వరాహపురాణమ్

కైలాసశ్రృఙ్గప్రతిమాని తీరే - ష్వనేకరత్నోత్పలసంచితాని । గృహాణి ధన్యాధ్యుషితాని నీచై - రుపాసితాని ద్విజదేవవిప్రైః ।। ౬౯.

తీరాల్లో కైలాసశిఖరాల్లాంటి గృహాలు, ఎన్నో విలువైన పద్మాలతో అలంకరించబడి, ధన్యులు నివసిస్తూ, ద్విజులు, దేవతలు పూజించేలా ఉన్నాయి.

పద్మాని భృఙ్గావనతాని చేలు - స్తేషాం పునర్గురుభారాదజస్త్రమ్ । జలేషు యేషాం సుస్వరాస్యో ద్విజాతి- ర్వేదోదితానాహ విచిత్రమన్త్రాన్ ।। ౬౯.

పద్మాలు తేనెటీగల భారంతో వంగి, అలలపై ఎప్పుడూ ఊగిపోతూ ఉన్నాయి. ఆ నీళ్లలో మధురమైన స్వరాలతో ద్విజులు వేదాలలో చెప్పిన అద్భుతమైన మంత్రాలను పఠిస్తున్నారు.

సితాబ్జమాలార్చితగాత్రవన్తి వాసోత్తరీయాణి ఖగప్రవారైః । సరాంస్యనేకాని తథా ద్విజాస్తు పఠన్తి యజ్ఞార్థవిధిం పురాణమ్ ।। ౬౯.

వారు తెల్ల పద్మమాలలతో అలంకరించబడి, మెత్తటి పైదుస్తులు ధరించి, పక్షుల గుంపులతో చుట్టుముట్టబడి ఉన్నారు. అలాంటి అనేక సరస్సుల్లో ద్విజులు యజ్ఞానికి సంబంధించిన పురాతన విధులను పఠిస్తున్నారు.

భ్రమన్నహం తేషు సరఃస్వపశ్యం వృన్దాన్యనేకాని సురాఙ్గనానామ్ । విద్యాధరాణాం చ తథైవ కన్యాః స్నానాయ తం దేశముపాగతాశ్చ ।। ౬౯.

ఆ సరస్సుల్లో సంచరిస్తూ ఉండగా, నేను అనేక దేవకన్యల సమూహాలను, అలాగే విద్యాధరుల కుమార్తెలను స్నానానికి అక్కడికి వచ్చినట్లు చూశాను.

తతః కదాచిద్ భ్రమతా నృపోత్తమ ప్రదృష్టమన్యత్సుసరః సుతోయమ్ । ప్రాగ్ దృష్టమేకం తు తథైవ తీరే కుటీం ప్రపశ్యామి యథా పురాఽహమ్ ।। ౬౯.

అలా తిరుగుతూ ఉండగా, ఓ ఉత్తమ రాజా! మరో అందమైన, స్వచ్ఛమైన నీటితో నిండిన సరస్సును చూశాను. దాని తీరంలో, మునుపు నేను చూసినట్లే, ఒక గుడిసెను చూశాను.

యావత్ కుటీం తాం ప్రవిశామి రాజన్ తపస్వినం తం స్థితమేకదేశే । దృష్ట్వాభిగమ్యాభివదామి యావత్ స్మయన్నువాచాప్రతిమప్రభావః ।। ౬౯.

ఓ రాజా, నేను ఆ కుడిలోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు, ఒక చోట నిలబడి ఉన్న ఆ తపస్విని చూసి, అతని దగ్గరకు వెళ్లి నమస్కరించాను. అప్పుడు అతడు చిరునవ్వుతో, అపూర్వమైన మహిమతో మాట్లాడాడు.

తాపస ఉవాచ । కిం మాం విప్ర న జానీషే ప్రాగ్దృష్టమపి సత్తమ । యేన త్వం మూఢవల్లోకమిమమప్యనుపశ్యసి ।। ౬౯.

తపస్వి ఇలా అన్నాడు: 'ఓ ఉత్తమ బ్రాహ్మణా, నన్ను గుర్తుపట్టలేవా? నువ్వు నన్ను ముందే చూశావు. ఎందుకు ఈ లోకాన్ని మాయలో పడినవాడిలా చూస్తున్నావు?'

దృష్టం మత్కమిదం దేవైర్భువనం యన్న దృశ్యతే । త్వత్ప్రియార్థం మయా లోకో దర్శితః స ద్విజోత్తమ ।। ౬౯.

ఈ లోకాన్ని దేవతలు కూడా చూడలేరు. నీ ప్రీతికోసం, ఓ ఉత్తమ ద్విజా, నేను నీకు ఈ లోకాన్ని చూపించాను.

సంపదం పశ్య లోకస్య మదీయస్య మహామునే । దధిక్షీరవహా నద్యస్తథా సర్పిర్మయాన్ హ్రదాన్ ।। ౬౯.

ఓ మహామునీ, నా లోకంలోని ఐశ్వర్యాన్ని చూడు. ఇక్కడ నదులు పెరుగు, పాలతో ప్రవహిస్తున్నాయి. సరస్సులు నెయ్యితో నిండిపోయి ఉన్నాయి.

గృహాణాం హేమరత్నానాం స్తమ్భాన్ హేమమయాన్ గృహే । రత్నోత్పలచితాం భూమిం పద్మరాగసమప్రభామ్ । పారిజాతప్రసూనాఢ్యాం సేవితాం యక్షకిన్నరైః ।। ౬౯.

ఇక్కడ ఇళ్లకు బంగారు, రత్నాలతో చేసిన స్తంభాలు ఉన్నాయి. నేల రత్నాలతో అలంకరించబడి, పద్మరాగపు కాంతిలా మెరిసిపోతుంది. పారిజాతపు పువ్వులతో పరిమళిస్తుంది. యక్షులు, కిన్నరులు ఇక్కడ సంచరిస్తారు.

ఏవముక్తస్తదా తేన తాపసేన నరాధిప । విస్మయాపన్నహృదయస్తమేవాహం తు పృష్టవాన్ ।। ౬౯.

ఆ తపస్వి ఇలా చెప్పినప్పుడు, నా హృదయం ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది. వెంటనే నేను అతడిని మరింత అడిగాను.

భగవంస్తవ లోకోఽయం సర్వలోకవరోత్తమః । సర్వలోకా మయా దృష్టా బ్రహ్మశక్రాదిసంస్థితాః ।। ౬౯.

భగవన్, మీ లోకం అన్నింటికన్నా శ్రేష్ఠమైనది. బ్రహ్మ, ఇంద్రుడు మొదలైనవారి లోకాలు నేను చూశాను.

అయం త్వపూర్వో లోకో మే ప్రతిభాతి తపోధన । సంపదైశ్వర్యతేజోభిర్హర్మ్యరత్నచయైస్తథా ।। ౬౯.

కానీ, ఓ తపోధనా, ఈ లోకం నాకు పూర్తిగా కొత్తగా కనిపిస్తోంది. ఇక్కడ ఐశ్వర్యం, మహిమ, శక్తి, రాజప్రాసాదాల రత్నాల సమాహారంతో నిండిపోయి ఉంది.

సరోభిః సూదకైః పుణ్యైర్జలజైశ్చ విశేషతః । అత్యద్భుతమిదం లోకం దృష్టవానస్మి తే మునే ।। ౬౯.

పవిత్రమైన సరస్సులు, స్వచ్ఛమైన కుంటలు, ముఖ్యంగా కమలాలతో నిండిన నీ లోకాన్ని చూశాను, ఓ మునీ, ఇది నిజంగా ఆశ్చర్యకరం.

ఇత్థంభూతం కథం లోకో భవాంశ్చేత్థం వ్యవస్థితః । కథయస్వైతస్య హేతుం మే కశ్చ త్వం మునిపుంగవ ।। ౬౯.

ఇలాంటి లోకం ఎలా ఏర్పడింది? మీరు ఇక్కడ ఇలా ఎలా స్థిరంగా ఉన్నారు? దీని కారణం ఏమిటో చెప్పండి. మీరు ఎవరో కూడా చెప్పండి, ఓ మునిశ్రేష్ఠా.

కథమిలావృతే వర్షే సరస్తీరే మహామునే । దృష్టవానస్మి సోఽహం త్వం సరస్తత్ సా కుటీ మునే । హేమహర్మ్యాకులే లోకే కిం వా స్థానం తు తే కుటిః ।। ౬౯.

ఇలావృతంలో ఉన్న సరస్సు తీరంలో, ఓ మహామునీ, నేను మిమ్మల్ని ఎలా చూశాను? ఆ సరస్సు, ఆ కుడి—ఈ బంగారు ప్రాసాదాలతో నిండిన లోకంలో మీ స్థానం ఏమిటి?

ఏవముక్తః స భగవాత్ మయాఽసౌ మునిపుంగవః । ప్రాహ మహ్యం యథావృత్తం యత్ తు రాజేన్ద్ర తచ్ఛృణు ।। ౬౯.

నేను ఇలా అడిగినప్పుడు, ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు నాకు జరిగినదాన్ని వివరంగా చెప్పాడు. రాజేంద్రా, విను.

తాపస ఉవాచ । అహం నారాయణో దేవో జలరూపీ సనాతనః । యేన వ్యాప్తమిదం విశ్వం త్రైలోక్యం సచరాచరమ్ ।। ౬౯.

తపస్వి ఇలా అన్నాడు: 'నేను నారాయణుడు, శాశ్వతమైన దేవుడు, జలరూపంలో ఉన్నవాడిని. నా ద్వారా ఈ మొత్తం విశ్వం, మూడు లోకాలు, చరాచరమంతా వ్యాపించాయి.'

యా సా త్వాప్యాకృతిస్తస్య దేవస్య పరమేష్ఠినః । సోఽహం వరుణ ఇత్యుక్తః స్వయం నారాయణః పరః ।। ౬౯.

నీవు చూసిన ఆ పరమేశ్వరుని రూపమే నేను. నన్ను వరుణుడని అంటారు, కానీ నిజంగా నేను పరమ నారాయణుడిని.

త్వయా చ సప్త జన్మాని అహమారాధితః పురా । తేన త్రైలోక్యనాశేఽపి త్వమేకస్త్వభిలక్షితః ।। ౬౯.

నీవు గత జన్మల్లో ఏడు సార్లు నన్ను భక్తితో ఆరాధించావు. అందువల్ల మూడు లోకాలు నశించినా, నిన్ను మాత్రమే నేను ఎంచుకున్నాను.

ఏవముక్తస్తదా తేన నిద్రామీలితలోచనః । పతితోఽహం ధరాపృష్ఠే తత్క్షణాత్ పునరుత్థితః ।। ౬౯.

అతడు ఇలా చెప్పగానే, నిద్రతో నా కళ్లుమూసుకుని నేలపై పడిపోయాను. అదే క్షణంలో మళ్లీ లేచి నిలబడ్డాను.

యావత్పశ్యామ్యహం రాజన్ తమృషిం తచ్చ వై పురమ్ । తావన్మేరుగిరేర్మూర్ధ్నిం పశ్యామ్యాత్మానమాత్మనా ।। ౬౯.

ఓ రాజా, నేను చూస్తూ ఉండగా, ఆ ఋషిని, ఆ నగరాన్ని చూశాను. వెంటనే నా స్వంత దృష్టితో, నేను నన్ను నేనే మేరు పర్వత శిఖరంపై చూశాను.

సముద్రాన్ సప్త పశ్యామి తథైవ కులపర్వతాన్ । సప్తద్వీపవతీం పృథ్వీం దృష్టవానస్మి పార్థివ ।। ౬౯.

ఏడు సముద్రాలు, ముఖ్యమైన పర్వతాలు, ఏడు ద్వీపాలతో కూడిన భూమిని నేను చూశాను, ఓ రాజా.

అద్యాపి తం లోకవరం ధ్యాయంస్తిష్ఠామి సువ్రత । కదా ప్రాప్స్యేఽథ తం లోకమితి చిన్తాపరోఽభవమ్ ।। ౬౯.

ఓ సద్బుద్ధి కలిగినవాడా! నేను ఇప్పటికీ ఆ పరమ లోకాన్ని ధ్యానిస్తూ ఉంటున్నాను. 'ఎప్పుడు ఆ లోకాన్ని పొందుతానో?' అనే ఆలోచనలో పూర్తిగా మునిగిపోయాను.

ఏవం తే కౌతుకం రాజన్ కథితం పరమేష్ఠినః । యద్ వృత్తం మమ దేహే తు కిమన్యచ్ఛ్రోతుమిచ్ఛసి ।। ౬౯.

ఇలా పరమేశ్వరుని గురించి, నా శరీరంలో జరిగిన అద్భుతమైన విషయాన్ని నీకు చెప్పాను రాజా! ఇంకా నీవేమి వినాలనుకుంటున్నావు?

భద్రాశ్వ ఉవాచ । భగవన్ కిం కృతం లోకం త్వయా తమనుపశ్యతా । వ్రతం తపో వా ధర్మో వా ప్రాప్త్యర్థం తస్య వై మునే ।। ౭౦.

భద్రాశ్వుడు ఇలా అడిగాడు: భగవంతుడా! ఆ లోకాన్ని చూడకముందు దాన్ని పొందేందుకు నువ్వేమి చేసావు? ఏదైనా వ్రతమా, తపస్సా, లేక ధర్మమా ఆచరించావా, మునివరా?

అనారాధ్య హరిం భక్త్యా కో లోకాన్ కామయేద్ బుధః । ఆరాధితే హరౌ లోకాః సర్వే కరతలేఽభవన్ ।। ౭౦.

హరిను భక్తితో ఆరాధించకుండా ఏ జ్ఞాని లోకాలను కోరతాడు? హరిని ఆరాధిస్తే అన్ని లోకాలు చేతిలో ఉన్నట్లే అవుతాయి.

ఏవం సంచిన్త్య రాజేన్ద్ర మయా విష్ణుః సనాతనః । ఆరాధితో వర్షశతం క్రతుభిర్భూరిదక్షిణైః ।। ౭౦.

ఇలా ఆలోచించి, రాజేంద్రా! నేను శతాబ్దం పాటు విస్తృతంగా దానం చేసే యజ్ఞాలతో శాశ్వతుడు అయిన విష్ణువును ఆరాధించాను.

తతః కదాచిద్ బహునా కాలేన నృపనన్దన । యజతో మమ దేవేశం యజ్ఞమూర్తిం జనార్దనమ్ । ఆహూతా ఆగతా దేవాః సమమేవ సవాసవాః ।। ౭౦.

అంతటితో కాదు, రాజులకు ఆనందదాయకుడా! చాలా కాలం తర్వాత, నేను దేవతాధిపతి అయిన జనార్దనుని యజ్ఞమూర్తిగా పూజిస్తున్నప్పుడు, ఇంద్రునితో సహా దేవతలు పిలవబడి అక్కడికి వచ్చారు.