അക്രൂരന് സ്യമന്തക രത്നം നേടാന് ആഗ്രഹിച്ച്, നിഷ്പാപയായ സത്യഭാമയെയും സ്യമന്തക രത്നത്തെയും അന്വേഷിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഭദ്രകാരനെ കൊല്ലി, ശക്തനായ ശതധന്വന് രാത്രിയില് രത്നം എടുത്ത് അക്രൂരന് നല്കി. അക്രൂരന്, മനുഷ്യന്മാരില് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവന്, രത്നം ഏറ്റുവാങ്ങി ഒരു കരാര് ചെയ്തു: "നിനക്ക് മാത്രമേ ഇതിന്റെ വിവരം അറിയാവൂ, മറ്റാരും അറിയരുത്." അക്രൂരന് പറഞ്ഞു: "നാം അനുസരിക്കും; നീ കൃഷ്ണനാല് കീഴടക്കപ്പെട്ടാല്, ദ്വാരകയിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളും എന്റെ നിയന്ത്രണത്തില് വരും." അതേസമയം, സത്യഭാമയുടെ പിതാവ് കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, പ്രസിദ്ധയായ സത്യഭാമ ദുഃഖത്തില് ചിതയിലേറി, വാരാണവത നഗരത്തിലേക്ക് പോയി. ദുഃഖത്തില് ആകൃതമായ സത്യഭാമ, ഭോജപുത്രനായ ശതധന്വന്റെ പ്രവൃത്തികള് ഭര്ത്താവിന് അറിയിച്ചു, അവന്റെ അരികില് കരഞ്ഞു. ഹരി, പാണ്ഡവന്മാരുടെ ദഹനസംസ്കാരങ്ങള് നടത്തി, അതേ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ സത്യകിയെ അവരുടെ സഹോദരന്മാരുടെ കാര്യത്തില് ഉപദേശിച്ചു. പിന്നീട് മധുസൂദനന് ദ്വാരകയിലേക്ക് വേഗത്തില് എത്തി, തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ, ഹലായുധധാരിയായ ബലരാമനോട് പറഞ്ഞു: "പ്രസേനയെ ഒരു സിംഹം കൊലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു, സത്രജിതിനെ ശതധന്വന്; സ്യമന്തക രത്നം അവന്റെ പാതയിലുണ്ട് — അവിടെ ആക്രമണം നടത്തൂ, പ്രഭുവേ!" "ഇപ്പോള് വേഗത്തില് രഥത്തില് കയറൂ; ശക്തനായ ഭോജനെ കൊല്ലുന്നതിന് ശേഷം, സ്യമന്തക രത്നം നമ്മുടെതായിരിക്കും." അങ്ങനെ, ഭോജയും കൃഷ്ണനുമിടയില് ഉഗ്രമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോള്, ശതധന്വന് അക്രൂരനെ എവിടെത്തെയും കാണാനായില്ല. അക്രൂരന് പ്രാപ്തനായിരുന്നിട്ടും, വയസ്സിന്റെ കാരണത്താല് യുദ്ധത്തില് പങ്കെടുത്തില്ല; ഭോജനും ജനാര്ദനനും രഥത്തില് നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോള് കുതിരകള് അക്ഷതമായി. ഭയത്തില് നിറഞ്ഞ ശതധന്വന് വീണ്ടും രക്ഷപ്പെടാന് തീരുമാനിച്ച്, നൂറ് യോജന ദൂരം ഓടി. വിജ്ഞാതഹൃദയ എന്ന കുതിര, നൂറ് യോജന ദൂരം പോകാന് ശേഷിയുള്ള ഭോജയുടെ കുതിരയായിരുന്നു, അതുപയോഗിച്ച് കൃഷ്ണനോട് യുദ്ധം നടത്തി. ആ കുതിര വേഗം കൂട്ടി, നൂറ് യോജന ദൂരം കടന്നു, പക്ഷേ രഥത്തില് നിന്ന് കാഴ്ച്ചയില് ശതധന്വന് ക്ഷീണിച്ചു. അതിനുശേഷം, ദ്വിജന്മാരേ, കുതിരകള് ക്ഷീണിച്ച്, രഥത്തില് ജീവന് വിട്ടു; കൃഷ്ണന് ബലരാമനോട് പറഞ്ഞു: "നീ ഇവിടെ തന്നെ നില്ക്കൂ, ശക്തനായവനേ; കുതിരകള് ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാന് കാല്നടയായി പോയി, സ്യമന്തക രത്നം പിടിക്കും." അച്ച്യുതന് കാല്നടയായി പോയി, മിഥിലയുടെ രാജാവും പരമസ്ത്രധാരിയും ആയ ശതധന്വനെ കൊല്ലി. പക്ഷേ, ശക്തനായ ഭോജനെ കൊല്ലിയ ശേഷം, സ്യമന്തക രത്നം കണ്ടില്ല; അപ്പോൾ ഹലായുധധാരി ബലരാമന് കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "രത്നം തിരികെ നല്കു." കൃഷ്ണന് മറുപടി നല്കി: "ഇവിടെ ഇല്ല." അതോടെ, ബലരാമന് കോപത്തില് കൃഷ്ണനെ പലതവണ കുറ്റപ്പെടുത്തി. സഹോദരസ്നേഹത്താല് ബലരാമന് ക്ഷമിച്ചു: "നിനക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകട്ടെ, ഞാന് ഇപ്പോള് പോകുന്നു. സ്ത്രീയോടും, നിന്നോടും, വൃഷ്ണികളോടും എനിക്ക് ദ്വേഷമില്ല." ശത്രുക്കളുടെ നാശം വരുത്തിയ ബലരാമന് മിഥിലയില് പ്രവേശിച്ചു, മിഥിലയുടെ രാജാവ് എല്ലാ ആഗ്രഹിച്ച ഭോജനങ്ങള് നല്കി ബലരാമനെ ആദരിച്ചു. അതേ സമയം, ബഭ്രു, ജ്ഞാനികളില് ശ്രേഷ്ഠന്, വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ നടത്തി. പ്രസിദ്ധനായ രാജാവ്, ഗാധിയുടെ പുത്രന്, സ്യമന്തക രത്നത്തിനായി, ശുചിത്വമുള്ള യജ്ഞവേദിയില് കാവല് ധരിച്ചു പ്രവേശിച്ചു. അറുപത് വര്ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്, അവന് ധനം, ഉത്തമ രത്നങ്ങള്, വിവിധ വസ്തുക്കള് യജ്ഞങ്ങളില് സമര്പ്പിച്ചു. ആ മഹാത്മാവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ യജ്ഞങ്ങള് "അക്രൂര-യജ്ഞങ്ങള്" എന്ന പേരില് അറിയപ്പെട്ടു; അവ ഭക്ഷണവും ദാനവും സമൃദ്ധമായി നല്കി, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങള് നിറവേറ്റി. അതിനുശേഷം, ശക്തനായ രാജാവ് ദുര്യോധനന് മിഥിലയില് പോയി, അവിടെ ബലഭദ്രനില് നിന്ന് ഗദായുദ്ധം ദിവ്യമായി പഠിച്ചു. പിന്നീട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും വൃഷ്ണി-അന്ധക മഹാരഥന്മാരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ച്, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന് അവനെ ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മനുഷ്യന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായവന് അക്രൂരനും അന്ധകരും കൂടെ എത്തിയപ്പോള്, യുദ്ധത്തില് ശക്തനായവന് ശത്രുഘ്നനെയും ബന്ധുമാനെയും കൊല്ലി. ശ്വഫല്ക്കയുടെ പുത്രന്മാരായ, ഭംഗകാരയുടെ പ്രസിദ്ധമായ, അതിശക്തനായ രണ്ട് പുത്രന്മാര് നരയില് ജനിച്ചു. ആ രണ്ട് പേര്, ശത്രുഘ്നനും ബന്ധുമാനുമാണ്, അന്ധകാധിപന് ഭംഗകാരന്റെ നാശത്തിനായി ജനിച്ചു; കൃഷ്ണന് ഇതിനെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചില്ല. തന്റെ ബന്ധുക്കളില് കലഹം ഉണ്ടാകുമെന്ന ഭയത്തില് കൃഷ്ണന് അതിനെ അവഗണിച്ചു; അക്രൂരന് പുറപ്പെട്ടു പോയപ്പോള്, ഇന്ദ്രന് മഴ നല്കിയില്ല. വരള്ച്ച കാരണം ഭൂമി നശിച്ചു, ക്ഷാമം ഭീഷണിയായി; അപ്പോൾ കുകുരരും അന്ധകരും അക്രൂരനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചു. അക്രൂരന് വീണ്ടും ദ്വാരാവതിയില് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്, ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രന് സമുദ്രത്തിന്റെ ഗര്ഭത്തില് മഴ പെയ്തു. യദുക്കളുടെ പ്രസിദ്ധനായ അക്രൂരന് തന്റെ സദാചാരമുള്ള സഹോദരിയെ വാസുദേവന് വിവാഹം നല്കി, അവന്റെ അനുകൂല്യം നേടാന്. കൃഷ്ണന്, യോഗം വഴി രത്നം ബഭ്രുവിലേക്കു പോയതായി അറിയിച്ചപ്പോള്, അക്രൂരനോട് സഭയില് പറഞ്ഞു: "പ്രഭുവേ, നിന്റെ കൈയിലുള്ള ആ രത്നം നല്കുക; ഈ കാര്യത്തില് ദ്വേഷം പുലർത്തരുത്." അറുപത് വര്ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്, എനിക്ക് ഉണ്ടായ കോപം ആഴത്തില് പതിഞ്ഞു, വലിയതായിത്തീർന്നു. കൃഷ്ണന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച്, സാത്വതരുടെ സഭയില് ബഭ്രു, ജ്ഞാനിയും ആശങ്കയില്ലാത്തവനും, ആ രത്നം നൽകി. അതിനുശേഷം, ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന കൃഷ്ണന് ബഭ്രുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് രത്നം സത്യമായി ഏറ്റുവാങ്ങി, സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും ബഭ്രുവിന് തിരികെ നൽകി.