ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଜଟା, ଯାହା ପାଣିରୁ ଗଠିତ, ଓଭରଫ୍ଲୋ ହୋଇ ଚାରିପଟି ଉପଚ୍ଛନ୍ନ କରିଦେଲା। ଏହିପରି ଅର୍ପଣ ପାଇଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ସାରରେ ମିଶି, ତୁମେ ମହିଷ ଦାନବ ନାଶକ ହେବ।” ତୁମର ଆଜ୍ଞା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିନଥିବା ସତ୍ୱେ, ଏଠାରେ ତାହାକୁ ଜୋରଜବରଦସ୍ତି ଭାଙ୍ଗାଯାଉଛି। କୃତ୍ତିକା ସହ ଯୋଗ ପାଇ, ପାର୍ବତୀ ଦୃଢ଼ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଅବସରରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତି ଆସି କହିଲେ। ଏଭଳି ଆସି, ସେ ଅପରାଜିତ କନ୍ୟା ତପସ୍ୟାର ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମନରେ ଧାରଣ କରି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏବେ ଆଦେଶ ହେଲା, “ହିମାଲୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା କାଳୀକୁ ଆଣ।” କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି ତେଜସ୍ୱୀତା ଉପରେ ଅନୁସୂଚନା ଦେଲେ, ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ। କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚିତ, ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଚିତ୍ରିତ ହେଉଛ, ତୁମର ତେଜ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ଏବେ ମହିଷ ଓ ତାରାମଣ୍ଡଳକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।" ଏହା ପରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଠାରେ, ତପସ୍ୟାରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚି, ସେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଘରକୁ ଗଲେ। ମହାମନା ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତଙ୍କ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱାସରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା, “ଏଠି ରୁହ, ଭଗବାନ, ତପସ୍ୟା ସାଧନା ପାଇଁ।" ସେ ତାଙ୍କର ଘର ଛାଡ଼ି, ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇ ରହିଲେ। ସେଠାକୁ ଆସିଲେ ଶୁଭା କାଳୀ, ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା। ତାଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ଯୋଗରତ ହରା ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ। ତେଜସ୍ୱୀ ମହିଳା, ତାଙ୍କ ସଂଗୀନୀମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାଦକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, “ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ,” ବୋଲି ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ମନର ଅନ୍ତର୍ବେଦନାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ—ଶଙ୍କର ଦେବଙ୍କର ପୂଜା ପାଇଁ। ଲଳିତା ନାମକ ସେ, ହରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପବିତ୍ର କାଷ୍ଠ, କୁଶ, ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଏକତ୍ର କଲେ। କ୍ରିୟା ସମ୍ପାଦନ କରି, ଶକ୍ତି ଆଶିର୍ବାଦ ପାଇ, “ସମ୍ମୃଦ୍ଧି ହେଉ,” ବୋଲି କହିଲେ। ଏହିପରେ, ଭକ୍ତିରେ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ପବିତ୍ର ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, ଛତା ଧରି, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଏକ ଆଶ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଘୁରୁଥିବା ସେ, କାଳୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଥାନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପଛରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କେଉଁଠି କେବେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବ? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ।" ସେ କହିଲେ, “ଏବେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପୃଥୁଦକକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଯାତ୍ରାପଥରେ ଯେଉଁଠି ନାହାଏ, ସେଠି କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଛୁ?” ପଛରେ କହିଲେ, “ପବିତ୍ର କୁବ୍ଜାମ୍ର ତଥା ଜୟନ୍ତ ଚଣ୍ଡିକେଶ୍ୱର, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଭଦ୍ରରେ ମୁଁ ସ୍ନାନ କରିଛି। କୌଣସି ଆଶା ନ ରଖି, ସେଠି ସ୍ନାନ କରି, ତୁମ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛି।" “ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; ଏହିଥିରେ ଦୟାକରି ରୂଷ୍ଟ ହେଉନି। ଶିଶୁବେଳାରୁ ଦେହର ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବେଶ୍ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ।