ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪਖ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਚਾਨਣ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਣ। ਇਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠੋਰ ਵ੍ਰਤ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਵ੍ਰਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਵ੍ਰਤ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਕ੍ਰਮ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪਰ, ਜੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਇਕ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵੱਡੀ ਹੈ।” ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੀ ਅਦਭੁਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ; ਉਹਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜ ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ‘ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ।’ ਪਰ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ‘ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਸਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੌਣ ਹੈ?’ ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ‘ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂ?’ ‘ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਾਰਾਇਣ ਕੌਣ ਹੈ?’ ਇਸੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿ-ਵਰਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਇਆ ਭਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਗੋ, ਕੀ ਦੈਣ?” ਨਾਰਦ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਅਚਯੁਤ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਦੁਇਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼) ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਪੁਰੁਸ਼-ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਮੂਲ ਸੰਹਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਜੇ ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਵੇ— ਜੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਹੋਰ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਤਾਮਸੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਇਜਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਅਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸੱਤਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸ ਅਤੇ ਤਾਮਸ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਰਦ, ਸੁਣ: ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਿਆਨਤਾ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੁਇਜਨ, ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਵੈਦ, ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲ ਵੀ ਹੋਣ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਪਰਮ ਸਰਵਰ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ, ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ? ਇਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਕੌਣ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ auspicious ਕੌਣ ਹੈ? ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਦੋ-ਦੇਹੀ, ਛੇ-ਮੁੰਹਾ, ਬਾਰਾਂ-ਗੁਣਾ ਸਵਾਮੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ?” “ਹੇ ਦੁਇਜਨ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਨਾ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਕਿਉਂ ਹੈ?” ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਇਹ ਦੋ ਔਰਤਾਂ, ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ, ਇੱਕ ਕਾਲੀ, ਭੈਣਾਂ ਹਨ; ਰਾਤ ਦੋ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ-ਗੁਣਾ, ਦੋ-ਦੇਹੀ, ਛੇ-ਮੁੰਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਲ ਹੈ; ਦੋ-ਦੇਹੀ ਦੋ ਦੌਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਛੇ-ਮੁੰਹਾ ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਉੱਪਜੇ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਜਾਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਤੇ ਅਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਪਰਮ ਸਵਾਮੀ? ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗੀ?” ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ। ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੱਤਵ ਅਤੇ ਰਾਜਸ ਵਧੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੁਇਜਨ ਆਪਣੀ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਗੇ। ਰਾਜਾ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਅਕਸਰ ਨੀਚ ਜਨਮ ਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਥੇ, ਦੁਇਜਨ ਅਣਪਹੁੰਚੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਣਸਮਾਨ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ, ਧਨ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਗੇ; ਅਜਾਤਸ਼੍ਰੂ (ਆਉਟਕਾਸਟ) ਵੀ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਦਰਜਾ ਲੈ ਲੈਣਗੇ, ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਣਗੇ; ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਘਮੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ, ਅਤੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈਆਂ।