ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଯେତେବେଳେ କହାଯାଇଥିଲା, "ମୁଁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ," ତେବେ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । ସେ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେମାନେ ପ୍ରେତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ମହାପୁଣ୍ୟର ଫଳ ମିଳିବ ।" ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ—ହୋମ, ଯଜ୍ଞ, କିମ୍ବା ଶୁଭ-ଅଶୁଭ—ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ର, ସେଠି ଏହି ମହାଫଳ ଅବିନାଶୀ ହେଉ । ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲି, "ତଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ସେଉଁଠି ଏହିପରି କଥା କହିଲି, "ତୁମେ ଜୀବନର ଶେଷରେ ମୋରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବ ।" ସେଠାରେ ପୁରୋହିତମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିବେ । ଏଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ର ନାମକ ଯକ୍ଷ, ବାସୁକି ନାମକ ସର୍ପ, ରାଜା ଅଜାବନ, ଓ ମହାଦେବ ଅଗ୍ନି (ପାଵକ), ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେବକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନୁଗାମୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି । ସେମାନେ ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଁ, କେହିଁଠି ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଦେଉନାହାନ୍ତି । ଏଠି ଶୁଭ ବା ମୁଁଜ ଘାସରେ ପ୍ରଚୁର ପବିତ୍ର ନଦୀ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବହୁଛି, ଯେଉଁଠି ବହୁତ ଲୋକ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି । ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଓ ଆକାଶ—ଏହିପରି ଆଦିରେ ବିସ୍ତୃତ ଜଳ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ପରେ, ପ୍ରବଳ ବାହୁଶାଳୀ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ସେଉଁଠି ଜଳ ପୃଥିବୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା । ଏହି ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ଯେଉଁଯାଏଁ ପ୍ରକଟ ଅଛି, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅ । ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ତିଥି ଅବିନାଶୀ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ । ସେଠାରେ ଦେବୋତ୍ସାହରେ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମର ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର । ସମସ୍ତେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ପୃଥୂଦକ ତୀର୍ଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ଏହି ପବିତ୍ର ତିଥି ତୁମ ପାଇଁ ପାପ ନାଶକ ହୋଇ ଆସିଛି । "ହେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁ କାମ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ନିଷ୍ପାଦନ କରନ୍ତୁ,"—ଏହିପରି ଉପଦେଶ ହେଲା । ତେଣୁ ଯଦି ମୁଁ ବର୍ଷାର ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛି, ତେବେ ମୁଁ ଯିବି, ହେ ଦେବମାନେ । ସେଠାରେ ପୁରନ୍ଦର, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେଲେ । ତାପରେ ପିତୃମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ । ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ବାସ କଲେ । ସେ ତିନିଜଣ ଅତିଶୟ ସୁନ୍ଦରୀ, ଦେବୀମାନେ ପରି ରୂପବତୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ଏହା ପରେ ଚତୁର୍ଥ ପୁଅ ସୁନାଭ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ମେନାଙ୍କ ଝିଅମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ଝିଅ ରାଗିଣୀ ନାମରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ । ଅନ୍ୟ ଜଣି, କୁଟିଳା, ଧଳା ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଝିଅ କାଳୀ, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରିଣୀ ଥିଲେ । ସେଇ ଶୁଭ ଦେବୀମାନେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଦେବମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । କୁଟିଳା, ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ନିୟୋଗ କରାଗଲେ । ଏଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି: ଯିଏ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ, ସେଇ ପୁଅଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦିଅ । ଏହି ଅପମାନିତାକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯାହାପରେ ସେ ଶର୍ବଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିପାରିବେ । ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯଦ୍ୟପି ଶର୍ବଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଧର୍ଷ । କଠୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି । "ହେ ଦେବ, ଏହିପରି ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କରିବି, ଏହି ମୋର ଶପଥ,"—ଏହିପରି କଥା ହେଲା । ଏହାପରେ, ପ୍ରାଚୀନ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ କଥା କହିଲେ । "ମୋର ଶାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଳର ରୂପ ନେବା,"—ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହେଲା । ତାହାର ପରେ, ସେ ଜଳର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଧାରାରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ବୁଡ଼ିଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଋକ୍, ସାମ, ଅଥର୍ବଣ ଓ ଯଜୁର୍ବେଦର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା, ଶବ୍ଦ ମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ଅନୁଷ୍ଠାନ ହେଲା ।