ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ସେ ମହାପୁରୁଷ ଏକ ଆଶ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଅବଶେଷରେ କାଳୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅନୁଯାୟୀ କାଳୀଙ୍କ ପୂଜା କରି, ପରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ଆପଣ କେଉଁଠି ଏବଂ କେବେ ବିଦାୟ ନେବେ? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ।" ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ଏବେ ମୁଁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପୃଥୂଡକକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଯାଉଥିବା ମାର୍ଗରେ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରିଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ କେତେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି?" ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ପବିତ୍ର କୁବ୍ଜାମ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ଜୟନ୍ତ ଚଣ୍ଡିକେଶ୍ୱରରେ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଉପରେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଭଦ୍ରକ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିଛି। ତାପରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛି। ମୋର ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି, ଦୟାକରି ଖଣ୍ଡଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" "ଦ୍ୱିଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ସନ୍ଧାନ ଅବସ୍ଥାରୁ ଦେହ ନିୟମ ଅତି ପ୍ରଶଂସନୀୟ। ହେ ଭୟଭିତେ, ଆପଣ ତପସ୍ୟା ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ମନରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଯୁବାବସ୍ଥା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୋଗବିଲାସ ସମୟରେ ଉପଭୋଗ କରି ଚାଲିଯାଏ। ଆପଣ ଅନେକ ରୂପ, ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଧନର ଅଧିକ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି। ତେବେ, ଆପଣ ତାନ୍ତି ସିଲ୍କ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ବଦଳରେ କେଉଁଠି ଚିରକଟା ବାକୁଳ ଛାଲ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି?" ଏହା ପରେ, ସେ ମୁନି, ନାରଦଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ—"ଶୁଣ, ଏହି କାଳୀ ହରଙ୍କୁ ପତି ବାପାଇଁ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି।" ଏହିକଥା ଶୁଣି, ମୁନି ହସିହସି କହିଲେ—"ତୁମ ମୃଦୁ କିଶଳୟ ସମ ହସ୍ତ କିପରି ନାଗଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ହସ୍ତ ସହିତ ଯୋଗ ହେବ? ତୁମେ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ସେ ତ ଭସ୍ମ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି—ଏହି ଯୁଗଳ କିପରି ଯୋଗ୍ୟ ହେବ?" କାଳୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଏପରି କଥା କହିବେ ନାହିଁ, ମୁନି; ହର ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସଜ୍ଜିତ ହେଉନ୍, କିମ୍ବା ଅସଜ୍ଜିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ସମାନ। ଶୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମୂର୍ତ୍ତି, ଶୁଣିବା ମାନେ ତ କେବଳ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ନିନ୍ଦା କରିବା ତ ଅଧିକ ପାପ।" ତାପରେ ସେ ମୁନି ତାଙ୍କର ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଶିବ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ—"ତୁମ ପାଇଁ, ମୁଁ ମହାର୍ଷିମାନେଙ୍କୁ ହିମବତଙ୍କ ଗୃହକୁ ପଠାଇବି। ସେଠାରେ ସେ ଭଦ୍ରେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବେ।" ଏପରି କହି, ଶିବ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହାପରେ ପୃଥୁ ଜଳକୁ ଯାଇ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ସ୍ନାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ସହଚର ଓ ଯାନ ସହିତ ମହାମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଗଣନାୟକଙ୍କ ସହ ଦିବ୍ୟ ଫଳ, ପବିତ୍ର ଜଳ, ମୂଳ ଓ କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିନୟନ ପର୍ବତପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ, ମହାମୁନି ଅରୁନ୍ଧତୀ ସହ ମନ୍ଦର ପର୍ବତର ଶୋଭାମୟ ଗୁହାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ପର୍ବତ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ—"ମୋ ଚରଣରେ ଥିବା ତୁମ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି, ଏଠି ଅପରିମିତ ମୃଦୁ ଏବଂ କମଳାବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ମଧ୍ୟ।" ଅରୁନ୍ଧତୀ ସହ ଏହି ମହାମୁନି ପର୍ବତ ଢାଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜାସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପୂଜା କରି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ନିଜର କୀର୍ତ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ନମ୍ର ମନୋଭାବ ଥିବା ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ—"ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ଶୁଣ; ପୁରାତନ ଦିନରେ, ସତୀ ଯୋଗଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।