ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਉਵਾਚ । ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਕਥਂ ਮੂਰ੍ਤਿਗ੍ਰਹਣਂ ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ।। ੨੬.

ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਜੋਤ ਤੋਂ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਯੋऽਸਾਵਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਕ ਏਵ ਸਨਾਤਨਃ । ਸ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਯਦਾ ਚੈਚ੍ਛਤ੍ ਤਦਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸ੍ਥਿਤੋ ਜ੍ਵਲਤ੍ ।। ੨੬.

ਮਹਾਤਪਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇਕੋ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਦ ਦੂਜਾ ਚਾਹਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਮਕਿਆ।

ਯਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਤਿ ਭਾਸ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਲੋਲੀਭੂਤਾਨਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਭਾਸਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ।। ੨੬.

ਜੋ ਸੂਰਜ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਕ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ । ਸਮਂ ਸੂਤਾ ਇਤਿ ਵਿਭੋ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਵਨ੍ ਸ੍ਤੁਤਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਗਣ, ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਲੋਲੀਭੂਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤੇਜਸੋऽਭੂਚ੍ਛਰੀਰਕਮ੍ । ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਰਵਿਃ ਸੋऽਥ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤੇ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਤੇਜ਼ ਦੇ ਉਤਸ਼ਕ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਵੀ ਵਜੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਾਦੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਭਾਸਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਂਸ੍ਤੁ ਯਤੋऽਸਾਵੁਤ੍ਥਿਤੋ ਦਿਵਿ । ਅਤੋऽਸੌ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਕਰਃ ।। ੨੬.

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਿਵਾ ਦਿਵਸ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵਾਦਿਰਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤੇਨ ਉਚ੍ਯਤੇ ।। ੨੬.

ਉਹ ਦਿਨ ਨੂੰ ਦਿਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਿਵਾਕਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਆਦਿਤਿਆ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾਃ ਸਂਭੂਤਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪृਥਕ੍ । ਪ੍ਰਧਾਨ ਏਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ ਵਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ।। ੨੬.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਉਪਜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਤੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਜਗੁਃ ।। ੨੬.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।

ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਸੂਤਿਰ੍ਜਗਤਃ ਪੁਰਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਮਲੈਵ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ ਜਗਨ੍ਤਿ । ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੋ ਨਾਥ ਸ਼ਮਂ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਮਾ ਦੇਵਲੋਕਾਨ੍ ਪ੍ਲੁष ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ ।। ੨੬.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੋਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਉਠ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਓ—ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੋ, ਹੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਖੀ।

ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਂ ਸਰ੍ਵਤ ਏਵ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਾ ਸੂਰ੍ਯ ਯਜੁਃਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ । ਤਿਗ੍ਮਂ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਤਵ ਦੇਵਕਲ੍ਪਂ ਕਾਲਾਖ੍ਯਮਧ੍ਵਾਨ੍ਤਕਰਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ।। ੨੬.

ਤੇਰਾ ਤੇਜ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਤਿੱਖਾ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ, ਦੇਵਤਾਂ ਵਰਗਾ, 'ਕਾਲ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭਾਕਰਸਕ੍ਤ੍ਵਂ ਰਵਿਰਾਦਿਦੇਵ ਆਤ੍ਮਾ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ । ਪਿਤਾਮਹਸਕ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣੋ ਯਮਸ਼੍ਚ ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ।। ੨੬.

ਸੂਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਪਿਤਾ ਮਹਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣੁ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਲੋਕਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਪਿਤਰੋ ਵਦਨ੍ਤਿ । ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯੋऽਸਿ ਮਖੇषੁ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਹੂਯਸੇ ਵਿष੍ਣੁਰਸਿ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ । ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੈਃ ਸੁਰਨਾਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪਾਹਿ ਸ਼ਂਭੋ ਨ ਇਤਿ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ।। ੨੬.

ਤੁਸੀਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ; ਪਿਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾਓ।' ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾ ਦਬਾਓ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ ।। ੨੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਨੇਮਤਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ।

ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਤੁ ਦਹਨਂ ਸ਼ਾਮਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਖਲੁ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਤ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਭੁਵਿ ।। ੨੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਾੜ ਮਿਟ ਗਈ; ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਿਆ।

ਏਤਾਂ ਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਪਾਸ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਭਾਸ੍ਕਰੇਣ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸੌ ਫਲਮਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। ੨੬.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਸਕਰ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਏਤਤ੍ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਆਦਿਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਾਤਰਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ।। ੨੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਪਹਿਲੀ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਾਤਾ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਵਾਨਨ੍ਧਕੋ ਭੁਵਿ । ਸ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਸ਼ਮਾਨਿਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ ।। ੨੭.

ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।

ਤੇਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਾਜਿਤਾ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ।। ੨੭.

ਉਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।

ਤਾਨਾਗਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਉਵਾਚ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਕਿਮਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਵੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ ।। ੨੭.

ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ? ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'

ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਅਨ੍ਧਕੇਨਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਦੇਵਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੨੭.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੰਧਕਾ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਚਾਰ-ਮੂੰਹਾ ਪਿਤਾ ਮਹਾ, ਸਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਅਨ੍ਧਕਾਨ੍ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਵੈ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵ੍ਰਜਾਮ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ ।। ੨੭.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਅੰਧਕਾ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਜਾਈਏ।

ਕਿਨ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭਵਿਤਾ ਨ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਮਹੀਮ੍ ।। ੨੭.

ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਉਹ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤਕ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ।

ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਬਲਿਨਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ਹਨ੍ਤਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕੈਲਾਸਨਿਲਯਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ।। ੨੭.

ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਕੇਵਲ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੈਲਾਸ ਵਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਦੇਵੋ ਭਵਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਸ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਕृਤ੍ਵਾਭ੍ਯੁਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਭਵ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ । ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਆਗਤਾ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਯੇਨਾਹਂ ਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਆਜ੍ਞਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੭.

ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋਗੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦੇਵ ਬਲਿਨਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਧਕਾਦ੍ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਃ ।। ੨੭.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਅੰਧਕ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।

ਯਾਵਦੇਵਂ ਸੁਰਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ । ਤਾਵਤ੍ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਧਕ ਆਯਯੌ ।। ੨੭.

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਓਦੋਂ ਹੀ ਅੰਧਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।

ਬਲੇਨ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭਵਂ ਮृਧੇ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਸਸਾਧਨਃ ।। ੨੭.

ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਭਵਾਨੁ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਭਵਾਨੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਇਆ।