कथं तत्र सहस्राक्षः संप्राप्तः सह दैवतैः
कर्म तन्न वयं विद्मः शुक्रस्तद् वेत्त्यसंशयम्
पप्रच्छ शुक्रं किं कर्म कृत्वा ब्रह्मसदोगतिः
शक्रस्य चरितं श्रीमान् पुरा वृत्ररिपोः किल
दैत्येन्द्र वाजिमेधानां तेन ब्रह्मसदो गतः
अथामन्त्र्यासुरगुरुं दानवांश्चाप्यनुत्तमान्
तदागच्छध्वमवनीं गच्छामो वसुधाधिपान्
आहूयन्तां च निधयस्त्वाज्ञाप्यनातां च गुह्यकाः
स्थानं प्राचीनमासाद्य वाजिसेधान् यजामहे
बाढमित्यब्रवीद् हृष्टो निधयः संदिदेश सः
भार्गवेन्द्रेण शुक्रेण वाजिमेधाय दीक्षितः
शुक्रस्यानुमते ब्रह्मन् शुक्रशिष्याश्च पण्यिताः
कृताश्चासुरनाथेन शुक्रस्यानुमते ऽसुराः
हयस्यानु ययौ श्रीमानसिलोमा महासुरः
तेनोग्रगन्धेन दिवस्पृसेन मरुद् ववौ ब्रह्मलोके महर्षे
ततः शरण्यं शरणं जनार्धनं जग्मुः सशक्रा जगातः परयणम्
प्रोचुः सर्वे सुरगणा भयगद्गदया गिरा
विज्ञप्तिः श्रूयतां विष्णो सुराणामार्तिनाशन
सर्वान् सुरान् विनिर्जित्य त्रैलोक्यमहारद् बलिः
अतो विवृद्धिमगमद् यथा व्याधिरुपेक्षितः
शुक्रस्य मतमास्ताय सो ऽश्वमेधाय दीक्षितः
अरोढुमिच्छति वशी विजेतुं त्रिदशानपि
उवायं मखविध्वंसे येन स्याम सुनिर्वृताः
विसृज्य देवताः सर्वा ज्ञात्वाजेयं महासुरम्
ततः कृत्वा स भगवान् वामनं रूपमीश्वरः
क्षणान्मज्जंस्तथोन्मज्जन्मुक्तकेशो यदृच्छया
ततः कर्म परित्यज्य यज्ञियं ब्राह्मणोत्तमाः
सदस्या यजमानश्च ऋत्विजो ऽथ महौजसः
किमर्थं पतितो ऽसीह केनाक्षिप्तो ऽसि नो वद
प्राह धुन्धुपुरोगांस्ताञ् छ्रूयतामत्र कारणम्