तदा सुतापुत्री दुःखिता, “पापवृत्त्या दुहितृभूतास्मि, अतः शरीरमिदं परित्यजामि,” इति मनसि निश्चयमकरोत्। सा ब्राह्मणं प्रार्थयामास—“पापेन मनसा व्यथिता स्मि; हे ब्रह्मन्, मां रक्षस्व।” ततः स ऋषिः तां तन्वीं युवतीं प्रीत्या सम्बोधितवान्—“अधुना शोकं मा कुरु। तव पिता, देववर्धकः, पुनः तव पुत्ररूपेण जन्म लप्स्यति।” ऋषेः शुद्धचित्तस्य वचः श्रुत्वा, सः पुनः उक्तवान्—“दुहितः, शोकं विहाय; दशमासे पुत्रः तव जायते।” ऋषेः वचनात्, चित्राङ्गदा हृष्टा च दीप्तिमती अभवत्। सर्वाः ताः तन्वी युवत्यः तत्रैव काले स्थिताः। दशमासे समतीते, अप्सरसः आगच्छन्। शिशोः जन्मे, कपि-हेतुना विश्वकर्मा अपि आहूतः। ततः सुरवर्धकी हृष्टचित्तः तम् स्मृतवान्। तवष्टृ स्मरणे, शक्रः मरुत्समेतः आगतः। देवाः, गन्धर्वाः, अप्सरसः संगम्य, “हे ब्रह्मन्, जाबालादुहितुः गुहां माल्यधारिणे दत्तव्यम्,” इति उक्तवन्तः। पक्षी स्वस्वरूपं धृत्वा, हृष्टां युवतीं विवाहाय इच्छितवान्। ऋषिः उत्साहितः मनु-पुत्रराज्ञे “एवं भवतु” इति उक्तवान्। गालवः यथाविधि होमं कृत्वा, पुरोहितः अभवत्। आदौ, जाबालिकायाः हस्तं दैत्यकन्या गृहीतवती; ततः पक्षिणः हस्तं यक्षकन्या गृहीतवती। एवं क्रमशः तन्वीस्त्रियाः विवाहः सम्पन्नः। “एष पुण्यतीर्थे, सप्तगोदावरी-स्नानं सर्वे सदा कुर्युः,” इति उक्त्वा, सर्वे देवाः हर्षपूर्णाः स्वर्गं यथाक्रमं गच्छन्ति। राजानः पत्न्यः गृहीत्वा स्वस्वनगरं प्रत्यगच्छन्। तस्माद्, “हे पद्मलोचन, श्रेष्ठे स्त्र्यः, मां स्वीकुरु,” इति प्रार्थना अभवत्। मृगनयनीं स्त्रीं सौम्यया स्तुत्य, सा अपि राज्ञे वचनं उक्तवती। ततः, भूमिपते, तव शापात् रक्षणाय, सा स्त्री कामेन मनः मोहिता, मूढा च, विनाशं समारब्धवती। सः तस्मात् आश्रमात् स्वनगरं गच्छन्। सा अपि आश्रमं परित्यज्य, दुःखिता बहिः स्थितवती; सा रोहिणीव चन्द्रप्रियः, महाग्रहणेन तप्यमाना इव। शुक्रः ऋषिः पातालात् आकाशाश्रमं आगच्छन्, सन्ध्याभासेन मेघरेखेव आकाशे दीप्तः। को क्रोधेन विषसर्पेण क्रीडति? यः शुद्धाचारिणीं हन्ति, सः पापकर्मा। सा स्त्री अश्रुपूर्णा, लज्जया व्याप्ता, शनैः मृदुं वचनं उक्तवती—“बलात् विवशा, रुदन्ती, प्रस्तावनाय नीयामि।” सः जलैः शुद्धः, निर्मलः, वचनमिदं उक्तवान्। सा मानं त्यक्त्वा, धर्मच्युतः रानी अभवत्। सप्तरात्रे, अश्मवृष्ट्या भस्म भविष्यति। “इहैव स्थातव्यं, दुहितः, पापमोचनाय तपः कुरु, शुभे,” इति उक्तवान्।