यत्र तव तीर्थे जलं पिबन्ति संयतात्मानः पुरुषाः, तेषां हृदयकमले लिङ्गस्य साक्षात्कारः निश्चितं भवति। तेषां पितृभ्यः श्राद्धं अक्षय्यं स्यात्, नात्र संशयः। मृतानां पुनर्जन्म न भवति, ते अक्षयं प्राप्नुवन्ति। केदारः पुरुषान् शुद्धयति, यथा त्रिनेत्रस्य वाक्यं दर्शयति। सूर्यकन्या भगवत्याः कालिन्द्याः स्नानं पापनाशिनीं कर्तुम्, शतशः तीर्थैः परिवृतः प्लक्षजः पापनाशनः अस्ति। हरः तत्र जलमध्ये द्रुपदाख्यां गायत्रीं जपितवान्। संवत्सरः समग्रः अतीतः, तथापि भगवान् जलात् न निष्क्रान्तः। तारेषु नक्षत्रैः सह भूमौ पतिताः। "सर्वेषां लोकानां कल्याणं भूयात्" इत्येव महर्षयः प्रार्थनां जपन्ति स्म। तद् दृष्ट्वा, ते ऊचुः—"किमेतत्? जनाः विक्लवाः सन्ति, संशयिताः च अभवन्।" युक्तं भवति युष्माभिः चक्रगदाधरं द्रष्टुम्। ततः पितामहस्य नेतृत्वे, ते मुरारेर् धाम गतवन्तः। असुरः वा, राक्षसः वा, राजा वा—तत् वदतु। असुरः वा, राक्षसः वा, राजा वा—तत् वदतु। कथं विष्णुना स युद्धे हतः, तत् कथय। एषा कथा अद्भुता पुण्या च पापनाशिनी। युद्धे दितिसुतान् शस्त्रधारिणः, देवश्रेष्ठं प्रति स्थितान् दृष्टवान्। स बलवान् अजय्यं ब्रह्माणं पूजितवान्। तद् असुरः पितामहं वरं याचितवान्। "मम हस्तस्पर्शेन, अमृतः अपि मर्त्यः भविष्यति।" ततः बलवान् मुरः महाशक्तिमान्, देवपर्वतं गच्छति स्म। नारद, कोऽपि समरः समं तेन न कृतवान्। पुरन्दरः अपि तेन युद्धं कर्तुं न निश्चितवान्। प्रवेशे तं न कोऽपि निवारयितुं शक्तः। "युद्धं देहि, सहस्राक्ष, अथवा स्वर्गं त्यज।" स्वर्गराज्यं त्यक्त्वा, पृथिव्यां विचरन् अभवत्। स्वजनैः देवैः पुत्रेण च सह, बलवान् महातेजस्वी। मुरः अपि स्वर्गे स्थित्वा, महास्त्रीणि सुखानि उपभोगितवान्। ये पुण्यात्मनः, ते स्वर्गे मुरं दृष्ट्वा यथायोग्यं हर्षयन्ति। एकाकी गजमारूढः सरयूं नदीं प्रति गतवान्। रघुनाम्नं यज्ञारम्भाय दीक्षितं दृष्टवान्। "यद्य यज्ञः न विरम्यते, तव देवपूजा न कर्तव्या।" तदा वसिष्ठः, तपस्विनां श्रेष्ठः, विवेकी ब्राह्मणः, उक्तवान्। "यद्य तं हन्तुम् इच्छसि, तदा अन्तकं अपि निवारय।" "यद्य स विजितः, सर्वं पृथिवीं विजितां मन्यस्व।" धर्मराजं दण्डधरं जेतुम् अभ्यगच्छत्। महिषमारूढः केशवं प्रति गतवान्। "इदानीं गच्छ, महासुरं मम प्रेषय," इति उक्तवान्।