ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਘਰ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, "ਆਓ, ਆਓ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੜੋ!" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਿਆ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਗੁਹਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਾਧਵਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ?" ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ?" ਜਵਾਬ ਆਇਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਹਾ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ।" ਫਿਰ, ਵਕਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਸ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਵੱਜਾਇਆ। ਗੁਹਾ ਵਲੋਂ ਭੈਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਵਾਸੁ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ "ਗੁਰੂ!" ਆਖਿਆ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਰਪ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਕੁਮਾਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ। "ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਮਾਂ ਮਾਮੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਘਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਇਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨंदीਧਾਰੀ ਹਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਬਾਣਾ ਉੱਤੇ ਇਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੇ।" ਹੁਣ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕੱਟੀ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰਾ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਵਰ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੀ ਮੌਤ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਿਸ ਨੇ ਵੱਜਾਇਆ?" ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਜੈਯ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ, ਦੋਸਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅਤੇ ਦਰਿਦਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ। ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਪ੍ਰਿੰਸ ਨੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ? ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਰੋਕੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਭੰਗ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਲੰਮਾ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਤਪस्या ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾਇਆ। "ਇਹ ਬਾਤ ਕਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੇਹ?" ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਰਤਧਵਜ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਘੋੜਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ। "ਰਾਜਾ ਕੁਵਲਯਾਸ਼ਵਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ?" ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਚਾਂਦਨੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਦਾਲਸਾ ਨਾਮ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ—ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਾਲਸਾ। ਪਰ ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਜੁਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹੇਂਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹਿਰਣ-ਨੈਨੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। "ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ-ਚਿੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।