ततः महात्मा असुरेश्वरः उग्रायुधं चिक्षुरं रक्तबीजं च आज्ञापयामास। ते दानुपुत्राः समागत्य अधस्तात् स्थित्वा सैन्यं न्यवेशयन्। तत्र मायापुत्रः दुन्दुभिः, शत्रुसैन्यविनाशकः, नगारेण घोषयन्, उपस्थितः। सः कन्यां संबोध्य उवाच— "अहं महासुरस्य, रम्भापुत्रस्य, युद्धे अप्रतिमस्य दूतः अस्मि। यथार्थं वद, मोहं विहाय, यद् रम्भापुत्रः उक्तवान्।" रम्भापुत्रः उत्तमासनस्थः सुखेन स्थित्वा इदं वचनं अब्रवीत्— "यथा देवाः मया युद्धे पराजिताः, शक्तिहीनाः भूमौ विचरन्ति। अहं इन्द्रः, अहं रुद्रः, अहं सूर्यः, सर्वेषु लोकेषु, कन्ये, अहं स्वामी। यः कश्चन युद्धे मम समक्षं आगतः, यक्षः वा प्रेतः वा, जीवितुम् इच्छुः नास्ति। विशालाक्षि, अद्य श्रावणमासे, मम सर्वसिद्धयः अत्र संप्राप्ताः। अतः, मां जगतः अधिपतिं स्वीकारय; अहं योग्यः पतिः, वीर्यवान्, शक्तिमान्। सत्यम्, दानवेश्वरः भूमौ श्रेष्ठः; सत्यम्, देवाः युद्धे पराजिताः। यदि अद्य महिषासुरः मम दत्तः, तदा सत्येन तं पतिं स्वीकरोमि। सः तव कृते स्वशिरः अपि दद्यात्; किं कन्यादानं यः यदि अद्य एव तुभ्यं दातव्यम्?" एतद्वचनं श्रुत्वा साऽम्बिका स्मितं कृत्वा सर्वभूतहिताय अब्रवीत्— "यः अस्मिन्स्वकुले जातः, मां युद्धे अग्रे विजयी भविष्यति, स एव पतिः।" ततः दुन्दुभिः सर्वं यथावद् महिषासुराय निवेदयामास। युद्धकामः सः महिषासुरः विन्ध्यशिखरे सरस्वत्यां आगतः। सः नामरः नाम दानवः सेनापतित्वे नियुक्तः। तदा दुर्गा सैन्यस्य किञ्चित् भागं गृहित्वा शीघ्रं अभ्यधावत्। दानवाः देवीं उवाचन्— "अम्बिके, कवचं धारय!" देवी प्रत्यवदत्— "कः हीनः दानवः अत्र कवचेन मम पुरः स्थातुं धीरः?" तदा तस्याः रक्षार्थं विष्णुकवचं आहितम्। महिषासुरः सर्वदेवैः अभेद्यः घोषितः। किन्तु सा देवी तस्य महिषासुरराजस्य पदाभिः प्रहारैः पतितः, यथा पूर्वं कथितम्। कस् तस्य युद्धे अहंकारं क्षिप्तुं शक्तः, यस्य चित्ते चक्रपाणिः वसति? सा देवी तं महिषासुरं तस्य वाहनसहितं हत्वा, विवादं विस्तारतः समाप्तवती। शस्त्राणि सन्ति अपि, सा तं पदाभिः दारयामास। एषा कथा देवयुगादौ पवित्रा, पापभीतिं निहन्ति। सा देवी ब्रह्मणं प्रति, गजैः अश्वैः रथैः च यथैषा इच्छति, दृष्टा। महिषासुरः पर्वते वर्षं ववर्ष, यथा मेघाः आकाशे वर्षन्ति। क्रुद्धा देवी महाबलया उत्तमं धनुः आदत्त। तस्य सुवर्णपीठं मेघेषु विद्युत् इव दीप्तम्। गदया मुसलैः काञ्चन दानवान् निपातयामास, चर्मणा अन्यान् अपातयत्। सिंहस्य केशान् कम्पयन्ती, दानवान् निपातयामास। केषाञ्चित् ग्रीवाः हलैः विदारिताः, अन्येषां कुलाङ्गलैः छिन्नाः। केचित् पलायिताः, केचित् पतिताः, केचित् शुष्काः, अन्ये युद्धं परित्यक्तवन्तः। सा देवी कालरात्रिरिव दृष्ट्वा, भयात् दानवाः पलायन्। तदा नामरः मदोन्मत्तगजमारुह्य समागच्छत्। युद्धे तेन दानवेन सिंहाय त्रिशूलं क्षिप्तम्।