ଦାନବମାନେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନଦୀକୁ ପ୍ରବାହିତ କରିଦେଲେ, ଯାହା ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରବାହ ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ବେଗରେ ବହୁଥିଲା। ସେହି ରକ୍ତପ୍ରବାହି ନଦୀ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟ ମୁକ୍ତିକାମୀ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ବିନୀତି ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା, କାରଣ ଏହା ଦାନବ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଓଡ଼ାଇ ନେଉଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ସାହସୀ ବୀରମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଳ ନେଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ତୀର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରନ୍ଦର, ମୟୂରପିଛ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ଝାଡ଼ିଲେ। ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଏକାଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିତ ତୀରରେ ଏକାଉଁଠି ଆଘାତ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାଇତ୍ୟ ରାଜା ଉପରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଦେଖି ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବିରୋଧୀମାନଙ୍କୁ ପାହାଡ଼କୁ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଖାକ କରିଦେଲେ। ତା’ପରେ ତିନି ଗଡ଼ିଏ ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ି ଭୂମିରେ ଦଢ଼ ହସ୍ତ ଓ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଖାକ କରି ଅନ୍ଧକଙ୍କ ନିକଟକୁ ବଜ୍ର ନେଇ ଆସିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ କରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ଆଘାତ ଦେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପଛୁଆଇଲେ ଏବଂ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେ ଗଜପତିଙ୍କୁ ଭୀଷଣ ଆଘାତ ଦେଇ ଭୁଲି କଲେ। ବଜ୍ର ନେଇ ସେ ଅମରାବତୀ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ପାଦ, ମୁଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟ ଆଘାତରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହତ କଲେ। ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ହତ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଧନୁଷ ତଣି ତିଆରି ହେଲେ। ସେ ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଏକ ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ଦହିବା ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଜଳମାନ୍ତ କରିଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ, “ହାଁ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଯମଙ୍କ ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ!” ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ, “ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୁଁ ଥିଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ କିଏ?” ସେ ବର୍ଷାକାଳୀନ ମେଘର ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ। ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସହିନପାରି, ଯମ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଚିରିଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ବିରୋଚନ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ସେ ଜଳପତିଙ୍କୁ ଗଦା ଓ ପାଥର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀକୁ ରଶିରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ଧରିଲେ। ସେ ପାଦରେ ଜଳପତିମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ବାହନମାନେକୁ ଦଳିଦେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନିକଟକୁ ଆସି ତୀର ଦେଇ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦେହ ଫାଟିଦେଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ପୁନିପୁନି ଜଳପତିଙ୍କୁ ପାଦ ତଳେ ଦଳିଦେଲେ। ପାଦରେ ଭୂମି ଛୁଇଁ ଓ ହାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ବିରୋଚନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତୀ, ସାରଥି ଓ ବାହନ ସହ ବିଛିନ୍ନ କରି ଆକାଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେହି ସମୟରେ ସୁନ୍ଦର କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଗୋପୁର, ଦ୍ୱାର ଓ ରାଜପ୍ରାସାଦ ସହ ନଗରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହିବେଳେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯାହା ବର୍ଷାକାଳୀନ ମେଘର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ତେବେ କହିଲେ—“ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଏବେ ଅନ୍ଧକ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର। ସେ ରଶିରେ ବାନ୍ଧି ଓ ଗଦା ଆଘାତରେ ମାରିଦେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ବଳିପଶୁ ହତ କରନ୍ତି।” ସେମାନେ ବିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଜଳପତିଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଶଳ୍ୟାଗ୍ନି ପାଖରେ ପତଙ୍ଗାମାନେ ଧାଉଥିବା ପରି। କିନ୍ତୁ ଜଳପତି, ତାଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ, ଜମ୍ଭଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆସିଥିବା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପଛୁଆଇଦେଲେ।