ವರಾಹಪುರಾಣಮ್

ಕೂಷ್ಮಾಣ್ಡಾ ಯಾತುಧಾನಾಶ್ಚ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಜ್ವಲಿತಾನನಾಃ । ಉತ್ತಸ್ಥುಃ ಕೋಟಿಶಸ್ತತ್ರ ನಾನಾಪ್ರಹರಣಾವೃತಾಃ ।। ೨೧.

ಕೂಷ್ಮಾಂಡರು, ಯಾತುಧಾನರು, ಎಲ್ಲರೂ ಹೊತ್ತ ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕೋಟ್ಯಂತರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಂದರು.

ತೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭೂತಸಂಘಾತಾ ವಿವಿಧಾಯುಧಪಾಣಯಃ । ಸಸರ್ಜ ವೇದವಿದ್ಯಾಙ್ಗಂ ರಥಂ ಪರಮಶೋಭನಮ್ ।। ೨೧.

ಆ ಭೂತಗಣಗಳು ವಿಭಿನ್ನ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ವೇದಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ರಥವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತಸ್ಮಿನ್ನೃಗಾದಯಸ್ತ್ವಶ್ವಾಸ್ತ್ರಿತತ್ತ್ವಂ ಚ ತ್ರಿವೇಣುಕಮ್ । ತ್ರಿಪೂಜಕಂ ತ್ರಿಷವಣಂ ಧರ್ಮಾಕ್ಷಂ ಮಾರುತಧ್ವನಿಮ್ ।। ೨೧.

ಆ ರಥದಲ್ಲಿ ಋಗ್ವೇದಾದಿ ವೇದಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಮೂರು ವಿಧದ ತತ್ವ, ತ್ರಿವೇಣು, ಮೂರು ವಿಧದ ಪೂಜೆ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಸೋಮಪಾನ, ಧರ್ಮಮಯ ಜೂಜಿನ ಕಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯ ಶಬ್ದ—allವು ಇದ್ದವು.

ಅಹೋರಾತ್ರೇ ಪತಾಕೇ ದ್ವೇ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮೇ ತು ದಣ್ಡಕೇ । ಶಕಟಂ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾಶ್ಚ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಸಾರಥಿಃ ।। ೨೧.

ಹಗಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಅವನ ಎರಡು ಧ್ವಜಗಳು, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮ ಅವನ ಎರಡು ದಂಡಗಳು. ಆ ರಥವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಗಳ ಸಮೂಹ, ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ಆ ರಥದ ಸಾರಥಿಗಳು.

ಗಾಯತ್ರೀ ಚ ಧನುಸ್ತಸ್ಯ ಓಙ್ಕಾರೋ ಗುಣ ಏವ ಚ । ಸ್ವರಾಃ ಸಪ್ತ ಶರಾಸ್ತಸ್ಯ ದೇವದೇವಸ್ಯ ಸುವ್ರತ ।। ೨೧.

ಗಾಯತ್ರಿಯು ಅವನ ಧನುಸ್ಸು, ಓಂಕಾರವು ಧನುಸ್ಸಿನ ಹಗ್ಗ, ಏಳು ಸ್ವರಗಳು ಆ ದೇವದೇವನ ಬಾಣಗಳು, ಓ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನೇ.

ಏವಂ ಕೃತ್ವಾ ಸ ಸಾಮಗ್ರೀಂ ದೇವದೇವಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ । ಜಗಾಮ ದಕ್ಷಯಜ್ಞಾಯ ಕೋಪಾದ್ ರುದ್ರಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ ।। ೨೧.

ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ದೇವದೇವತೆಗಳ ಮಹಾತ್ಮನು, ಕೋಪದಿಂದ ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

ಗಚ್ಛತಸ್ತಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ಅಮ್ಬರಾಙ್ಗಿರಸಂ ನಯತ್ । ಋತ್ವಿಜಾಂ ಮನ್ತ್ರನಿಚಯೋ ನಷ್ಟೋ ರುದ್ರಾಗಮೇ ತದಾ ।। ೨೧.

ಆ ದೇವತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಂಗಿರಸರನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರುದ್ರನು ಬರುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞದ ಮಂತ್ರಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಹೋದವು.

ವಿಪರೀತಮಿದಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತದಾ ಸರ್ವೇ ಚ ಋತ್ವಿಜಃ । ಊಚುಃ ಸಂನಹ್ಯತಾಂ ದೇವಾ ಮಹದ್ ವೋ ಭಯಮಾಗತಮ್ ।। ೨೧.

ಈ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಕರ್ತರೂ ಹೇಳಿದರು: 'ದೇವತೆಗಳೇ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ನಿಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ಬಂದಿದೆ.'

ಕಶ್ಚಿದಾಯಾತಿ ಬಲವಾನಸುರೋ ಬ್ರಹ್ಮನಿರ್ಮಿತಃ । ಯಜ್ಞಭಾಗಾರ್ಥಮೇತಸ್ಮಿನ್ ಕ್ರತೌ ಪರಮದುರ್ಲಭಮ್ ।। ೨೧.

'ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಬಲಶಾಲಿ ದಾನವನು, ಈ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಸಿಗುವ ಭಾಗಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.'

ಏವಮುಕ್ತಾಸ್ತತೋ ದೇವಾ ಊಚುರ್ಮಾತಾಮಹಂ ತದಾ । ದಕ್ಷ ತಾತ ಕಿಮತ್ರಾಸ್ಮತ್ಕಾರ್ಯಂ ಬ್ರೂಹಿ ವಿವಕ್ಷಿತಮ್ ।। ೨೧.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಪಿತಾಮಹನಾದ ದಕ್ಷನನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರು: 'ದಕ್ಷ ಮಹಾಶಯ, ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ.'

ದಕ್ಷ ಉವಾಚ । ಗೃಹ್ಯನ್ತಾಂ ದ್ರುತಮಸ್ತ್ರಾಣಿ ಸಂಗ್ರಾಮೋಽತ್ರ ವಿಧೀಯತಾಮ್ । ಏವಮುಕ್ತೇ ತದಾ ದೇವೈರ್ವಿವಿಧಾಯುಧಧಾರಿಭಿಃ । ರುದ್ರಸ್ಯಾನುಚರೈಃ ಸಾರ್ಧಂ ಮಹದ್ಯುದ್ಧಂ ಪ್ರವರ್ತಿತಮ್ ।। ೨೧.

ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದನು: 'ತಕ್ಷಣವೇ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಿರಿ, ಇಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಿ.' ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ದೇವತೆಗಳು ವಿವಿಧ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರುದ್ರನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಾರೀ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ತತ್ರ ವೇತಾಲಭೂತಾನಿ ಕೂಷ್ಮಾಣ್ಡಾ ಗ್ರಹಪೂತನಾಃ । ಯುಯುಧುರ್ಲೋಕಪಾಲೈಶ್ಚ ನಾನಾಶಸ್ತ್ರಧರಾಣಿ ಚ ।। ೨೧.

ಅಲ್ಲಿ ವೇತಾಳಗಳು, ಭೂತಗಳು, ಕುಷ್ಮಾಂಡಗಳು, ಗ್ರಹಗಳು, ಪಿಶಾಚಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದವರು ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು.

ದೇವಾ ರೌದ್ರಾಣಿ ಭೂತಾನಿ ನಿರಸನ್ತೋ ಯಮಾಲಯಮ್ । ಚಿಕ್ಷಿಪುಃ ಸಾಯಕಾನ್ ಘೋರಾನಸೀಂಶ್ಚ ಸಪರಶ್ವಧಾನ್ ।। ೨೧.

ದೇವತೆಗಳು ಭಯಾನಕ ಭೂತಗಳನ್ನು ಯಮಲೋಕದ ಕಡೆ ಓಡಿಸಿದರು, ಭಯಂಕರ ಬಾಣಗಳು, ಕತ್ತಿಗಳು, ಪರಶುಗಳು ಎಸೆದರು.

ಭೂತಾನ್ಯಪಿ ಮೃಧೇ ಧೋರಾಣ್ಯುಲ್ಮುಕೈರಸ್ಥಿಭಿಃ ಶರೈಃ । ಜಗ್ಮುರ್ದೇವಾನ್ ಮೃಧೇ ರೋಷಾದ್ ರುದ್ರಸ್ಯ ಪುರತೋ ಬಲಾತ್ ।। ೨೧.

ಆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭೂತಗಳೂ ಕೋಪದಿಂದ, ಉರಿಯುವ ಕಡ್ಡಿಗಳು, ಎಲುಬುಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲೆ ರುದ್ರನ ಮುಂದೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು.

ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ಮಹಾರೌದ್ರೇ ಸಂಗ್ರಾಮೇ ಭೀಮರೂಪಿಣಿ । ರುದ್ರೋ ಭಗಸ್ಯ ನೇತ್ರೇ ತು ಬಿಭೇದೈಕೇಷುಣಾ ಮೃಧೇ ।। ೨೧.

ಆ ಭಯಾನಕ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ರುದ್ರನು ಭಗನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾಣದಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕುಟ್ಟಿದನು.

ರುದ್ರಸ್ಯ ಶರಪಾತೇನ ನಷ್ಟನೇತ್ರಂ ಭಗಂ ತದಾ । ದೃಷ್ಟ್ವಾಽಸ್ಯ ಕ್ರೋಧಾತ್ ತೇಜಸ್ವೀ ಪೂಷಾ ರುದ್ರಮಯೋಧಯತ್ ।। ೨೧.

ರುದ್ರನ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಭಗನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಾಶವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಪುಷಣನು ಕೋಪದಿಂದ ರುದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದನು.

ಸೃಜನ್ತಮಿಷುಜಾಲಾನಿ ಪೂಷಣಂ ತು ಮಹಾಮೃಧೇ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರುದ್ರೋಽಸ್ಯ ದನ್ತಾಂಸ್ತು ಚಕರ್ಷಂ ಪರವೀರಹಾ ।। ೨೧.

ಆ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪುಷಣನು ಬಾಣಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ರುದ್ರನು ಅವನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎಳೆದನು.

ತಸ್ಯ ದನ್ತಾಂಸ್ತದಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪೂಷ್ಣೋ ರುದ್ರೇಣ ಪಾತಿತಾನ್ । ದುದ್ರುವುಃ ವಸವೋ ದಿಕ್ಷು ರುದ್ರಾಸ್ತ್ವೇಕಾದಶ ದ್ರುತಮ್ ।। ೨೧.

ಪುಷಣನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ರುದ್ರನು ಕೆಡವಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವಸುಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಗೂ ಓಡಿಹೋದರು, ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ಕೂಡ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟರು.

ತಾನ್ ಭಗ್ನಾನ್ ಸಹಸಾ ದಿಕ್ಷು ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿಷ್ಣುಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ । ಆದಿತ್ಯಾವರಜೋ ವಾಕ್ಯಮುವಾಚ ಸ್ವಬಲಂ ತದಾ ।। ೨೧.

ಅವರು ಹೀಗೆ ಸೋತು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಗೂ ಓಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಯ ವಿಷ್ಣು, ಸೂರ್ಯನ ತಮ್ಮನು, ತನ್ನ ಸೇನೆಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಕ್ವ ಯಾತ ಪೌರುಷಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ದರ್ಪಂ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಮೇವ ಚ । ವ್ಯವಸಾಯಂ ಕುಲಂ ಭೂತಿಂ ಕಥಂ ನ ಸ್ಮರ್ಯತೇ ದ್ರುತಮ್ ।। ೨೧.

'ನಿಮ್ಮ ಪುರುಷತ್ವ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದದು? ಗರ್ವವನ್ನೂ ಮಹಿಮೆ ಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಾ? ನಿಮ್ಮ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ, ಕುಲ, ಗೌರವವನ್ನು ನೀವು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೇಗೆ ಮರೆಯುತ್ತೀರಿ?'

ಪರಮೇಷ್ಠಿಗುಣೈರ್ಯುಕ್ತೋ ಲಘುವದ್ಭೀತಿತಃ ಪುರಾ । ನಮಸ್ಕಂ ಕುರುತೇ ಮೋಘಂ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಪದ್ಮಜಃ ಸ್ವಯಮ್ ।। ೨೧.

'ಪರಮೇಶ್ವರನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ, ಹಿಂದೆ ಭಯದಿಂದ, ಕಮಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ್ದನು.'

ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ಗರುತ್ಮನ್ತಮಾರುರೋಹ ಹರಿಸ್ತದಾ । ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಪಾಣಿಃ ಪೀತವಾಸಾ ಜನಾರ್ದನಃ ।। ೨೧.

ಹರಿಯು ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಪೀತವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಜನಾರ್ದನನು ಆಗಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಏರಿದನು.

ತತೋ ಹರಿಹರಂ ಯುದ್ಧಮಭವಲ್ಲೋಮಹರ್ಷಣಮ್ । ರುದ್ರಃ ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರೇಣ ವಿವ್ಯಾಧ ಹರಿಮೋಜಸಾ । ಹರಿರ್ನಾರಾಯಣಾಸ್ತ್ರೇಣ ರುದ್ರಂ ವಿವ್ಯಾಧ ಕೋಪವಾನ್ ।। ೨೧.

ಆಮೇಲೆ ಹರಿ ಮತ್ತು ಹರರ ನಡುವೆ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಯುದ್ಧವು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ರುದ್ರನು ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಹೊಡೆದನು; ಹರಿ, ಕೋಪದಿಂದ, ನಾರಾಯಣಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ರುದ್ರನನ್ನು ಹೊಡೆದನು.

ನಾರಾಯಣಂ ಪಾಶುಪತಮುಭೇಽಸ್ತ್ರೇ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ರೋಷಿತೇ । ಯುಯುಧಾತೇ ಭೃಶಂ ದಿವ್ಯಂ ಪರಸ್ಪರಜಿಘಾಂಸಯಾ । ದಿವ್ಯಂ ವರ್ಷಸಹಸ್ತ್ರಂ ತು ತಯೋರ್ಯುದ್ಧಮಭೂತ್ ತದಾ ।। ೨೧.

ಆ ರೋಷದಿಂದ ಬಿಡಲಾದ ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿದವು. ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಭಾರೀ ಯುದ್ಧ ನಡೆಸಿದರು. ಆ ದೈವಿಕ ಯುದ್ಧ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೆಯಿತು.

ತತ್ರೈಕಂ ಮುಕುಟೋದ್ಬದ್ಧಂ ಮೂರ್ದ್ಧನ್ಯಂ ಜಟಜಾಲಕಮ್ । ಏಕಂ ಪ್ರಧ್ಮಾಪಯಚ್ಛಙ್ಖಮನ್ಯಡುಮರುಕಂ ಶುಭಮ್ ।। ೨೧.

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ಮುಡುಪು ಮತ್ತು ಜಟೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಕಿರೀಟವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಒಬ್ಬನು ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಸುಂದರವಾದ ಡಮರುವನ್ನು ಬಾರಿಸಿದನು.

ಏಕಂ ಖಙ್ಗಕರಂ ತತ್ರ ತಥಾಽನ್ಯಂ ದಣ್ಡಧಾರಿಣಮ್ । ಏಕಂ ಕೌಸ್ತುಭದೀಪ್ತಾಙ್ಗಮನ್ಯಂ ಭೂತಿವಿಭೂಷಿತಮ್ ।। ೨೧.

ಒಬ್ಬನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು. ಒಬ್ಬನ ದೇಹವು ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಭಸ್ಮದಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು.

ಏಕಂ ಗದಾಂ ಭ್ರಾಮಯತಿ ದ್ವಿತೀಯಂ ದಣ್ಡಮೇವ ಚ । ಏಕಂ ಶೋಭತಿ ಕಣ್ಠಸ್ಥೈರ್ಮಣಿಭಿಸ್ತ್ವಸ್ಥಿಭಿಃ ಪರಮ್ । ಏಕಂ ಪೀತಾಮ್ಬರಂ ತತ್ರ ದ್ವಿತೀಯಂ ಸರ್ಪಮೇಖಲಮ್ ।। ೨೧.

ಒಬ್ಬನು ಗದೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ದಂಡವನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಬ್ಬನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮಣಿಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಎಲುಬುಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬನು ಪೀತಾಂಬರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಹಾವು ಹಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.

ಏವಂ ತೌ ಸ್ಪರ್ದ್ಧಿನಾವಸ್ತ್ರೌ ರೌದ್ರನಾರಾಯಣಾತ್ಮಕೌ । ಅನ್ಯೋಽನ್ಯಾತಿಶಯೋಪೇತೌ ತದಾಲೋಕ್ಯ ಪಿತಾಮಹಃ ।। ೨೧.

ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕರಾಗಿ, ರೌದ್ರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ, ಪರಸ್ಪರಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುವಂತೆ ಇದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಪಿತಾಮಹನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಉವಾಚ ಶಾಮ್ಯತಾಮಸ್ತ್ರೌ ಸ್ವಸ್ವಭಾವೇನ ಸುವ್ರತೌ । ಏವಂ ತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಚೋಕ್ತೌ ಶಾನ್ತಭಾವಂ ಪ್ರಜಗ್ಮತುಃ ।। ೨೧.

ಅವನು, 'ಧರ್ಮಶೀಲಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ-ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.