ਮੁਨਿ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਇਹ ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ, ਇਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਜੇਤ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਝਟਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਅੱਖ ਮਿਚਕਣ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਖ ਬਣ ਗਈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੁਨਿ ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੈਮਿਸ਼ ਆਰਣਯਾ (ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ) ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ, ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਇਥੇ ਹੀ ਵਸਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸਦਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਪੰਦਰਾਂ ਨੇਤਾ—ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਮੁਨਿ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨਿ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸੋਚਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ: “ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਦਾ ਰਾਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਰਾਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸੁਪ੍ਰਤਿਕ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ: “ਮੈਂ ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮুনি, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ, ਸਰਵ-ਕਾਰਣ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਭ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਹੋ, ਹਰੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਰੂਪ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ, ਵਾਯੂ ਵਿੱਚ ਦੋ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ-ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਹੇ ਹਰੀ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ। ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ। ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਅਧੀਰਤਾ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਦੀ ਨਾਉਂ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਵੇਦ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਦਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਹਰੇਕ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਸਮੇਂ ਕੱਛੂਆ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਸੱਤਾ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ? ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੋ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਵਾਯੂ, ਆਕਾਸ਼, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਗੁਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਨਿਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ। ਹੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ! ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕ, ਮੰਗੋ, ਕੀ ਵਰ ਦਿਵਾਂ?” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।” ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੈਤ ਨਾਸਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਨੇਕ ਯਜਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਗਈ ਸੀ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਆਇਆ; ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਵੈ-ਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਕਹੀ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ। ਨਾਰਾਯਣ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਭਾਗ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਮੁਖੀ; ਇਹ ਕਥਾ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਹੈ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਨਿ ਗੌਰਮੁਖਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਜਾਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ? ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਰਮੀ ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨਿ ਕੌਣ ਹਨ? ਪਰਮ ਹਰਿਦੇਵ ਦਾ ਕਾਰਜ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜਦੋਂ ਮੁਨਿ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਲੱਭ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਤ ਨਾਸਕ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਨਾਰਾਯਣ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੈਰ-ਪਖਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨਿ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਹੇ ਮੁਨਿ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ?’ ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੇ ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨਿ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ—ਕਿ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਬਾਰੇ ਤੇਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨਿ।’ ਗੌਰਮੁਖਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ‘ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ? ਕੀ ਇਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਸਾਂਝੇ ਹਨ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ?’ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਯਣ ਮੂਲ ਅਚਾਰਯਾ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੀ ਸੱਤ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। “ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ”—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਕੀਤੀ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਹੀਨ ਹੋ ਜਾਓਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।