വരാഹപുരാണമ്

നമഃ ശാര്ങ്ഗാസിചക്രായ ജന്മമൃത്യുവിവര്ജിതേ। നമോ നാഭ്യുത്ഥിതമഹത്കമലാസനജന്മനേ ।। ൧.

ശാരംഗം, വാൾ, ചക്രം എന്നിവ കൈവശം വയ്ക്കുന്നവനേ, ജനനമരണങ്ങളില്ലാത്തവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; നിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച മഹത്തായ കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം.

നമോ വിദ്രുമരക്താസ്യപാണിപല്ലവശോഭിനേ । ശരണം ത്വാം പ്രസന്നാഽസ്മി ത്രാഹി നാരീമനാഗസമ് ।। ൧.

പവഴംപോലുള്ള ചുവന്ന അധരവും ഇളം ഇലയുപമമായ കൈകളും ഉള്ളവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം; ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു, ദയവായി സ്ത്രീകളുടെയും പാമ്പുകളുടെയും കഷ്ടതകളിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.

പൂര്ണനീലാഞ്ജനാകാരം വാരാഹം തേ ജനാര്ദന। ദൃഷ്ട്വാ ഭീതാഽസ്മി ഭൂയോഽപി ജഗത് ത്വദ്ദേഹഗോചരമ്। ഇദാനീം കുരു മേ നാഥ ദയാം ത്രാഹി മഹാഭയാത്।। ൧.

ജനാർദ്ദനാ, പൂർണ്ണമായ നീലഞ്ജന നിറമുള്ള നിന്റെ വരാഹരൂപം കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ഭയപ്പെട്ടു; നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ മഹാഭയത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, കൃപ കാണിക്കണമേ.

കേശവഃ പാതു മേ പാദൌ ജങ്ഘേ നാരായണോ മമ । മാധവോ മേ കടിം പാതു ഗോവിന്ദോ ഗുഹ്യമേവ ച ।। ൧.

കേശവൻ എന്റെ കാലുകൾ കാത്തിരിക്കട്ടെ, നാരായണൻ എന്റെ കാലിടുക്ക് കാത്തിരിക്കട്ടെ, മാധവൻ എന്റെ അര കാത്തിരിക്കട്ടെ, ഗോവിന്ദൻ എന്റെ രഹസ്യഭാഗം കാത്തിരിക്കട്ടെ.

നാഭിം വിഷ്ണുസ്തു മേ പാതു ഉദരം മധുസൂദനഃ । ഊരും ത്രിവിക്രമഃ പാതു ഹൃദയം പാതു വാമനഃ ।। ൧.

വിഷ്ണു എന്റെ നാഭി കാത്തിരിക്കട്ടെ, മധുസൂദനൻ എന്റെ വയറ് കാത്തിരിക്കട്ടെ, ത്രിവിക്രമൻ എന്റെ തൊണ്ടകൾ കാത്തിരിക്കട്ടെ, വാമനൻ എന്റെ ഹൃദയം കാത്തിരിക്കട്ടെ.

ശ്രീധരഃ പാതു മേ കണ്ഠം ഹൃഷീകേശോ മുഖം മമ । പദ്മനാഭസ്തു നയനേ ശിരോ ദാമോദരോ മമ ।। ൧.

ശ്രീധരൻ എന്റെ കഴുത്ത് കാത്തിരിക്കട്ടെ, ഹൃഷീകേശൻ എന്റെ വായ് കാത്തിരിക്കട്ടെ, പദ്മനാഭൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ കാത്തിരിക്കട്ടെ, ദാമോദരൻ എന്റെ തല കാത്തിരിക്കട്ടെ.

ഏവം ന്യസ്യ ഹരേര്ന്യാസമാമാനി ജഗതീ തദാ । നമസ്തേ ഭഗവന് വിഷ്ണോ ഇത്യുക്ത്വാ വിരരാമ ഹ ।। ൧.

ഇങ്ങനെ ഹരിയുടെ സംരക്ഷണത്തിനുള്ള ന്യാസം ഭൂദേവി ആ സമയത്ത് ചെയ്തു; 'ഭഗവൻ വിഷ്ണുവേ, നിനക്ക് വന്ദനം' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ മൗനമായി.

സൂത ഉവാച । തതസ്തുഷ്ടോ ഹരിര്ഭക്ത്യാ ധരണ്യാത്മശരീരഗാമ് । മായാം പ്രകാശ്യ തേനൈവ സ്ഥിതോ വാരാഹമൂര്ത്തിനാ ।। ൨.

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഭൂദേവിയുടെ ഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ച ഹരി തന്റെ മായയെ പ്രകടിപ്പിച്ചു, അതേ വരാഹരൂപത്തിൽ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

ജഗാദ കിം തേ സുശ്രോണി പ്രശ്നമേനം സുദുര്ലഭമ് । കഥയാമി പുരാണസ്യ വിഷയം സര്വശാസ്ത്രതഃ ।। ൨.

അവൻ പറഞ്ഞു: മനോഹരമായ കമരങ്ങൾ ഉള്ളവളേ, നിന്റെ ചോദ്യം എന്താണ്? ഈ ചോദ്യം വളരെ അപൂർവ്വമാണ്; എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള പുരാണത്തിന്റെ വിഷയം ഞാൻ പറയാം.

പുരാണാനാം ഹി സര്വേഷാമയം സാധാരണഃ സ്മൃതഃ । ശ്ലോകം ധരണി നിശ്ചിത്യ നിഃശേഷം ത്വം പുനഃ ശ്രൃണു ।। ൨.

എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും ഈ ശ്ലോകം പൊതുവായതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു; അത് മനസ്സിലാക്കി, ഭൂമിദേവിയേ, നീ വീണ്ടും മുഴുവൻ കേൾക്കു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । സര്ഗശ്ച പ്രതിസര്ഗശ്ച വംശോ മന്വന്തരാണി ച । വംശാനുചരിതം ചൈവ പുരാണം പഞ്ചലക്ഷണമ് ।। ൨.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: സൃഷ്ടി, പ്രതിസൃഷ്ടി, വംശങ്ങൾ, മന്വന്തരങ്ങൾ, വംശചരിതങ്ങൾ — ഈ അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളാണ് ഒരു പുരാണത്തെ നിർവ്വചിക്കുന്നത്.

ആദിസര്ഗമഹം താവത് കഥയാമി വരാനനേ । യസ്മാദാരഭ്യ ദേവാനാം രാജ്ഞാം ചരിതമേവ ച । ജ്ഞായതേ ചതുരംശശ്ച പരമാത്മാ സനാതനഃ ।। ൨.

പ്രഭാമയമായ മുഖമുള്ളവളേ, ആദിസൃഷ്ടി ഞാൻ ആദ്യം പറയാം; അതിൽ നിന്നാണ് ദേവന്മാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും കഥകൾ അറിയപ്പെടുന്നത്, ചതുരംശമായി സനാതനപരമാത്മാവിനെ മനസ്സിലാക്കാം.

ആദാവഹം വ്യോമ മഹത് തതോഽണും- രേകൈവ മത്തഃ പ്രബഭൂവ ബുദ്ധിഃ । ത്രിധാ തു സാ സത്ത്വരജസ്തമോഭിഃ പൃഥക്പൃഥക്തത്ത്വരൂപൈരുപേതാ ।। ൨.

ആദിയിൽ ഞാൻ ആകാശമായിരുന്നു; അതിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മമായ ഘടകം ഉദിച്ചു — ബുദ്ധി ഏകമായിത്തന്നെ ജനിച്ചു; ആ ബുദ്ധി സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു, അവ ഓരോന്നും വ്യത്യസ്തമായ ഘടകങ്ങളായി രൂപം കൊണ്ടു.

തസ്മിംസ്ത്രികേഽഹം തമസോ മഹാന് സ സദോച്യതേ സര്വവിദാം പ്രധാനഃ । ഉതസ്മാദപി ക്ഷേത്രവിദൂര്ജിതോഽഭൂദ് ബഭൂവ വുദ്ധിസ്തു തതോ ബഭൂവ ।। ൨.

ആ ത്രയത്തിൽ ഞാൻ 'മഹത്' എന്ന ഇരുട്ടാണ്, അതാണ് എല്ലാം അറിയുന്നവർ പ്രധാനമെന്ന് പറയുന്നത്; അതിൽ നിന്ന് 'ക്ഷേത്രവിദ്' എന്നത് ഉദിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ബുദ്ധി ജനിച്ചു.

തസ്മാത്തു തേഭ്യോ ശ്രവണാദിഹേതവസ് തതോഽക്ഷമാലാ ജഗതോ വ്യവസ്ഥിതാ । ഭൂതൈര്ഗതൈരേവ ച പിണ്ഡമൂര്തി- ര്മയാ ഭദ്രേ വിഹിതാ ത്വാത്മനൈവ ।। ൨.

അവയിൽ നിന്ന് കേൾവി തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ ഉദിച്ചു; പിന്നെ ലോകത്തിനായി ഇന്ദ്രിയമാല സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ആ ഘടകങ്ങൾകൊണ്ട്, ഭദ്രേ, ഞാൻ തന്നെ എന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ ഈ ശരീരം സൃഷ്ടിച്ചു.

ശൂന്യം ത്വാസീത് തത്ര ശബ്ദസ്തു ഖം ച തസ്മാദ് വായുസ്തത ഏവാനു തേജഃ । തസ്മാദാപസ്തത ഏവാനു ദേവി മയാ സൃഷ്ടാ ഭവതീ ഭൂതധാത്രീ ।। ൨.

അവിടെ ആദ്യം ശൂന്യതയും ശബ്ദവും ആകാശവും മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നു വായു ഉല്പത്തി, വായുവിൽ നിന്നു പ്രകാശം, പ്രകാശത്തിൽ നിന്നു വെള്ളം, വെള്ളത്തിൽ നിന്നു, ദേവിയെ, ഞാൻ നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു, നീ സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ആധാരമായിത്തീർന്നു.

യോഗേ പൃഥിവ്യാ ജലവത് തതോഽപി സബുദ്ബുദം കലലം ത്വണ്ഡമേവ । തസ്മിന് പ്രവൃത്തേ ദ്വിഗതേഽഹമാസീ- ദാപോമയശ്ചാത്മനാത്മാനമാദൌ ।। ൨.

ഭൂമിയിൽ വെള്ളത്തിൽ പോലെ ആദ്യം നുരയും, പിന്നെ ഒരു കട്ടയും, പിന്നെ ഒരു മുട്ടയും ഉണ്ടായി. അതു രൂപം കൊണ്ടു രണ്ടായി പിളർന്നപ്പോൾ, ഞാൻ അതിൽ വെള്ളത്തിൽ നിന്നുള്ളവനായി, ആദിയിൽ തന്നെ സ്വയം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സൃഷ്ട്വാ നാരാസ്താ അഥോ തത്ര ചാഹം യേന സ്യാന്മേ നാമ നാരായണേതി । കല്പേ കല്പേ തത്ര സംയാമി ഭൂയഃ സുപ്തസ്യ മേ നാഭിജഃ സ്യാദ് യഥാദ്യഃ ।। ൨.

വെള്ളങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം ഞാൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടു. അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പേര് നാരായണൻ എന്നായത്, കാരണം ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ വസിക്കുന്നു. ഓരോ കാലചക്രത്തിലും ഞാൻ വീണ്ടും അവിടെ എത്തുന്നു; എന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു, ആദ്യമായി പോലെ, ഞാൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഒരാൾ ഉദിക്കുന്നു.

ഏവംഭൂതസ്യ മേ ദേവി നാഭിപദ്മേ ചതുര്മുഖഃ । ഉത്തസ്ഥൌ സ മയാ പ്രോക്തഃ പ്രജാഃ സൃജ മഹാമതേ ।। ൨.

ദേവിയെ, അങ്ങനെ ഞാൻ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ നാഭിപദ്മത്തിൽ നിന്ന് നാലുമുഖനായവൻ ഉദിച്ചു. ഞാൻ അവനോട്, 'മഹാമതിയായവനേ, ജനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കു,' എന്ന് പറഞ്ഞു.

ഏവമുക്ത്വാ തിരോഭാവം ഗതോഽഹം സോഽപി ചിന്തയന് । ആസ്തേ യാവജ്ജഗദ്ധാത്രി നാധ്യഗച്ഛത കിംചന ।। ൨.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ഞാൻ അദൃശ്യനായി. അവൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ ഇരുന്നു, പക്ഷേ ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനായി ഒന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല.

താവത് തസ്യ മഹാരോഷോ ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ। സംഭൂയ തേന ബാലഃ സ്യാദങ്കേ രോഷാത്മസംഭവഃ ।। ൨.

അപ്പോൾ, അവ്യക്തജനനായ ബ്രഹ്മാവിൽ വലിയ കോപം ഉദിച്ചു. ആ കോപത്തിൽ നിന്ന് അവന്റെ മടിയിൽ ഒരു ബാലൻ ജനിച്ചു, കോപത്തിൽ നിന്നുള്ളവൻ.

യോ രുദന് വാരിതസ്തേന ബ്രഹ്മണാഽവ്യക്തമൂര്ത്തിനാ । ബ്രവീതി നാമ മേ ദേഹി തസ്യ രുദ്രേതി സോ ദദൌ ।। ൨.

അവൻ കരയുമ്പോൾ, അവ്യക്തരൂപനായ ബ്രഹ്മാവ് അവനെ ശമിപ്പിച്ചു. അവൻ, 'എനിക്ക് ഒരു പേര് തരിക,' എന്നു പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാവ് അവനു 'രുദ്രൻ' എന്ന പേര് നൽകി.

സോഽപി തേന സൃജസ്വേതി പ്രോക്തോ ലോകമിമം ശുഭേ । അശക്തഃ സോഽഥ സലിലേ മമജ്ജ തപസേ ധൃതഃ ।। ൨.

അവനോടും, 'ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കു, ശുഭദയേ,' എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവൻ അതിനു കഴിയാതെ, തപസ്സിനായി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി.

തസ്മിന് സലിലമഗ്നേ തു പുനരന്യം പ്രജാപതിമ് । ബ്രഹ്മാ സസര്ജ്ജ ഭൂതേഷു ദക്ഷിണാങ്ഗുഷ്ഠതോ വരമ് । വാമേ ചൈവ തഥാഽങ്ഗുഷ്ഠേ തസ്യ പത്നീമഥാസൃജത് ।। ൨.

അവൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ വലതുകൈയുടെ വിരലിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു പ്രജാപതിയെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ഇടതുകൈയുടെ വിരലിൽ നിന്ന് അവന്റെ ഭാര്യയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സ തസ്യാം ജനയാമാസ മനും സ്വായംഭുവം പ്രഭുഃ । തസ്മാത് സംഭാവിതാ സൃഷ്ടിഃ പ്രജാനാം ബ്രഹ്മണാ പുരാ ।। ൨.

അവളിൽ ആ പ്രഭു സ്വായംഭുവമനുവിനെ ജനിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവ് ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ധരണ്യുവാച । വിസ്തരേണ മമാചക്ഷ്വ ആദിസര്ഗം സുരേശ്വര । ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യോഽയം കല്പാദൌ ചാഭവദ് യഥാ ।। ൨.

ഭൂമി ചോദിച്ചു: ദേവാധിപനേ, ആദിസൃഷ്ടിയെ വിശദമായി എനിക്ക് പറയൂ. ബ്രഹ്മാവ് നാരായണൻ എന്ന പേരിൽ എങ്ങനെ കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉദിച്ചുവെന്നതും പറയൂ.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । സസര്ജ സര്വഭൂതാനി യഥാ നാരായണാത്മകഃ । കഥ്യമാനം മയാ ദേവി തദശേഷം ക്ഷിതേ ശ്രൃണു ।। ൨.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: നാരായണൻ സ്വരൂപമായവൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. ദേവിയെ, ഞാൻ ഇതെല്ലാം നീക്കമില്ലാതെ പറയാം, ഭൂമിയേ, നീ കേൾക്കൂ.

ഗതകല്പാവസാനേ തു നിശി സുപ്തോത്ഥിതഃ ശുഭേ । സത്ത്വോദ്രിക്തസ്തഥാ ബ്രഹ്മാ ശൂന്യം ലോകമവൈക്ഷത ।। ൨.

കഴിഞ്ഞ കല്പം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ ഉറക്കം കഴിഞ്ഞ് ഉണർന്ന ബ്രഹ്മാവ്, സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞവനായി, ലോകം ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടു.

നാരായണഃ പരോഽചിന്ത്യഃ പരാണാമപി പൂര്വജഃ । ബ്രഹ്മസ്വരൂപീ ഭഗവാനനാദിഃ സര്വസംഭവഃ ।। ൨.

നാരായണൻ പരമനും, ആലോചനയ്ക്ക് അതീതനും, പരമന്മാരുടെ പൂർവ്വജന്മാവും ആണു. ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാസ്വരൂപിയായവനും, ആദിയില്ലാത്തവനും, എല്ലാറ്റിനും കാരണമാണു.