बलवान् अन्धकः शत्रून् प्रहारैः निपात्य महान् निनादं ननाद। सः प्रचण्डप्रहारवृष्ट्या तान् प्रतिपक्षान् प्रपेदे, शक्रं प्रति अग्रे प्रजगाम। तेन गजपतिः प्रहारेण भग्नः पातितः। ततः वज्रं हस्ते गृहीत्वा अमरावतीं प्रविवेश। इन्द्रः पदेन मुष्टिना च विविधैः प्रहारैः शत्रून् निपातयामास। देवश्रेष्ठः प्रह्लादं हन्तुं समभिप्रेत्य त्वरया अभ्यधावत्। ततः हिरण्यकशिपोः सुतः शीघ्रगामी धनुषा सज्जीकृतः स्थितवान्। सः तदस्त्रं भग्नं कृत्वा, लोकत्रयभीषणं दण्डं समुत्क्षिप्य क्षिप्तवान्। सः संहाराग्निवत् ज्वलमानः त्रिलोकीं दग्धुमिव बभासे। तदा सर्वे ‘हाहा, प्रह्लादः यमेन निपातितः!’ इति शोकाकुला विललपुः। प्रह्लादः तान् समाश्वास्य उवाच—‘मा बिभीत, अहं यावत् अस्मि, कोऽयम् अमरद्विष् दुरात्मा?’ इति। ततः सः मेघनिनादसमः भीमघोषः ननाद। तेन दैत्यदानवश्रेष्ठाः प्रमोदात् सध्वनिं प्रचक्रुः। यमः तु तं प्रहारं सहितुं अशक्त्वा, तत्रैव अन्तर्धानमगच्छत्। अन्धकः सर्वतो देवसेनां छित्त्वा विदारयामास। सः गदया प्रहारं कृत्वा विरोचनं प्रतिजगाम। सः जलपतिं मुद्गरैः शिलाभिश्च ताडितवान्। तदा सः वेगेन गजं रज्जुभिः बद्धवान्। ततः वरुणं प्रति नारदः मध्ये गत्वा तम् अपाश्रयत्। सः पादप्रहारेण जलपतिं वाहनैः सह अपमर्दयत्। समीपमागत्य, शरीरेषु विदारणबाणैः प्रहारं चकार। पुनः पुनः पादप्रहारेण जलपतिं द्रुतं अपमर्दयत्। पादेन भूमिं स्पृशन् हस्तैः शिरांसि गृहीत्वा, बलवान् तान् उच्चैः क्षिप्तवान्। विरोचनं सः हस्तेन गजेन सारथिना वाहनसहितं चोत्पाट्य आकाशे अपातयत्। तदा तद् नगरी प्राकारतोरणराजप्राङ्गणैः सह, शोभमानरश्मिभिः आदित्यवत् बभासे। दैत्यैः मुक्तः परमः शब्दः मेघनिनादसमः आकाशे व्यनदत्। ‘प्रह्लाद त्वं च अन्ये च—जम्भः कुजम्भः च—अन्धकेन सह आत्मानं रक्षत’ इति घोषः अभवत्। सः रज्ज्वा बद्ध्वा गदया प्रहारं चकार, यथा महेन्द्रः अश्वमेधे पशुं हन्ति। तदा ते शीघ्रं जलपतिं प्रति अग्निसदृशं प्रवव्रुः। किन्तु जलपतिः गदां विक्षिप्य, तान् जम्भमुख्यान् रिपून् अपाकरोत्। सः पादेन वृत्रं कुजम्भं च, मुष्टिना बलं च निपातयामास। ततः अन्धकः शीघ्रं जलपतिं युद्धाय अभ्यगच्छत्। सः पाशं क्षिप्य, गदां गृहीत्वा जलपतिं प्रति प्राहिणोत्। सः वेगेन सागरगह्वरं प्रविश्य, अन्धकः देवसेनां पुनः विदारयामास। एवमेव महाबाहुः मायासुरः दानवश्रेष्ठः तत्र उपाजगाम। तं शम्बरः शूलप्रहारेण कण्ठे ताडयित्वा बलात् गृहीत्वा चकार। तदा मयः ज्वलितः, शम्बरः अपि, यथा अग्निः कण्ठे शूले लग्नः स्यात्। यथा सिंहेन आक्रान्तः मदोन्मत्तः गजः वनान्तरे बधिरवत् गर्जति, तथा ते ननादताम्। ‘किमेतत्? केन मया सह समरे मयः दानवश्च शम्बरः निपातितौ?’ इति सः विस्मयमगच्छत्। ‘आत्मानं रक्ष, यः समरे अग्रे स्थितः वह्निः तं कोऽपि न सहते’ इति च घोषः अभवत्।