அவந்தி கண்டத்தில், எண்பத்தொன்பது லிங்கங்களை விளக்கும் பகுதியின் "பட்டனேஸ்வரர் மகிமை" என்ற தலைப்பில், ஒரு பிரமாண்டமான நகரத்தின் சிறப்பை விவரிக்கிறது. அந்த நகரம் வைரம், நீலம், பைரல், சந்திரக்கல் போன்ற அபூர்வ ரத்தினங்களால் பிரகாசிக்கிறது. இந்த நகரத்தில், இந்திரன், அக்னி, யமன், வருணன், வாயு, சோமன், ஈசானன் ஆகிய தேவர்கள் அனைவரும் சேவிக்கிறார்கள். எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் தேவர்கள் கூட அந்த நகரத்தை விரும்புகிறார்கள். அந்த நகரத்தின் எல்லா திசைகளும், சூரியன் மற்றும் அக்னியின் ஒளியைப் போல, தம்மை கட்டுப்படுத்தும் மக்களின் பிரகாசத்தால் ஒளிர்கிறது. அங்கே சிவனைப் பற்றிய பக்தியில் ஈடுபட்ட சீர்மையான பிராமணர்கள், மற்றும் விஷ்ணுவை நோக்கிய க்ஷத்திரியர்கள் வாழ்கிறார்கள். அந்த நகரத்தின் இறைவன், சில சமயங்களில் ஒளிரும் வடிவில், சில சமயங்களில் சிவப்பாக, சில சமயங்களில் மஞ்சளாக, வேறு வேறு நிறங்களிலும் தோன்றுகிறார். அவர் ஒரே சூரியனின் பிரகாசத்தைப் போலவும், ஆயிரம் சூரியன்களின் ஒளியைப் போலவும் தோன்றுகிறார். அந்த இடத்தில் பிறப்பு, மரணம், முதுமை, நோய் மற்றும் பல்வேறு துன்பங்கள் எல்லாம் காணப்படுகின்றன. "தெய்வி, பாவங்களை அழிக்கும் இந்த சக்தியை உமக்கு விளக்கியுள்ளேன்" என்கிறார். இதன் மூலம் அந்த நகரத்தின் மகிமை முடிகிறது. பின்னர், இந்த பட்டனேஸ்வரர் மகிமை பாவங்களை அழிக்கும், புண்ணியத்தை தரும், எப்போதும் எல்லா வளங்களையும் வழங்கும் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. பழைய காலத்தில், ராதந்தர கல்பத்தில், ஒரு பூமியின் அதிபதி இருந்தார். அந்த அரசர், தர்மம் பின்பற்றும், உயர்ந்த மனம் கொண்ட, மிகுந்த வீரத்துடன் இருந்தார். அவர் எதிரி, மகன், நண்பன் என எந்தவொரு பாகுபாடும் இல்லாமல், மற்றவர்களின் கடமைகளை நன்கு அறிந்திருந்தார். அவருக்கு ஒரு மகள் இருந்தாள், அவள் அவருக்கு உயிர் விடும் அளவுக்கு அதிகமாகப் பிடித்தவள். குழந்தை பிறந்தவுடன், அந்த தாய், தன் குழந்தையை தன் மடியில் உறுதியாக அணைத்தாள். அந்த குழந்தை, கடந்த பிறவிகளை நினைவில் வைத்தவனாக, தன் தாயின் மடியில் இருந்தான். அந்த தாய், "என் குழந்தை, உன் முகத்தில் இந்த சிரிப்பு என்ன?" என்று பயத்துடன் கேட்டாள். அப்போது அந்த பிள்ளை தாயிடம் பேசினான்: "ஒவ்வொருவரும் தமக்கு பயன் தேடுகிறார்கள்; இந்தப் பெண், காணாமல் போனவள், புதிதாக பிறந்த குழந்தையை திருடும் இரண்டாவது நபர்." "அம்மா, நீயும் உன் மகனை நேசிப்பதால், உன் நலனை நாடுகிறாய். குழந்தை பிறந்ததும், பெண்கள் எல்லாம், அன்பும் குழப்பமும் காரணமாக, பதற்றமாகிறார்கள். பசிக்குள்ள பூனை, தன் நலனை நோக்கி, என்னை கவனிக்கிறது. நீயும், காலத்திற்கேற்ப, என்னால் வரும் பலனை அனுபவிக்க விரும்புகிறாய். குழந்தைகளுடன் உள்ள பிணைப்பு ஐந்து அல்லது ஏழு நாட்களுக்கு மேல் நிலைக்காது." அதற்கு தாய், "குழந்தையே, நீ சொல்வது பொய்; நான் உன்னை என் நலன் காரணமாக அணைக்கவில்லை" என்று பதிலளிக்கிறார். அவ்வாறு கூறி, தாய் குழந்தையை விட்டுவிட்டு, பிறப்பறையிலிருந்து வெளியேறினாள். பிறகு, அந்த குழந்தை, கடந்த பிறவிகளை நினைவில் வைத்தவனாக, தாயால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. அந்த குழந்தையை தன் மகனாக எண்ணி, அந்த அரசர், அவளை எடுத்துக்கொண்டார். விக்ராந்தனின் மகன் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார்; இருமுறை பிறந்த போதாவின் மகன் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார். இரவில் சுற்றும் பிசாசி, மூன்றாவது, போதாவின் மகனை உண்டாள். ஆசிரியரின் அனுமதியுடன், வணக்கத்தைச் செய்ய வேண்டும். "என் தாயில் யாரை வணங்க வேண்டும்? பிறந்த தாயா, வளர்த்த தாயா?" என்று கேட்கிறார். "இந்த நற்பண்புள்ள பெண், ஜனகனின் மகள், உன் பிறந்த தாயல்லவா?" என்று கேட்கிறார். ஆனந்தன் கூறுகிறார்: "சைத்ர மாதத்தில் பிறந்த தாய்தான்; இது சைத்ர மாதம், இருமுறை பிறந்தவரின் வீட்டில்." ஆசிரியர் கேட்கிறார்: "நீ யார்? இந்த சைத்ரம் யார்?" "நான் குழப்பத்தில் இருக்கிறேன்; என் எண்ணங்கள் குழப்பமடைந்துள்ளன. யார் யாரின் மகன்? யார் தொடர்பில்லாதவர்?" என்கிறார். இவ்வாறு, இந்த உலக வாழ்க்கை அழிக்கப்படுகிறது; உயிர்கள் இங்கு உலக வாழ்க்கையில் வாழ்கிறார்கள். பூமியில், அவள், பிரமாவின் பொறுக்க முடியாத, தீய மகனின் மகளாக இருக்கிறாள். இந்த கதையின் மூலம், பட்டனேஸ்வரர் மகிமை, புண்ணியம், பாவங்களை அழிக்கும் சக்தி, மற்றும் உலக வாழ்க்கையின் சிக்கல்கள் பற்றிய உண்மைகள் வெளிப்படுகின்றன.