வராஹபுராணம்

ஸுராஸுரைரர்ச்சிதபாதபங்கஜம் கேயூரஹாராங்கதமௌலிதாரிணம் । அப்தௌ ஶயாநம் ச ரதாங்கபாணிநம் கதாதரம் ப்ரணமதி யஃ ஸுகம் வஸேத் ।। ௭.

தேவர்களும் அசுரர்களும் பாதபத்மங்களை வணங்குபவரை, வளையல்கள், மாலைகள், ஆபரணங்கள், கிரீடம் அணிந்தவரை, கடலில் படுத்தவரை, சக்கரம் கையில் வைத்தவரை, யார் கதைபிடித்தவரை வணங்குகிறார்களோ அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வார்கள்.

ஸிதம் க்ரு'தே த்ரேதாயுகேऽருணம் விபும் ததா த்ரு'தீயே பீதவர்ணமச்யுதம் । கலௌ கநாலிப்ரதிமம் மஹேஶ்வரம் கதாதரம் ப்ரணமதி யஃ ஸுகம் வஸேத் ।। ௭.

கிருதயுகத்தில் வெண்மையானவராகவும், திரேதாயுகத்தில் சிவப்பாகவும், மூன்றாவது யுகத்தில் மஞ்சளாகவும், கலியுகத்தில் மேகத்தைப் போல இருண்டவராகவும், பரமாத்மாவாகவும் இருப்பவரை, யார் கதைபிடித்தவரை வணங்குகிறார்களோ அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வார்கள்.

பீஜோத்பவோ யஃ ஸ்ரு'ஜதே சதுர்முக- ஸ்ததைவ நாராயணரூபதோ ஜகத் । ப்ரபாலயேத் ருத்ரவபுஸ்ததாந்தக்ரு'த் கதாதரோ ஜயது ஷடர்த்தமூர்திமாந் ।। ௭.

வித்திலிருந்து பிறந்த பிரம்மா நாராயண வடிவில் உலகை உருவாக்குகிறார்; ருத்ர வடிவில் காப்பாற்றுகிறார், முடிவும் தருகிறார்; ஆறு வடிவங்கள் கொண்ட கதைபிடித்தவர் வெற்றி பெறட்டும்.

ஸத்த்வம் ரஜஶ்சைவ தமோ குணாஸ்த்ரய- ஸ்த்வேதேஷு நாந்யஸ்ய ஸமுத்பவஃ கில । ஸ சைக ஏவ த்ரிவிதோ கதாதரோ ததாது தைர்யம் மம தர்மமோக்ஷயோஃ ।। ௭.

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்—இந்த மூன்று குணங்களும் அவரிலிருந்து மட்டுமே தோன்றுகின்றன; அந்த மூவகை வடிவுடைய கதைபிடித்தவர் எனக்கு தர்மத்திலும் மோக்ஷத்திலும் உறுதியை அருள்வாராக.

ஸம்ஸாரதோயார்ணவதுஃகதந்துபி- ர்வியோகநக்ரக்ரமணைஃ ஸுபீஷணைஃ । மஜ்ஜந்தமுச்சைஃ ஸுதராம் மஹாப்லவே கதாதரோ மாமு ததாது போதவத் ।। ௭.

இந்த உலக வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலில், துயரமான நூல்களாலும், பிரிவின் கொடூரமான முதலைகளாலும், நான் முழ்கும்போது, அந்தக் கதைபிடித்தவர் என்னை பெரிய படகுபோல் ஏந்தி காப்பாராக.

ஸ்வயம் த்ரிமூர்திஃ ஸ்வமிவாத்மநாத்மநி ஸ்வஶக்திதஶ்சாண்டமிதம் ஸஸர்ஜ்ஜ ஹ । தஸ்மிஞ்ஜலோத்தாஸநமார்யதேஜஸம் ஸஸர்ஜ்ஜ யஸ்தம் ப்ரணதோऽஸ்மி பூதரம் ।। ௭.

மூவரும் ஒன்றாகிய அந்த இறைவன், தன் சக்தியால் தன்னிலிருந்து இந்தப் பிரபஞ்ச முட்டையையும் உருவாக்கினார். அதிலிருந்து நீரிலிருந்து எழுந்த, ஒளிவீசும் பூமியையும் படைத்தார். அந்த பூமியைத் தாங்கும் இறைவனுக்கே நான் பணிவேன்.

மத்ஸ்யாதிநாமாநி ஜகத்ஸு கேவலம் ஸுராதிஸம்ரக்ஷணதோ வ்ரு'ஷாகபிஃ । முக்யஸ்வரூபேண ஸமந்ததோ விபு- ர்கதாதரோ மே விததாது ஸத்கதிம் ।। ௭.

தேவர்களையும் மற்றவர்களையும் காக்கும் பொருட்டு, மச்சம் முதலான பல பெயர்களை எடுத்துக் கொண்டு, தன் உண்மை வடிவில் எங்கும் நிறைந்திருக்கும், கோலையும் ஏந்தும் அந்த விற்பவனே, எனக்கு உயர்ந்த வழியை அருள்வானாக.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஏவம் ஸ்துதஸ்ததா விஷ்ணுர்பக்த்யா ரைப்யேண தீமதா । ப்ராதுர்பபூவ ஸஹஸா பீதவாஸா ஜநார்தநஃ ।। ௭.

ஸ்ரீ வராகன் சொன்னார்: அப்போது, பக்தியுடன், அறிவுள்ள ரைப்யன் புகழ்ந்து பாடியபோது, பீதவஸ்திரம் அணிந்த ஜனார்த்தனன் விஷ்ணு திடீரென தோன்றினார்.

ஶங்கசக்ரகதாபாணிர்கருடஸ்தோ வியத்கதஃ । உவாச மேககம்பீரதீரவாக் புருஷோத்தமஃ ।। ௭.

சங்கும் சக்கரமும் கோலையும் கையில் ஏந்தி, கருடனின் மீது அமர்ந்து, ஆகாயத்தில் சஞ்சரித்து, மேகத்தின் முழக்கம் போல் ஆழமான, மதிப்பும் நிறைந்த வார்த்தைகளால், அந்த உயர்ந்த மனிதன் பேசினார்.

துஷ்டோऽஸ்மி ரைப்ய பக்த்யா தே ஸ்துத்யா ச த்விஜஸத்தம । தீர்தஸ்நாநேந ச விபோ ப்ரூஹி யத்தேऽபிவாஞ்சிதம் ।। ௭.

"ரைப்யா, உன் பக்திக்கும், உன் புகழ்ச்சிக்கும், தீர்த்தத்தில் நீராடியதற்கும் நான் மகிழ்ந்தேன், உன்னிடம் என்ன விருப்பம் இருக்கிறதோ அதைச் சொல்," என்றார்.

ரைப்ய உவாச । கதிம் மே தேஹி தேவேஶ யத்ர தே ஸநகாதயஃ । வஸேயம் தத்ர யேநாஹம் த்வத்ப்ரஸாதாத் கதாதர ।। ௭.

ரைப்யன் சொன்னான்: "தேவர்களின் தலைவனே, சனகர் முதலானவர்கள் வாழும் அந்த இடத்திற்கு செல்லும் வழியை எனக்கு அருளும்; உன் அருளால் அங்கே நான் வாழ விரும்புகிறேன், கோலை ஏந்தும் இறைவா."

தேவ உவாச । ஏவமஸ்த்விதி தே ப்ரஹ்மந்நித்யுக்த்வாऽந்தரதீயத । பகவாநபி ரைப்யஸ்து திவ்யஜ்ஞாநஸமந்விதஃ ।। ௭.

இறைவன் சொன்னான்: "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று கூறி மறைந்தார்; தெய்வீக அறிவுடன் கூடிய ரைப்யனும் அப்பொழுது மறைந்தான்.

க்ஷணாத் பபூவ தேவேந பரிதுஷ்டேந சக்ரிணா । ஜகாம யத்ர தே ஸித்தாஃ ஸநகாத்யா மஹர்ஷயஃ ।। ௭.

சக்கரம் ஏந்தும் இறைவனின் அருளால், ஒரு கணத்தில், சனகர் முதலான சித்தர்களும் மகரிஷிகளும் வாழும் இடத்திற்குச் சென்றான்.

ஏதச்ச ரைப்யநிர்த்திஷ்டம் ஸ்தோத்ரம் விஷ்ணோர்கதாப்ரு'தஃ । யஃ படேத் ஸ கயாம் கத்வா பிண்டதாநாத் விஶிஷ்யதே ।। ௭.

இது ரைப்யனால் கூறப்பட்ட, கோலை ஏந்தும் விஷ்ணுவை நோக்கிய ஸ்தோத்திரம். யார் இதை, கயா நகரத்தில் பிண்டம் வழங்கி வாசிப்பாரோ, அவர்கள் பிறரைவிட சிறந்தவராக விளங்குவர்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । யோऽஸௌ வஸோஃ ஶரீரே துவ்யாதோ பூத்வா ந்ரு'பஸ்ய ஹ । ஸ ஸ்வவ்ரு'த்த்யாம் ஸ்திதஃ காலம் சதுர்வர்ஷஸஹஸ்த்ரிகம் ।। ௮.

ஸ்ரீ வராகன் சொன்னார்: வசுவின் உடலில் நோயாக உருவெடுத்து, மனிதர்களின் நான்காயிரம் ஆண்டுகள் தன் இயல்பில் இருந்தான்.

ஏகைகம் ஸ்வகுடும்பார்தே ஹத்வா வநசரம் ம்ரு'கம் । ப்ரு'த்யாதிதிஹுதாஶாநாம் ப்ரீணநம் குருதே ஸதா ।। ௮.

தன் குடும்பத்திற்காக, ஒவ்வொரு முறையும் காட்டில் ஒரு விலங்கைக் கொன்று, தன் பணியாளர்கள், விருந்தினர்கள், மற்றும் அக்னியை எப்போதும் மகிழ்வித்தான்.

மிதிலாயாம் வராரோஹே ஸதா பர்வணி பர்வணி । பித்ரூ'ணாம் குருதே ஶ்ராத்தம் ஸ்வாசாரேண விசக்ஷணஃ ।। ௮.

மிதிலா நகரில், அழகியவளே, ஒவ்வொரு புண்ணிய நாளிலும், அந்த அறிவாளி, தன் வழக்கப்படி முன்னோர்களுக்காக ஸ்ராத்த்தம் செய்தான்.

அக்நிம் பரிசரந் நித்யம் வதந் ஸத்யம் ஸுபாஷிதம் । ப்ராணயாத்ராநுஸக்தஸ்து யோऽஸௌ ஜீவம் ந பாதயேத் ।। ௮.

அவன் எப்போதும் அக்னியை வழிபட்டு, உண்மை மற்றும் இனிய சொற்கள் பேசினான்; உயிரை வாழ்விக்க முயன்று, எந்த உயிரினத்தையும் கொல்லவில்லை.

ஏவம் து வஸதஸ்தஸ்ய தர்மபுத்திர்மஹாதபாஃ । புத்ரஸ்த்வர்ஜுநகோ நாம பபூவ முநிவத்வஶீ ।। ௮.

அங்கே வாழ்ந்தபோது, தர்மத்துடன், பெரிய தவத்துடன் இருந்த அவனுக்கு, முனிவரைப் போன்று அடக்கமுள்ள அர்ஜுனகன் என்ற மகன் பிறந்தான்.

தஸ்ய காலேந மஹதா சாரித்ரேண ச தீமதஃ । பபூவார்ஜ்ஜுநகீ நாம கந்யா ச வரவர்ணிநீ ।। ௮.

அந்த அறிவாளிக்கு, காலம் கடந்ததும், நல்ல நடத்தை காரணமாக, அர்ஜுனகி என்ற அழகிய நிறமுள்ள மகளும் பிறந்தாள்.

தஸ்யா யௌவநகாலே து சிந்தயாமாஸ தர்மவித் । கஸ்யேயம் தீயதே கந்யா கோ வா யோக்யஶ்ச வை புமாந் ।। ௮.

அவள் இளமையடைந்தபோது, தர்மத்தை அறிந்த அவன், 'இந்த பெண்ணை யாருக்கு கொடுக்கலாம்? யார் தகுதியானவர்?' என்று சிந்தித்தான்.

இதி சிந்தயதஸ்தஸ்ய மதங்கஸ்ய ஸுதம் ப்ரதி । தர்மவ்யாதஸ்ய ஸுவ்யக்தம் ப்ரஸந்நாக்யம் ப்ரதி ப்ருவந் ।। ௮.

இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, அவன், தர்மவ்யாதனாகிய, மகிழ்ச்சியான மனம் கொண்ட மாதங்கனின் மகனைப் பற்றி தெளிவாகக் கூறினான்.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய மாதங்கஃ ப்ரஸந்நம் ப்ரதி ஸோத்யதஃ । உவாச தஸ்ய பிதரம் ப்ரஸந்நாயார்ஜ்ஜுநீம் பவாந் । க்ரு'ஹாண தபதாம் ஶ்ரேஷ்ட ஸ்வயம் தத்தாம் மஹாத்மநே ।। ௮.

இவ்வாறு தீர்மானித்து, மாதங்கன், மனதில் உறுதி கொண்டு, அவன் தந்தையிடம், 'தவசிகளிலேயே சிறந்தவரே, அர்ஜுனியை, பெரிய உள்ளம் கொண்ட பிரசன்னனுக்கு நீயே தானாகக் கொடு' என்று சொன்னான்.

மதங்க உவாச । ப்ரஸந்நோऽயம் மம ஸுதஃ ஸர்வஶாஸ்த்ரவிஶாரதஃ । க்ரு'ஹ்ணாம்யர்ஜுநகீம் கந்யாம் த்வத்ஸுதாம் வ்யாதஸத்தம ।। ௮.

மதங்கன் சொன்னான்: என் மகன் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன், எல்லா நூல்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றவன். வேட்டையருள் சிறந்தவரே, உங்கள் மகள் அர்ஜுனகியை நான் ஏற்கின்றேன்.

ஏவமுக்தே ததா கந்யாம் தர்மவ்யாதோ மஹாதபாஃ । மதங்கபுத்ராய ததௌ ப்ரஸந்நாய ச தீமதே ।। ௮.

இவ்வாறு கூறியபோது, பெரிய தவமுள்ள தர்மவ்யாதன், மகிழ்ச்சியுடன் ஞானமுள்ள மதங்கபுத்திரனுக்கு தனது மகளை கொடுத்தான்.

தர்மவ்யாதஸ்ததா கந்யாம் தத்வா ஸ்வக்ரு'ஹமீயிவாந் । ஸாऽபி ஶ்வஶுரயோர்பர்துஃ ஶுஶ்ரீஷணபராऽபவத் ।। ௮.

தர்மவ்யாதன் தனது மகளை கொடுத்து, பிறகு தன் வீட்டிற்கு திரும்பினார். அந்த பெண், கணவருக்கும் மாமனாருக்கும் சேவை செய்வதில் முழுமையாக ஈடுபட்டாள்.

அத காலேந மஹதா ஸா கந்யாऽர்ஜுநகீ ஶுபா । உக்தா ஶ்வஶ்ருவா ஸுதா புத்ரி ஜீவஹந்துஸ்த்வமீத்ரு'ஶீ । ந ஜாநாஸி தபஶ்சர்தும் பர்த்துராராதநம் ததா ।। ௮.

நேரம் கடந்தபின், அர்ஜுனகி என்ற அந்த நற்கன்னியை அவளது மாமியார் அழைத்து, "மகளே, நீ உயிரை அழிப்பவளாக இருக்கிறாய்; தவம் செய்யவும், கணவரை முறையாக மதிக்கவும் தெரியவில்லை" என்று கூறினாள்.

ஸாऽபி ஸ்வல்பாபராதேந பர்த்ஸிதா தநுமத்யமா । பிதுர்வேஶ்மகதா பாலா ரோதமாநா முஹுர்முஹுஃ ।। ௮.

சிறிய தவறுக்காக கண்டிக்கப்பட்ட அந்த மெலிந்த இடையையுடைய சிறுமி, மீண்டும் மீண்டும் அழுதபடி தந்தையின் வீட்டிற்கு சென்றாள்.

பித்ரா ப்ரு'ஷ்டா கிமேதத் தே புத்ரி ரோதநகாரணம் । ஏவமுக்தா ததா ஸா து கதயாமாஸ பாமிநீ ।। ௮.

தந்தை, "மகளே, இது என்ன? ஏன் அழுகிறாய்?" என்று கேட்டான். அப்போது அந்த அழகிய பெண் பேசத் தொடங்கினாள்.