വരാഹപുരാണമ്

മാം പുരസ്കൃത്യ ദേവസ്ത്വം പൂജ്യസേ യൈര്വിധാനതഃ

'എന്നെ ആദ്യം വച്ച്, ദേവാ, ശരിയായ രീതിയിൽ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.'

കഥയസ്വ മഹാദേവ സവിധാനം സമാസതഃ

'മഹാദേവാ, ശരിയായ ക്രമം സംക്ഷേപമായി പറയണം.'

ദേവൈര്ജയേതി സംതുഷ്ടഃ കൈലാസനിലയം യയൌ

ദേവന്മാരുടെ ജയഘോഷത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ, അവൻ കൈലാസത്തിൽ തന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.

ദേവാ അപി യയുഃ ഖം ച സ്വസ്ഥാനം തേ യഥാഗതമ്

ദേവന്മാരും ആകാശത്തേക്കും, തങ്ങളെത്തിയതുപോലെ തന്നെ, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും മടങ്ങി.

ചരിതം യച്ച ദേവസ്യ വിത്തം സമഭവദ്ഭുവി

ദേവന്റെ ചെയ്ത സകല പ്രവർത്തികളും ഭൂമിയിൽ അറിയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ രുദ്രമാഹാത്മ്യം നാമ സപ്തനവതിതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹിമയുള്ള വരാഹപുരാണത്തിൽ രുദ്രന്റെ മഹത്വം എന്ന അദ്ധ്യായം എഴുപത്തൊമ്പതാമത്തായി സമാപിക്കുന്നു.

അഥ പര്വാധ്യായഃ യോഽസൌ സത്യതപാ നാമ ലുബ്ധോ ഭൂത്വാ ദ്വിജോ ബഭൌ

ഇപ്പോൾ പർവ്വതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. സത്യതപൻ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ, പിന്നീട് അത്യന്തം ലോഭിയായിത്തീർന്നു.

ദുര്വാസാഃ സംശ്രുതാര്ഥശ്ച ഹിമവന്തം നഗം യയൌ

തന്റെ വ്രതം നിറവേറ്റാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ദുർവാസൻ, ഹിമവാൻ എന്ന പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.

കീദൃശം തന്മമാചക്ഷ്വ മഹത്കൌതൂഹലം വിഭോ സ ഹി സത്യതപാ പൂര്വം ഭൃഗുവംശോദ്ഭവോ ദ്വിജഃ

അവൻ എങ്ങനെയുള്ള ആളാണെന്ന് ദയവായി പറയൂ, മഹാനായവനേ. ഞാൻ അത്യന്തം ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. സത്യതപൻ മുമ്പ് ഭൃഗുവംശത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു.

ദസ്യുസംസര്ഗസമ്ഭൂതോ ദസ്യുവത്സമജായത

ചോരക്കാരോടൊപ്പം സുഖം പങ്കുവെച്ചതുകൊണ്ട്, അവനും ചോരക്കാരനുപോലെയായി.

ബഭൌ ദുര്വാസസാ സമ്യഗ്ബോധിതശ്ച വിശേഷതഃ

ദുർവാസൻ അവനെ പൂർണ്ണമായി ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അതിനാൽ പ്രകാശിച്ചു.

തസ്യാസ്തീരേ ശിലാ ദിവ്യാ നാമ്നാ ചിത്രശിലാ ധരേ

അവിടെ, അതിന്റെ കരയിൽ, ചിത്രശില എന്ന ദിവ്യശില കാണാം, ഭൂമിദേവി.

തത്ര സത്യതപാഃ സ്ഥിത്വാ തപഃ കുര്വന്മഹാതപാഃ

അവിടെ, മഹത്തായ തപസ്സോടെ, സത്യതപൻ തപസ്സ് ചെയ്തു നിന്നു.

ചിച്ഛേദ ചാംഗുലീമേകാം വാമതര്ജനികാം മുനിഃ

ആ മുനി തന്റെ ഇടതുകൈയുടെ സൂചിക വിരൽ ഒറ്റയായി വെട്ടി നീക്കി.

ന ലോഹിതം ന മാംസം തു ന മജ്ജാ തത്ര ദൃശ്യതേ

അവിടെ രക്തവും, മാംസവും, അസ്ഥിമജ്ജയും ഒന്നും കാണപ്പെട്ടില്ല.

തസ്മിന് ഭദ്രവടേ ചൈകം മിഥുനം കിന്നരം സ്ഥിതമ് ൯൮.

അവിടത്തെ ഭാഗ്യവടക്കു സമീപം, ഒരു കിന്നര ദമ്പതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പ്രഭാതേ വിമലേ പ്രാപ്തമിന്ദ്രലോകമിതി സ്മൃതിഃ

പ്രഭാതത്തിൽ, ശുദ്ധമായ വെളിച്ചത്തിൽ, അവർ ഇന്ദ്രലോകം പ്രാപിച്ചുവെന്ന് ഓർമ്മിക്കുന്നു.

പൃഷ്ടാഃ കിംചിദിഹാശ്ചര്യമപൂര്വം കഥ്യതാമിതി

അവരോടു ചോദിച്ചു: 'ഇവിടെ ഇതുവരെ കാണാത്ത അത്ഭുതം ഒന്നെങ്കിലും പറയൂ.'

സ്ഥിതം കിന്നരയോസ്തച്ച വാക്യം ചേദമുവാച ഹ

അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട്, ആ കിന്നരങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

യദേതത്സത്യതപസഃ സമവോചത്തതഃ ശുഭേ

സത്യതപനെക്കുറിച്ച് അവർ പറഞ്ഞത്, ഭദ്രയായവളേ, ഇതാണ്:

പുഷ്യഭദ്രാനദീ തീരേ മഹദാശ്ചര്യമുത്തമമ്

പുഷ്യഭദ്രാ നദിയുടെ തീരത്ത് വലിയ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു.

സ്രവണം ഭസ്മനശ്ചൈവ ശ്രുതം സര്വം ശശംസ ഹ

അവിടെ ചാരത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് സംബന്ധിച്ചല്ലോ, അവർ കേട്ടതെല്ലാം പറഞ്ഞു.

ആഗച്ഛ വിഷ്ണോ ഗച്ഛാമോ ഹിമവത്പാര്ശ്വമുത്തമമ്

'വരിക, വിഷ്ണുവേ, നമുക്ക് ഹിമവാന്റെ അത്ഭുതകരമായ ഭാഗത്തേക്ക് പോകാം.'

ഏവമുക്തസ്തതോ വിഷ്ണുര്വാരാഹം രൂപമഗ്രഹീത്

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, വിഷ്ണു വാരാഹം എന്ന രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

വിഷ്ണുര്വാരാഹരൂപേണ ഋഷിദൃഷ്ടിപഥേ സ്ഥിതഃ

വാരാഹം രൂപത്തിൽ വിഷ്ണു, ഋഷിമാരുടെ കാഴ്ചയിൽ നിലകൊണ്ടു.

താവദിന്ദ്രോ ധനുഷ്പാണിസ്തീക്ഷ്ണസായകധൃഗ്വനേ ൯൮.

അതിനിടെ, ഇന്ദ്രൻ വനംകഴിഞ്ഞ്, കൈയിൽ വില്ലും മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭഗവന്നിഹ ദൃഷ്ടസ്തേ വരാഹഃ പൃഥുലോ മഹാന്

ഭഗവൻ, ഇവിടെ നിങ്ങൾ വലിയതും ശക്തിയുള്ള വാരാഹം ആയി കാണപ്പെട്ടു.

ഏവമുക്തോ മുനിസ്തേന ചിന്തയാമാസ തത്ക്ഷണാത്

അങ്ങനെ അവൻ പറഞ്ഞതോടെ, മുനി അതേक्षणം ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

നോ ചേത്കുടുംബഃ ക്ഷുധയാ സീദത്യസ്യ ന സംശയഃ

അല്ലെങ്കിൽ, എന്റെ കുടുംബം വിശപ്പിൽ നശിക്കും — ഇതിൽ സംശയമില്ല.