ਵਾਚ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਤਿ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ 'ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧੂਪਃ ਪਦਮ੍ਬਨਿਰ੍ਯਾਸੋ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸਤਿਲੋਦਨਮ੍
ਧੂਪ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਉਣਾ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਮੇ ਮਹਾਦੇਵ ਉਮਾਪਤਿਰਿਤੀਰਯੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਹੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।'
ਪਾਰਣਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਮੁਕਣ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਯਸ੍ਵ ਦੀਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਵਨ੍ਤਮੀਸ਼ ਮਚ੍ਛੋਕਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁष੍ਵ ਯੋਗ੍ਯਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਜੋਗਵੀਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਉਪਵਾਸਂ ਸਮੁਦੀਤਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਰੀਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ਕੁਨ੍ਦਕੁਸੁਮੈਰ੍ਧੂਪਯੇਤ੍ ਚਨ੍ਦਨਂ ਤ੍ਵਪਿ
ਕੁੰਦ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਧੂਪ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸੋਯੁਗਂ ਪ੍ਰੀਣਯੇਚ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਨਾਮਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ ਜੋੜੇ ਕੱਪੜੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਂ ਮਹਿषਾਖ੍ਯਂ ਚ ਘृਤਾਕ੍ਤਂ ਧੂਪਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਗੁਗਲ ਅਤੇ ਮਹਿਸ ਦੇ ਗੋਬਰ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚ ਸਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸृਗਾਜਿਨਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਦਾਨ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇਣੀ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਦੇਵਨਾਥਾਯ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਚੂਤਮਞ੍ਜਰਿਭਿਰ੍ਵਿਭੋ
ਮੈਂਗੋ ਦੇ ਮੰਜਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਮਜਪ੍ਯਮਪੀਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾਲਘ੍ਨੇਤਿ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਪਵੀਤਾਨ੍ ਸਹਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯਾਂਸ੍ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਨੇਊ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ।
ਧੂਪਯੇਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਆਯਤ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਟਿਕਾਰਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਪਾਨਦ੍ਯਗਲਂ ਛਤ੍ਰਂ ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਭਗਤ ਨੂੰ ਛਤਰੀ, ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਦਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਣਨਾਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਉਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਧਤ੍ਤੂਰਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਰ੍ਧੂਪਯੇਤ੍ ਸਿਲ੍ਹਕਂ ਤਥਾ
ਸਫੈਦ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸਿਲਹਕ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਘ੍ਨ ਇਦਮੁਚ੍ਚੈਰੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਹੇ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰਃ ਸਫਲੈਰ੍ਧੂਪਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾਗੁਰੁਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਨਾਲ ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਦਧ੍ਯੋਦਨਂ ਸਕृਸਰਂ ਮਾषਧਾਨਾਃ ਸਸ਼ष੍ਕੁਲੀਃ
ਉਹ ਦਹੀਂ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੱਕਿਆ ਚੌਲ, ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਗਙ੍ਗਾਧਰੇਤਿ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਮ ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤੈਃ
ਪੰਡਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 'ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਚੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰੁਦ੍ਰਣ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤਤ੍ਤਥਾ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਨਾਭ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਹਿ ਤਦਾ ਦੇਵੇष੍ਵੇਤਾਨ੍ਯਥੋ ऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਗਏ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪਰਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕਦਮ੍ਬੇਨ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤਿਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸਦਾ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਆਸਨ ਬਣਿਆ।
ਸਂਜਾਤਃ ਸ ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪਤਿਕृਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਲਈ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਖ ਦਰਃ ਕਣ੍ਟਕੀ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨਭਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਖਦੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਣਾਧਿਪਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਥੋ ਰਾਜਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰਕਃ
ਸਿੰਧੁਵਾਰ, ਜੋ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।