ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ କହାଯାଉଛି—ଯେପରି ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ, ତାହାର ଫଳ ସିଘ୍ର ମିଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ଥାଏ, ଦେବତ୍ୱ ହେଉ କି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ। ଏହି କ୍ରମରେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅମାବସ୍ୱପତୀ ହେବାର ଫଳ ପାଇବା। ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପିତୃମାନେ ପୁନଃ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି, ତାଙ୍କର କୃପା ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଘଟଣା ନିଶ୍ଚିତ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସୋମପାୟୀ, ପିତୃମାନେ ଏବଂ ଅମାବସୁଙ୍କ ରାଜକନ୍ୟା ଏପରି କହିଲେ—“ଏ ମହାନ୍ୟେ, ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବା, ଏବଂ କନ୍ୟା ହେବା, ପରେ ପୁନଃ ତୁମର ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବା।” “ଏହି ଅଷ୍ଟାବିଂଶତିତମ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ତୁମେ ଏହି ରାଜା ଅମାବସୁଙ୍କ ଘରେ ଅଦ୍ରିକା ମାଛର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେବା। ତୁମେ ମହାମୁନି ପରାଶରଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀକୁ ଜନ୍ମ ଦେବା, ଯିଏ ଏକ ଓଡ଼ିଆକୁ ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ କରିବେ। ତୁମେ ମହାଭିଷଣଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା, ଯାହାର ଯଶ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗୁଣମୟ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ। ଏହି ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ନେବା ପରେ, ତୁମେ ପୁନଃ ତୁମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବା।” “ପିତୃମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିବାରୁ, ତୁମେ ନିନ୍ଦାନୀୟ ଜନ୍ମ ପାଇବା; ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଘରରେ, ଅଦ୍ରିକା ମାଛ ରୂପେ ତୁମେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ହେବା। କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ପୁନଃ ଏହି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବା।” ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ଦାଶଙ୍କ କନ୍ୟା ସତ୍ୟବତୀ ହେଲେ। ଅଦ୍ରିକା ମାଛର ଗର୍ଭରୁ ଅମାବସୁଙ୍କ କନ୍ୟା ମାତ୍ସ୍ୟା ଭାବେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ସେହି ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ସଦା ରାଜସିକ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ନତ। ତାଙ୍କର ଲୋକକୁ ବିରଜା କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ ପିତୃମାନେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ପ୍ରଭାଶାଳୀ; ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଭୂତ, ନାଗ ଏବଂ ପିଶାଚମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ଓ ଫଳ ଆଶା କରନ୍ତି। ଏମିତି ତିନି ଶ୍ରେଣୀ ପିତୃମାନେ ରହିଛନ୍ତି—ସେମାନେ ପୁଲହଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଶୁଭ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୀବରୀ ନାମକ ମନୋଜନ୍ମା କନ୍ୟା ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ଏକ ଯୋଗିନୀ, ଯୋଗର ମାତା। ଏହି ଅଷ୍ଟାବିଂଶତିତମ ଦ୍ୱାପରରେ ପରାଶର ବଂଶରୁ ଏକ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ଶୁକ ଜନ୍ମ ନେବେ। ସେ ବନରେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ପିତୃ କନ୍ୟାଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯୋଗ ଆଚାର୍ୟମାନେ—କୃଷ୍ଣ, ଗୌର, ପ୍ରଭୁ, ଶମ୍ଭୁ, ଭୂରିଶ୍ରୁତକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏକ କନ୍ୟା କୀର୍ତ୍ତିମତୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ସେ ଯୋଗିନୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ ମାତା, ଭଣୁହଙ୍କ ରାନୀ। ଏପରି ସନ୍ତାନ ପ୍ରଦାନ କରି, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୋଗ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅପରାବୃତ୍ତି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଭଳି ଦୀପ୍ତି ଧାରଣ କରି, ସେ ପୁନଃ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ଅରୂପୀ ପିତୃମାନେ ଓ ଧର୍ମରୂପୀ ପିତୃମାନେ—ଏହି ତିନି ଶ୍ରେଣୀ ପରେ, ଚାରି ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସ୍ୱଧା, ଅଗ୍ନି ଓ କବିଙ୍କ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ରୂପଶାଳୀ। ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକରେ ପିତୃମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ସମ୍ପନ୍ନ ଲୋକରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୌର ନାମକ ମନୋଜନ୍ମା କନ୍ୟା ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେ ଶୁକ୍ରପୁତ୍ର ଦତ୍ତସେନ କୁମାରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରାନୀ ହେଲେ। ଏଠିରେ ଏକତ୍ରିଶି ଭୃଗୁବଂଶୀ ପିତୃମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ମରୀଚିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସ୍ଥିତ। ଏମିତି ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ସାଧ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପିତୃମାନେ ଭାବେ ପୂଜିତ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଫଳ ଆଶାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯଶୋଦା ନାମକ ମନୋଜନ୍ମା କନ୍ୟା ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେ ବିଶ୍ୱମହତଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ବିଶ୍ୱଶର୍ମାଙ୍କ ବହୁଁ। ସେ ଦିବ୍ୟ ମାତା, ରାଜର୍ଷି ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗଙ୍କ ମାତା, ଯାହାଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ମହାର୍ଷିମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ଏଠି ଅଗ୍ନି ଓ ମହାତ୍ମା ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦେଖି, ଯେଉଁମାନେ ଦିଲୀପ ଏବଂ ସତ୍ୟବ୍ରତଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅମର ହୁଅନ୍ତି। ଆଜ୍ୟପା ପିତୃମାନେ କର୍ଦ୍ଦମ ପ୍ରଜାପତିଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ପୁନଃ ପୁଲହଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ପକ୍ଷୀ ରୂପେ ଭୋଗ ଆଶାରେ ଘୁରନ୍ତି, ଭୈଷ୍ୟମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବିରଜା ନାମକ ମନୋଜନ୍ମା କନ୍ୟା ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ନହୁଷଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ଯୟାତିଙ୍କ ମାତା। ସୁକାଳା ପିତୃମାନେ ବସିଷ୍ଠ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କ ପୁତ୍ର; ଶୂଦ୍ରମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ମାନସ କୁହାଯାଏ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏଠି ନର୍ମଦା ନାମକ ମନୋଜନ୍ମା କନ୍ୟା ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ। ନର୍ମଦା ଦକ୍ଷିଣାବାହିନୀ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ସେ ତ୍ରସଦ୍ଦସ୍ୟୁଙ୍କ ମାତା ଏବଂ ପୁରୁକୁତ୍ସଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା। ମନ୍ବନ୍ତରର ମାନବ ଅବତାରରେ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପୂର୍ବକ ନିୟମରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କ୍ରମରେ, ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଚାନ୍ଦିର ପାତ୍ର କିମ୍ବା ଚାନ୍ଦି ଖଚିତ ପାତ୍ରରେ ସ୍ୱଧା ପ୍ରଥମେ ରଖି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ, ପିତୃମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ସୋମ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ପୂରଣ କରି, ଜଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରି, ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ପିତୃବଂଶ, ତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଯଶ, ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ତାହାର ଫଳ ଏପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା।