गृस्तमदाचा पुत्र शुनक होता, आणि शुनकाचा पुत्र शौनक झाला. या वंशातून ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य आणि शूद्रही उत्पन्न झाले. शौनकांच्या वंशात विविध कर्मांमुळे अनेक ब्राह्मण जन्मले. शालाचा पुत्र आर्ष्टिषेण होता, आणि त्याचा पुत्रही भटकंती करत होता. शौनक आणि आर्ष्टिषेण यांचे वंशज, तसेच द्विज जाती, क्षत्रिय, काशाचा पुत्र काश आणि दीर्घतपस यांचा उल्लेख आहे. दीर्घतपस हा अत्यंत विद्वान आणि कठोर तपस्वी होता. त्याच्या वंशातून धर्माचा जन्म झाला, आणि त्यानंतर त्याच ज्ञानी वृद्धापासून धन्वंतरीचा जन्म झाला, जो प्रचंड तपशक्तीने तेजस्वी होता. मग ऋषींनी पुन्हा सूताला विचारले, "धन्वंतरी देव मानवांमध्ये कसा जन्मला? आम्हाला हे जाणून घ्यायचे आहे; कृपया आम्हाला सुंदररीत्या सांगा." सूत म्हणाला, "हे द्विजजन, ऐका. धन्वंतरीचा उत्पत्ती समुद्राच्या काठावर, अमृत मंथनाच्या वेळी झाली. तो सर्वांच्या आधी प्रकट झाला, सर्व बाजूंनी तेजाने वेढलेला. त्याचे शरीर पाहून, अजन्मा भगवान आश्चर्यचकित झाला आणि म्हणाला, 'तू अजन्मा आहेस', म्हणून त्याला 'अज' म्हणतात. अज विष्णूला म्हणाला, 'भगवान, मी तुमचा पुत्र आहे. मला जगात स्थान आणि भाग द्या.' विष्णूने त्याला उत्तर दिले, 'यज्ञाचा विभाग झाला आहे, आणि देवांना त्यांच्या भाग मिळाले आहेत. वेदांमध्ये सांगितलेल्या यज्ञांना सर्वत्र समानरीत्या अर्पण करता येत नाही. हे देवा, तू नंतर जन्मलास; तू नावांचा आणि मंत्रांचा अधिपती आहेस. तुझ्या दुसऱ्या जन्मात तू जगात प्रसिद्ध होशील.' 'तू गर्भात असतानाच अणिमा पासून विविध सिद्धी प्राप्त करशील. त्या शरीरानेच तू दिव्यत्व प्राप्त करशील. द्विजजन सुंदर मंत्र, तुप, आणि सुगंधाने तुझी पूजा करतील. आणि तू आयुर्वेदाचा शास्त्र पुन्हा स्थापन करशील; हे पूर्वी कमलजन्मा ब्रह्माने निश्चित केले आहे.' 'दुसरा द्वापार युग येईल तेव्हा तू जन्म घेशील, यात शंका नाही.' विष्णूने त्याला वर दिला आणि अदृश्य झाला. दुसरा द्वापार युग आल्यावर, काशीचा राजा सौनहोत्र आणि राजा दीर्घतपस पुत्रासाठी तप करायला लागले. पुत्रासाठी त्यांनी अज देवाची उपासना केली. धन्वंतरी प्रसन्न होऊन राजाला इच्छित वर दिला. राजा म्हणाला, 'हे भगवन्, तुम्ही प्रसन्न असाल, तर मला दृढ पुत्र प्राप्त होऊ दे.' धन्वंतरीने संमती दिली आणि अदृश्य झाला. त्यानंतर धन्वंतरी राजाच्या घरात जन्मला. काशीचा राजा, हे महराज, सर्व रोगांचा नाश करणारा झाला. भरद्वाज ऋषीने आयुर्वेदाची रचना केली, त्याचा चिकित्साशास्त्रासह आठ भागात विभाग केला आणि शिष्यांना शिकवले. धन्वंतरीचा पुत्र, प्रसिद्ध केतुमान, जन्मला. केतुमानपासून भीमरथ राजा झाला, आणि त्याचा पुत्र दिवोदास, जो वाराणसीचा अधिपती म्हणून प्रसिद्ध झाला. त्याच वेळी, क्षेणक नावाचा राक्षस वाराणसीत प्रवेश केला, जी शहर त्या वेळी ओसाड झाली होती. हे शहर पूर्वी महान निकुंभाने शाप दिल्यामुळे हजार वर्षे रिकामे राहिले होते. पण शाप लागल्यावर, दिवोदास, लोकांचा अधिपती, आपल्या राज्याच्या काठी गोमती नदीवर सुंदर शहर स्थापन केले. ऋषींनी विचारले, "निकुंभाने पूर्वी वाराणसीला शाप का दिला? आणि त्या पवित्र क्षेत्राला शाप का दिला?" सूत म्हणाला, "राजा दिवोदास, राजर्षी, शहर मिळाल्यावर त्यात राहू लागला, तो शक्तिशाली राजा त्या फुललेल्या शहरात वसला." त्याच वेळी, महेश्वराने आपली प्रिय पत्नी घेतली आणि देवीसोबत देवांमध्ये निवास केला. देवांच्या आज्ञेने, तपस्वी आणि विविध रूपांचे गण, पूर्वी सांगितल्याप्रमाणे, महान देवीला प्रसन्न केले. महादेव आनंदित झाला, पण मेना आनंदित झाली नाही; ती सतत देव आणि देवीमध्ये दोष शोधत होती. 'तुझा पती महेश्वर येथे माझ्या बाजूला योग्य नाही; तो पूर्णपणे गरीब आहे, तरीही तो येथे निश्चिंतपणे राहतो, हे पापरहिते.' आईने असे सांगितल्यावर, देवीने स्त्रीस्वभावाने सहन करू शकली नाही, पण हसत हसत, वर देणारी देवी हराच्या बाजूला गेली. देवीने, चेहरा खाली करून, महादेवाला सांगितले, 'हे देव, मी येथे राहणार नाही; मला तुझ्या स्वत:च्या निवासस्थानी घे.' महादेवाने सर्व लोकांची वस्ती पाहून, पृथ्वीवर वाराणसी हे तेजस्वी, पवित्र क्षेत्र निवडले. दिवोदास त्या शहरात वसला आहे हे जाणून, भवाने गणेशाला बोलावले आणि त्याला सांगितले, 'हे गणाधिपती, शहरात जा आणि वाराणसी रिकामी कर; सौम्य उपाय वापर, कारण तो राजा फार शक्तिशाली आहे.' मग निकुंभ वाराणसीत गेला आणि एका स्वप्नात मंकन नावाच्या न्हाव्याला प्रकट झाला. 'मी तुला समृद्धी देईन; माझ्यासाठी स्थान निवड, आणि माझ्या स्वरूपाचे प्रतिमान तयार करून शहरात स्थापना कर.' स्वप्नात पाहिल्याप्रमाणे, त्याने सर्व काही केले, राजाची अनुमती घेऊन नियमाप्रमाणे. तेथे सतत मोठी पूजा होते, सुगंध, धूप, हार आणि सुंदर अर्पणांनी. अन्नाच्या अर्पणाने ते अद्भुत झाले; गणाधिपतीची तेथे सतत पूजा होते. मग तो हजारो वर शहरांना देतो: पुत्र, सोनं, दीर्घायुष्य, आणि सर्व इच्छित वस्तू.