വരാഹപുരാണമ്

ഇവിടെ, നാരായണനെക്കുറിച്ച് ഒരു ശ്ലോകം പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു: ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉള്ള ഈ ദൈവമാണ് ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവും. ജലങ്ങൾ “നാരാ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; ഈ ജലങ്ങൾ നാരനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്; ആദിയിൽ അവയുടെ ആധാരമായത് നാരനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. യുഗചക്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചപ്പോൾ, അവനിൽ അറിയാതെയൊരു രൂപം ഉദിച്ചു, അതു അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നു. അന്ധകാരവും, മായയും, മഹാമായയും, തമിസ്രയും, അന്ധം എന്നറിയപ്പെടുന്ന അജ്ഞാനവും—ഇങ്ങനെ അജ്ഞാനത്തിന്റെ അഞ്ചു രൂപങ്ങൾ ആ മഹാത്മാവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഈ അഞ്ചുവിധത്തിലുള്ള സൃഷ്ടി, അവൻ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായിരിക്കെ, ബാഹ്യമായോ ആന്തരികമായോ പ്രകടമായിരുന്നില്ല; അതിന്റെ സ്വഭാവം മറഞ്ഞിരുന്നതും, ചലനമില്ലാത്ത ജീവികളാൽ നിർമ്മിതമായതുമാണ്. ഇതാണ് ജ്ഞാനികൾ ആദിസൃഷ്ടിയായി അറിയേണ്ടത്. അതിനുശേഷം, അവൻ വീണ്ടും ധ്യാനത്തിൽ ആഴപ്പെട്ടപ്പോൾ, മറ്റൊരു ഉത്തമമായ സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അതിന്റെ പ്രവാഹം അറ്റുപോവുന്നതിനാൽ അതിനെ “തിര്യക് സ്രോതസ്സ്” എന്നു വിളിക്കുന്നു. മൃഗാദികൾ തുടങ്ങിയ ഇവ സവിശേഷമായി അറിയപ്പെടുന്നു; ഇവ ശരിയായ വഴിയിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകുന്നവരാണ്. ഈ തിര്യക് സ്രോതസ്സും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് ചതുരാനനൻ (ബ്രഹ്മാവ്) നിരീക്ഷിച്ചു. മൂന്നുവിധത്തിലുള്ള “ഉർദ്ധ്വസ്രോതസ്സിന്” സത്ത്വഗുണവും ധർമ്മനിഷ്ഠയും ലക്ഷണമാണ്; ഇതിൽ നിന്നാണ് ദേവതകൾ ഉത്ഭവിച്ചത്—മുകളിലേക്ക് ചലിക്കുന്നവരും എല്ലാ ഗർഭങ്ങളിൽ നിന്നും ജനിക്കുന്നവരുമാണ് അവർ. പിന്നെ, മറ്റൊരു സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ചശേഷം, പ്രജാപതി വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു; ആദിസൃഷ്ടിയിൽ നിന്നവരും മറ്റുള്ളവരും ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് അവൻ കരുതി. അതിനുശേഷം, ആ ഭഗവാൻ “അർവാക് സ്രോതസ്സ്” എന്നതിനെ ചിന്തിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് മനുഷ്യർ ഉത്ഭവിച്ചു, ഇവരെയാണ് ഫലപ്രദരായി കണക്കാക്കുന്നത്. ഇവർക്ക് ജ്ഞാനവും കൂടുതലാണെങ്കിലും, അന്ധകാരത്താൽ ആവൃതരായി രാജോഗുണത്തിൽ ആധിപത്യം പുലർത്തുന്നു; അതിനാൽ ഇവരിൽ ദുഃഖം വ്യാപകമാണ്, അവർ ആവർത്തിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭാഗ്യവാനേ, ആറ് സൃഷ്ടികൾ ഞാൻ നിന്നോട് വിവരണം ചെയ്തു: ഒന്നാമത് മഹത് സൃഷ്ടി, രണ്ടാമത് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി. മൂന്നാമത് വൈകാരിക സൃഷ്ടി, നാലാമത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി—ഇവയാണ് ബുദ്ധിയിലൂടെ ഉദിക്കുന്ന പ്രകൃതിസൃഷ്ടി. നാലാമത് ആണ് പ്രധാനസൃഷ്ടി, അതിൽ അചലജീവികൾ പ്രധാനമാകുന്നു; “തിര്യക് സ്രോതസ്സ്” എന്നത് അവരാൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അതിനുപോലെ, ഉർദ്ധ്വസ്രോതസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമം ഏഴാമത്തെ മനുഷ്യസൃഷ്ടിയാണ്; എട്ടാമത്തേതാണ് കൃപയുടെ സൃഷ്ടി, അതിൽ സത്ത്വവും തമസും ഉണ്ട്. ഇവയിൽ അഞ്ചു വൈകരിക സൃഷ്ടികളും, മൂന്നു പ്രകൃതിസൃഷ്ടികളും ഉണ്ട്; ഒൻപതാമത്തേതായ “കൗമാര” സൃഷ്ടി പ്രകൃതിയുടെയും വൈകരികത്തിന്റെയും സ്വഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഇങ്ങനെ, പ്രജാപതിയുടെ ഒൻപതു സൃഷ്ടികൾ—പ്രകൃതിയും വൈകരികവുമുള്ളവ—ലോകത്തിന്റെ മൂലകാരണങ്ങളായി വിവരണം ചെയ്തു. ഈ സൃഷ്ടികൾ വിശദീകരിച്ചു; ഇനി എന്താണ് നീ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ഭൂമി ചോദിച്ചു: അപ്രകൃതത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടി ഒൻപതു രൂപത്തിൽ ഉദിച്ചു. അതെങ്ങനെയാണ് വളർന്നത്, ദേവാ? ദയവായി എനിക്കിത് പറയണം, അച്യുതാ. ശ്രീ വരാഹൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യം ബ്രഹ്മാവ് തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ രുദ്രനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ സനകാദിമാരെയും, മരീചിയെയും മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു. മരീചി, അത്രി, അങ്കിരസ്, പുലഹ, ക്രതു, മഹാതേജസ്സുള്ള പുലസ്ത്യ, പ്രചേതസ്, ഭൃഗു, പത്താമനായ നാരദൻ, മഹാതപസ്സുള്ള വസിഷ്ഠൻ—ഇവരെയൊക്കെയാണ് ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചത്. സനകാദിമാരെ അവൻ സന്യാസമാർഗ്ഗത്തിൽ ഏർപ്പെടുത്തി; മരീചി മുതലായവരെ (നാരദനെ ഒഴികെ) കര്‍മമാർഗ്ഗത്തിൽ ഏർപ്പെടുത്തി. ആദിയിൽ വലത്തുകൈയുടെ അംഗുലിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ആ പ്രഥമ പ്രജാപതി തന്റെ വംശം വഴി ഈ ചലനമുള്ളതും അചലമായതുമായ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, സർപ്പങ്ങൾ, പക്ഷികൾ—ഇവരും എല്ലാം ദക്ഷയുടെ പുത്രിമാരിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; ഇവർ എല്ലാവരും ഉത്തമധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. കോപത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച രുദ്രൻ, പരമേശ്വരന്റെ കുനിഞ്ഞ കപോളത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്. അത്യന്തം ഭയാനകവും ഉഗ്രവുമായിരുന്നു അവൻ; അർദ്ധം പുരുഷനും അർദ്ധം സ്ത്രീയും ആയ രൂപം. ബ്രഹ്മാവ് അവനോട് സ്വയം വിഭജിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു, പിന്നെ അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം, അവൻ സ്വയം സ്ത്രീപുരുഷരൂപങ്ങളിൽ വിഭജിച്ചു; പുരുഷഭാഗം പത്തായി വിഭജിച്ചു, ഒറ്റയായും നിലനിന്നു; ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ജനിച്ച പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ പ്രശസ്തരായി. രുദ്രന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ ഈ കഥ ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പാപരഹിതനായവനേ; ഇപ്പോൾ ഞാൻ യുഗങ്ങളുടെ മഹത്വം സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞുതരാം. കൃത, ത്രേത, ദ്വാപര, കലിയെന്നിങ്ങനെ നാലു യുഗങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഇവയിൽ മഹാത്മാക്കളായ രാജാക്കന്മാർ, ധാരാളം ദാനം നൽകിയവർ, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ—എല്ലാവരും ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കുകയും കർമ്മങ്ങൾ ആചരിക്കുകയും ചെയ്തു; ഇതു കേൾക്കുക. ആദ്യയുഗത്തിൽ സ്വായംഭുവമനു ഉണ്ടായിരുന്നു; അവനു രണ്ട് പുത്രന്മാർ—മനുഷ്യരെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായ പ്രവർത്തികളുള്ളവ—പ്രിയവ്രതനും ഉത്താനപാദനും, ധർമ്മനിഷ്ഠരായവരും. അവിടെയായിരുന്നു മഹായാഗി, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായ രാജാവ് പ്രിയവ്രതൻ, അനേകം മഹായാഗങ്ങൾ ധാരാളം ദാനങ്ങളോടെ നടത്തിയത്. തന്റെ പുത്രന്മാരെ, ഭാരതനും മറ്റുള്ളവരെയും, ഏഴ് ദ്വീപുകളിലും സ്ഥാപിച്ചശേഷം, അവൻ സ്വയം വിശാലവും പുണ്യവുമായ ദേശത്തേക്ക് പോയി മഹാതപസ്സിൽ ലീനനായി. ആ സർവ്വഭൗമൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കെ, നാരായണഭക്തനായ നാരദൻ അവനെ കാണാൻ അവിടേക്ക് എത്തി. ആകാശത്തിൽ സൂര്യപ്രഭയോടെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന നാരദനെ കണ്ട രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അവനെ സ്വീകരിച്ചു. അവനു യോഗ്യമായ ഇരിപ്പിടവും പാദ്യജലവും നൽകി, സ്വാഗതവചനങ്ങളോടെ മറ്റു ആചാരങ്ങൾ പാലിച്ച് പരസ്പരം സംസാരിച്ചു; സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനം, ബ്രഹ്മജ്ഞനായ നാരദനോട് രാജാവ് ചോദിച്ചു. പ്രിയവ്രതൻ ചോദിച്ചു: മഹാനുഭാവനായ നാരദാ, ഈ കൃതയുഗത്തിൽ നീ കണ്ട അത്ഭുതങ്ങളോ കേട്ടവയോ എനിക്കു പറയണമേ. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടിട്ടുണ്ട്; പ്രിയവ്രതാ, കേൾക്കുക. ഇന്നലെ ഞാൻ ശ്വേതദ്വീപിലേക്കു പോയി; അവിടെ പുഷ്പിച്ച കമലങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ഒരു തടാകം കണ്ടു. ആ തടാകത്തിന്റെ തീരത്ത്, വിസാലമായ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു യുവതിയെ ഞാൻ കണ്ടു; ആകൃഷ്ടനായി ഞാൻ ആ നീണ്ട മനോഹര കണ്ണുകളുള്ള പെൺകുട്ടിയെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ, രാജാവേ, ഞാൻ അവളോടു ചോദിച്ചു: ആരാണ് നീ, സുമധുരമായി സംസാരിക്കുന്നവളേ? നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി? എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? സുന്ദരിയേ, നീ എന്താണ് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൾ കണ്ണടയാതെ എന്നെ നോക്കി നിന്നു, ആലോചിച്ചുകൊണ്ടു മൗനത്തിലായിരുന്നു; അതിനിടയിൽ ഞാൻ പരമജ്ഞാനം പ്രാപിച്ചു. എല്ലാ വേദങ്ങളും, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും, യോഗശാസ്ത്രം, വേദപരമ്പര—all എനിക്ക് മറന്നുപോയി.