ଦିତି ତାଙ୍କର ପତି, ମାରୀଚ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ଅଦିତ୍ୟମାନେ ମୋର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ପାଉଁ, ଯିଏ ଦୀର୍ଘ କାଳ ତପସ୍ୟା କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ଆପଣ ମୋତେ ଗର୍ଭ ଦାନ କରନ୍ତୁ।” ଦିତିଙ୍କ ଏହି ଦୁଃଖଭରା ଦାବି ଶୁଣି, ତେଜସ୍ୱୀ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ତଥାସ୍ତୁ, ତୁମର ଭଲ ହେଉ। ତୁମେ ପବିତ୍ର ରୁହ, ହେ ତପସ୍ୟାର ଧାମ। ତୁମେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେବ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବ। ଯଦି ତୁମେ ପୂରା ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ପବିତ୍ରତା ରଖିପାରିବ, ତେବେ ତୁମର ପୁଅ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।” ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ମୁନି କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ସହ ରହି, ପରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପତି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦିତି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶତାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଲପାଇବା ସହିତ ସେବା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି, କୁଶ, କାଠ, ଫଳ, ମୂଳ ଏବଂ ଯାହା ଦରକାର ସେସବୁ ଦେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ମାଲିଶ କରି, କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରି, ସବୁବେଳେ ଏବଂ ସବୁ ଲୋକରେ ଦିତିଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ସମ୍ମାନ ମିଳିବାରୁ ଦିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏଉଁ ଶିଶୁ, ଏଉଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ତୁମେ ତୁମର ଭାଇକୁ ଦେଖିପାରିବ। ମୁଁ ବିଜୟ ଲାଗି ମନ ଲଗାଇଛି; ଏପରି ଏକ ପୁଅ ପାଇଲେ, ସେଥିରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବି।” ଏପରି କହି, ଦିତି ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଘୁମିଗଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଗୋଡ଼ ନିକଟରେ ରଖି ସୋଇଲେ। ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କ କେଶ ପାଦ ନିକଟରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଦିତି ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବାର ଅବସର ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ହସିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ପୁରନ୍ଦର ଦିତିଙ୍କ ଶରୀର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ବିଶାଳ ଗର୍ଭ ଦେଖି, ବଜ୍ରାୟୁଧ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭର ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶକୁ ଆଘାତ କଲେ। ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭ ଖଣ୍ଡିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଏହି ଗର୍ଭ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି, ଦେହ କମ୍ପିତ କରୁଥିଲା। ତେବେ ଶକ୍ର ଗର୍ଭକୁ କହିଲେ—“କନ୍ଦିନାହଁ।” ଏହି ଗର୍ଭ ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ପୁନି ସେଗୁଡିକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦିତି ଜାଗିଗଲେ। ଦିତି ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ—“ମାରନିଅ, ମାରନିଅ!” ମାତାଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ବଜ୍ର ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରି ଦିତିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“ମା, ଆପଣ ତ ଅପବିତ୍ର ଏବଂ ଘୁମରେ ଥିଲେ, କେଶ ପାଦ ନିକଟରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ଏହି ସମୟକୁ ଅବସର ବାନ୍ଧି, ମୁଁ, ଶକ୍ର, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଆପଣଙ୍କ ଏହି ଗର୍ଭକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ କରିଛି—ଦୟାକରି ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାରୁ ଦିତି ଗଭୀର ଦୁଃଖ ପାଇଲେ। ତେବେ ଶତାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହି ଦୋଷ ଯଦି ମୋ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ। ଶତ୍ରୁ ବଧ କରିବାରେ ଦୋଷ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଉନାହିଁ। ମୁଁ ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି—ମୋର ଗର୍ଭକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।" "ମୋର ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସାତଟି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ହେଉ। ସେମାନେ ସାତଟି ପବନ ଗୁଚ୍ଛରେ ଚଳିବେ। ସେମାନେ ସପ୍ତସପ୍ତ ଗୁଚ୍ଛରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ, ମାରୁତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।" "ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଥମ ଗୁଚ୍ଛ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ତୃତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ଚତୁର୍ଥ ତାରାମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟରେ। ପଞ୍ଚମ ଗ୍ରହମାନେ, ଷଷ୍ଠ ସପ୍ତର୍ଷିମଣ୍ଡଳରେ, ସପ୍ତମ ଧ୍ରୁବ ତାରା ପାଖରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବନ ଗୁଚ୍ଛ।" "ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଚଳିବେ। ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଥମ ଗୁଚ୍ଛ ଅଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତୁ ନେଇ ଆସିଥାଏ; ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗକୁ ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତୁ ନେଇ ଯାଏ। ତୃତୀୟ ଉପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ, ତାହାକୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପବନ କୁହାଯାଏ। ଚତୁର୍ଥ ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ, ତାରାମଣ୍ଡଳରୁ, ଏହାକୁ ଶୁଭ ପବନ କୁହାଯାଏ। ପଞ୍ଚମ ଯକ୍ଷ ଉପରେ, ଗ୍ରହମାନେ ରୁ, ମୃଦୁ ପବନ। ଷଷ୍ଠ ଗ୍ରହ ଉପରେ, ସପ୍ତର୍ଷିମାନେ ରୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସପ୍ତମ ଧ୍ରୁବ ଉପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବନ ଗୁଚ୍ଛ।" "ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ ଚଳିବେ, ଏବଂ ମାରୁତ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।" ତେବେ ମାତା ଓ ପୁଅ ମିଶି ସେମାନଙ୍କ ନାମ ରଖିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାରୁତ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ପ୍ରଥମ ଗୁଚ୍ଛର ନାମ—ସତ୍ତ୍ୱଜ୍ୟୋତି, ଆଦିତ୍ୟ, ସତ୍ୟଜ୍ୟୋତି, ତିର୍ୟଗ୍ଜ୍ୟୋତି, ସଜ୍ୟୋତି, ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ୍, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଚ୍ଛ—ଋତଜିତ୍, ସତ୍ୟଜିତ୍, ସୁଷେଣ, ସେନଜିତ୍, ସତ୍ମିତ୍ର, ଅଭିମିତ୍ର, ହରିମିତ୍ର। ତୃତୀୟ ଗୁଚ୍ଛ—କୃତ, ସତ୍ୟ, ଧ୍ରୁବ, ଧର୍ତୃ, ବିଧାରୟ, ଧ୍ୱାନ୍ତ, ଧୁନି, ଉଗ୍ର, ଭୀମ, ଅଭିୟୁ, ସକ୍ଷିପ। ଚତୁର୍ଥ ଗୁଚ୍ଛ—ଇଦୃକ୍, ଚୈବ, ତଥାନ୍ୟାଦୃକ୍, ଯାଦୃକ୍, ପ୍ରତିକୃତ, ସମିତି, ସଂରମ୍ଭ। ଏଭଳି ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ମାରୁତମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।