ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਣੀ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੇ ਸੁੰਡਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੌੜ ਪਿਆ ਜਿਥੇ ਮਾਤਾ ਗਈ ਸੀ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈ। ਉਹ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਦੈਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਉਥੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ ਸੁੱਚੇ ਚਿੱਟੇ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਲੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਿਰਣਯਲੋਚਨੀ ਫਿਰ... (ਕਥਾ ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ)। ਇਸੇ ਵਿਚ, ਜਦ ਅੰਧਕਾ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ, ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਵਿਣੂ ਜੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮੂਸਲ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ-ਜਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਜਲ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਨਾਸਕ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਲਾ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੈਤ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਅਜੇਯ ਸੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਵਧ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਚੱਕਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੂਰਖ! ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਪਰ ਉਹ ਵਜਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਬਲਾ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਕੇ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। "ਠਹਿਰੋ! ਤੂੰ ਸਭ ਚਲਣ ਅਤੇ ਅਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਰਾਜਧਰਮ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ," ਉਸ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਹੇ ਵਿਣੂ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।" "ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਵਿਣੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਗ ਤੋਂ ਅਸਤਰ ਮੰਗੋ; ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਸਰੇ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਹੁਣ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅਸਤਰ ਦਿਓ।" ਵਿਣੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹੈਂ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਸਵਰਗ ਨੂਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉੱਦੇਸ਼ਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗਾ। "ਨਾ ਡਿੱਗ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ! ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੁ, ਹੇ ਵਾਸਵ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ?" "ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ! ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗੇ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਮੰਕੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।