വായുപുരാണമ്

ദേവനാ എന്നതിൽ നിന്ന് ജനിച്ച മധു, ജ്ഞാനത്തിനായി ജനിച്ചവൻ ആയിരുന്നു. മധുവിൽ നിന്ന് ശക്തനായ മനു ജനിച്ചു, മനുവിന്റെ വംശവും അതോടൊപ്പം ഉദിച്ചു. മനുവിൽ നിന്ന് നന്ദനൻ, മഹാപുരുവശൻ എന്നിവരും ജനിച്ചു. പുരുവസയുടെ പുത്രനിൽ നിന്ന് പുരുദ്വാൻ, പുരുഷന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, ജനിച്ചു. പുരുദ്വാനിൽ നിന്ന് ഭദ്രവതിയിൽ ജനിച്ച പുരൂദ്വഹ, അയാളുടെ ഭാര്യ ആയിക്ഷകി, അവരുടെ പുത്രൻ സത്ത്വ. സത്ത്വയിൽ നിന്ന്, സത്ത്വഗുണം ധാരാളം ഉള്ളവൻ, സാത്ത്വതൻ ജനിച്ചു; അവൻ പ്രശസ്തി വർദ്ധിപ്പിച്ചവൻ. ഈ മഹാത്മാവായ ജ്യാമഘയുടെ വംശം അറിഞ്ഞ്, ജ്യാമഘ ധാരാളം സന്തതികൾ നേടിയവൻ ആയിരുന്നു; അവൻ ജ്ഞാനമുള്ള രാജാവ് സോമയുമായി ഐക്യത്തേടിയതും സംഭവിച്ചു. സൂതൻ പറയുന്നു: കൗശല്യാ സാത്ത്വത വംശത്തിൽ മനോഹരമായ ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു—ഭജിന, ഭജമാന, ദൈവിക രാജാവ് ദേവാവൃദ്ധ. അന്ധക, സഹാഭോജ, വൃഷ്ണി, യദുവംശത്തിൽ നിന്നുള്ളവരും ജനിച്ചു. ഇവരുടെ നാലു വംശങ്ങളെ വിശദമായി കേൾക്കുവിൻ. ഭജമാനയിൽ നിന്ന് ശ്രഞ്ജയയിലൂടെ ബാഹ്യയും, അതിൽ നിന്ന് ബാഹ്യകയും ജനിച്ചു; ശ്രഞ്ജയയ്ക്ക് രണ്ടു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു, ബാഹ്യക അവരെ ഇരുവരെയും ഏറ്റെടുത്തു. അയാളുടെ രണ്ടു ഭാര്യകൾ, സഹോദരികൾ ആയവർ, പല പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു: നിമി, പണവ, ശത്രുവിന്റെ നഗരങ്ങൾ കീഴടക്കിയ വൃഷ്ണി. കാര്യശ്രഞ്ജയയിൽ നിന്നുള്ള ബാഹ്യകയുടെ വംശത്തിൽ, അയുതായുത, സഹസ്ര, ശതജിദ്, വാമക, ഇവരെ ബ്രാഹ്മണർ എന്ന് അംഗീകരിച്ചു. കാര്യാഭഗിനിയിൽ ബ്രാഹ്മണർ എന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടവരിൽ, രാജാവ് ദേവാവൃദ്ധ ഉത്തമമായ തപസ്സ് നടത്തി. “എനിക്ക് എല്ലാ ഗുണങ്ങളുമുള്ള ഒരു പുത്രൻ ലഭിക്കണമേ” എന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ, സവർണാ ജലത്തിൽ സ്പർശിച്ചു. അവളുടെ സ്പർശത്താൽ, ആ നദി itself ഒരു സന്യാസിയായി മാറി; രാജാവിന് അതു ശുഭകരമായ ഒരു നദിയായി. വളരെയധികം ചിന്തയിൽ മുങ്ങി, അവൾ തീരുമാനിച്ചു: “എന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ ഒരു മകൻ ജനിക്കേണ്ടതാണെങ്കിൽ, മറ്റൊരു സ്ത്രീയിൽ നിന്ന് അതു സാധ്യമല്ല; അതിനാൽ, ഞാൻ തന്നെ ദേവാവൃദ്ധയുടെ ഭാര്യയായി വ്രതത്തിൽ പ്രവേശിക്കും.” തന്റെ കൈയും, മനസ്സും ആഗ്രഹിച്ചപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട്, സാവിത്രി എന്ന maiden ഉത്തമ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു; രാജാവ് അവളെ ആഗ്രഹിച്ചു, അവളെ തേടുകയും ചെയ്തു. അവളിൽ നിന്ന്, പ്രകാശമുള്ള, ഉത്തമ മനസ്സുള്ള ഒരു പുത്രൻ ഗർഭം ധരിച്ചു; ഒമ്പതാം മാസത്തിൽ, നദിദേവി ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു. ആ പുത്രൻ എല്ലാ ഗുണങ്ങളുമുള്ളവനായിരുന്നു, ദേവാവൃദ്ധയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ; ആ വംശത്തിൽ, പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണർ പഴയ ശ്ലോകങ്ങൾ പാടുന്നു. മഹാത്മാവായ ദേവാവൃദ്ധയുടെ ഗുണങ്ങൾ പാടുമ്പോൾ, അകന്നിടത്തുനിന്നും കേൾക്കുന്നപോലും, അടുത്തിടത്തുനിന്നും കാണുന്നപോലും അവൻ അനുഭവിക്കുന്നു. ബഭ്രു പുരുഷന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്നു; ദേവാവൃദ്ധ ദേവന്മാര്ക്ക് തുല്യനായിരുന്നു; അറുപത്തഞ്ച് പുരുഷന്മാരും എഴുപതിനായിരം അമരന്മാരും ദേവാവൃദ്ധയെ പോലും മികവിലായിരുന്നു. ദേവാവൃദ്ധ യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ, ധാരാളം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, വീരൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നവൻ, സത്യവാചകൻ, ജ്ഞാനി, പ്രശസ്തൻ, ഭാഗ്യശാലി, സാത്ത്വതങ്ങളിൽ ഉഗ്രശക്തിയുള്ള രഥയോദ്ധാവായിരുന്നവൻ. അവന്റെ വംശത്തിൽ, സുമഹാഭോജകളും മാർതികാവലകളും വളർന്നു. ഗാന്ധാരി, മാദ്രി എന്നിവർ വൃഷ്ണിയുടെ ഭാര്യകളായി. ഗാന്ധാരി സുമിത്രയെ പ്രസവിച്ചു, സ്നേഹിതന്മാർക്ക് ആനന്ദം നൽകുന്നവൻ; മാദ്രി യുദ്ധാജിത്, ദേവമീഢുഷ എന്നീ പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു. അനമിത്രയും, അവന്റെ പുത്രനും ഉത്തമ പുരുഷന്മാരായിരുന്നു; അനമിത്രയുടെ പുത്രൻ നിഘ്ന, നിഘ്നയ്ക്ക് രണ്ട് പുത്രന്മാർ. പ്രസേന, അത്യധികം ഭാഗ്യശാലി, ശക്രജിതും, ഇവർ ഇരുവരും; ശക്രജിത്, മുമ്പ് അവന്റെ സുഹൃത്ത്, സ്വന്തം ജീവനെപ്പോലും തുല്യനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, രാത്രിയുടെ അവസാനം, ശ്രേഷ്ഠ രഥയോദ്ധാവ്, തന്റെ രഥത്തിൽ, നദിതടത്തിൽ ജലസ്പർശത്തിനായി, സൂര്യനെ സമീപിക്കുവാൻ പോയി. അവൻ സമീപിക്കുമ്പോൾ, സൂര്യൻ, വിവസ്വാൻ, അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ഭാഗ്യശാലി, പ്രകാശവൃത്തം ഉള്ളവൻ, രൂപം വ്യക്തമായി കാണാനാവാതെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാജാവ് വിവസ്വാനോട് പറഞ്ഞു: “ആകാശത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നപോലെ, പ്രകാശത്തിന്റെ അധിപനേ, ഇപ്പോഴും ഞാൻ നിന്നെ കാണുന്നു.” “നീ എന്റെ മുന്നിൽ, പ്രകാശം നിറഞ്ഞതും, പ്രകാശവൃത്തം ചുറ്റിയതും ആയി നിന്നിരിക്കുന്നു; നേരിട്ട് കാണുന്ന രൂപവും, ആകാശത്തിൽ കാണുന്ന രൂപവും തമ്മിൽ എന്താണ് വ്യത്യാസം?” ഇതു കേട്ടു, വിശിഷ്ടനായ സൂര്യദേവൻ, തന്റെ കണത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്യാമന്തക രത്നം Rajാവിന് നൽകി. അവൻ tangible രൂപത്തിൽ സൂര്യദേവനെ കണ്ടു; ആ രൂപം കണ്ടതോടെ, കുറേ നിമിഷം ധ്യാനത്തിൽ നിന്നു. വിവസ്വാൻ യാത്രയാകുമ്പോൾ, ശക്രജിത് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “നീ, അഗ്നിപ്രഭയുള്ളവൻ, ലോകങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ, ഈ രത്നം ഇപ്പോൾ തന്നേ എനിക്ക് നൽകണം.” ഭാസ്കരൻ, പ്രകാശം നിറഞ്ഞവൻ, സ്യാമന്തക രത്നം രാജാവിന് നൽകി; രാജാവ് അത് സ്വീകരിച്ച് തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ജനങ്ങൾ ഔടിക്കളഞ്ഞു: “ഇവൻ സൂര്യദേവൻ തന്നെയാണ്!” എന്നു പറഞ്ഞു; അസംബ്ലിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, നഗരത്തിനകത്തും രാജമഹലിലും പ്രവേശിച്ചു. ശക്രജിത്, സ്നേഹത്തോടെ, ദൈവിക സ്യാമന്തക രത്നം തന്റെ സഹോദരൻ പ്രസേനയ്ക്ക് നൽകി. സ്യാമന്തക രത്നം ഏതൊരു രാജ്യത്തും നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത്, കാലാകാലങ്ങളിൽ മഴ ലഭിക്കും, രോഗഭയം ഉണ്ടാവില്ല. ഗോവിന്ദൻ, പ്രസേനയിൽ നിന്ന് സ്യാമന്തക രത്നം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; പക്ഷേ, കഴിവുണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അദ്ദേഹം അതിനെ പിടിച്ചുമാറ്റിയില്ല, അതും സ്വന്തമാക്കിയില്ല. ഒരു ദിവസം, പ്രസേന ആ രത്നം ധരിച്ച് വേട്ടയാടാൻ പോയി; സ്യാമന്തക രത്നം കാരണം, ഒരു സിംഹം അവനെ ഭയാനകമായി കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട്, ജാംബവാൻ, കരടികളുടെ രാജാവ്, ആ സിംഹത്തെ കൊല്ലുകയും, ദൈവിക രത്നം എടുത്ത് തന്റെ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവത്തെ തുടർന്ന്, വൃഷ്ണികളും അന്ധകകളും, കൃഷ്ണൻ തന്നെ രത്നം മോഹിച്ചുവെന്ന് സംശയിച്ചു. അവരുടെ തെറ്റായ ആരോപണങ്ങൾ സഹിക്കാനാവാതെ, ശക്തനായ ശത്രുക്കളുടെ സംഹാരകൻ, ഭഗവാൻ, കാട്ടിലേക്ക് പോയി.