ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸੁਣੋ! ਉਹ ਜੋ ਨੀਲਗਿਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਜਣਮੀ ਸੀ—ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਰਤਾਂਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਕ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਉੱਚਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਰੁਰੂ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਗਰ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੈੜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਅਸੁਰ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਨਾਮੁਚੀ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਉੱਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਗਰਮੱਛ, ਮੱਛੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਕ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਭਿਆਨਕ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫੌਜ ਨਿਕਲੀ—ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਬਰਚੀਆਂ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਭਰ ਆਏ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਮੱਛੀ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ, ਡੰਡੇ, ਅਤੇ ਤੀਨ-ਜੁਤ harness ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੋਧੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਚਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਉਹ ਫੌਜ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਗਦਲ, ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਅਤੇ ਦੰਡ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹਾਰ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੰਨ-ਬਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਆਤੰਕ ਵਿੱਚ, ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹੱਤਾਸ਼, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਡਰੋ ਨਹੀਂ!” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ? ਕਿਹੜਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਰੁਰੂ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਚਤਮ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਸ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੰਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਫਾਂਸਾਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਭਾਰੇ ਸਤਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਾਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ। ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੀ ਅਸੁਰ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਕੋਲ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਧੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਰੁਰੂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਟਕ ਗਏ; ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ, ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਦੋ ਜੀਵ—ਚਰਮਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ—ਛੋੜੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲੇ। ਰੁਰੂ ਤੋਂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਚਰਮਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸਕਾਰੀ, ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਲੱਖਾਂ ਸਾਥੀ-ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਜੋ ਅਸੁਰ ਮਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵੀ!” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਨੇੜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਹਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਠੇ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਦੱਸ।” ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇਵੋ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੰਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਣਗੀਆਂ।” ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕ ਭੋਜਨ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਹੇ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ— ਕੋਈ ਵੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਹਿਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਕੱਪੜੇ—” (ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਅਗਲੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ...