वराहपुराणम्

जन्मतश्च शिरो यद्धि पंचमं तज्जगाद ह

कपालिन् रुद्र बभ्रोऽथ भव कैरात सुव्रत

एवमुक्तस्तदा रुद्रो भविष्यैर्नामभिर्भवः

वामाङ्गुष्ठनखेनाद्यं प्राजापत्यं विचक्षणः

तस्मिन्निकृत्ते शिरसि प्राजापत्यं त्रिलोचनः

रुद्र उवाच नश्यते च कथं पापं ममैतद्वद सुव्रत

ब्रह्मोवाच समयाचारसंयुक्तं कृत्वा स्वेनैव तेजसा ।।97.

एवमुक्तस्तदा रुद्रो ब्रह्मणाऽव्यक्तमूर्त्तिना

तत्र स्थित्वा महादेवस्तच्छिरो बिभिदे त्रिधा

यज्ञोपवीतं केशं तु महास्थ्नाक्षमणींस्तथा

अपरं खण्डशः कृत्वा जटाजूटे न्यवेशयत्

सप्तद्वीपवतीं पुण्यां मज्जंस्तीर्थेषु नित्यशः

सरस्वतीं ततो गत्वा यमुनासङ्गमं ततः

वितस्तां चन्द्रभागां च गोमतीं सिन्धुमेव च

नेपालं च ततो गत्वा ततो रुद्रमहालयम्

महेश्वरं ततो गत्वा गयां पुण्यामथागमत्

एवं वेगेन सकलं ब्रह्माण्डं भूतधारिणि 97.

परिधानं तु कौपीनं नग्नः कापालिकोऽभवत्

तस्मिंस्तु पतिते देवि नग्नः कापालिकोऽभवत्

पुनरब्दद्वयं भ्रान्तस्तीर्थे तीर्थे हरः स्वयम् ।। कपालं त्यक्तुकामः सन्तद्धस्तात्तत्तु नापतत्

पुनरब्दद्वयं भ्रान्तो ब्रह्माण्डं तीर्थकारणात्

त्यजतोऽपि न तद्धस्ताच्च्यवते भूतधारिणि

ततोऽन्यद्वर्षमेकं तु वर्त्तते हिमवद्गिरौ

पुनरब्दद्वयं चान्यत्परमेष्ठी वृषाकपिः

कस्यचित्त्वथ कालस्य द्वादशेऽब्दे धराधरे

गङ्गायां देवदेवेशो यावन्मज्जति भामिनि

कपालमोचनं नाम ततस्तीर्थमनुत्तमम् 97.

गत्वा हरिहरक्षेत्रं स्नात्वा देवाङ्गदे तथा

तत्र स्नात्वा तथा नत्वा त्रिजलेश्वरसंज्ञितम्