ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਾਯੂ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਜੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਸਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿਤਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਾਤੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਨੁਰਾਧਾ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਸ਼ਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਚਾਹਤ ਹੈ; ਆਢਾ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰਾਢਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਭਿਜਿਤ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਜਾਵਿਕਾ ਮਾਰਗ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵਾਰੁਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਵਾ ਪ੍ਰੋਸ਼ਠਪਦਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਾਵਿਕਾ ਮਾਰਗ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਰੇਵਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁ-ਰੂਪ ਧਨ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਭਰਨੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੰਨੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਨੇ ਇਸ ਰੀਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, “ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ” ਨਾਮਕ ਵੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਯੁ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਸਦੀਵੀ ਜਾਂ ਸਥਾਈ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?” ਇਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਠੀਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤਿਲ, ਚੌਲ, ਜੌ, ਕਾਲੀ ਮਸੂਰ, ਪਾਣੀ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੱਛੀ ਨਾਲ ਦੋ ਮਹੀਨੇ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਪੰਛੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ, ਸੂਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਬੱਕਰੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ, ਤਿਤਰ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ, ਰੁਰੂ ਹਿਰਣ ਨਾਲ ਨੌਂ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਛੂਏ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਪਰ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਚੌਲ, ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਵਧਰੀਣਸ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ‘ਤਲਵਾਰ ਮੱਛੀ’, ਕਾਲੀ ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਗੋਹ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ‘ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਨਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—“ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਜਨਮ ਲਵੇ ਜੋ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਚੌਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪਕਾ ਕੇ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰੇ।” “ਜੇਕਰ ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਾਸ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਵਿਆਹੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੁਡਾਇਆ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ, ਸ਼ੰਯੁ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਓ।” ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ, ਜਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਪ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਮਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਛੇ ਨਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੌਰੀ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।” “ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਲਦ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਲਦ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਪਿਛਲੀਆਂ ਤੇ ਦਸ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਬਲਦ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਤੱਬ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਦੇ ਪੂੰਛ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਬਲਦ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਜਾਂ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅਮਰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਲਦ ਛੁਡਾਉਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” “ਜੋ ਕੋਈ ਤਿਲ ਗੁੜ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਪਰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਿਕ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਆਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗਾਂ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਣਾ ਅਤੇ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਜਾਣਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਛਾਂਦੋਗਯ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਗਾਇਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ‘ਤੇ ਵਰਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ— ਜੋ ਮੁੱਖ ਯਜਨਾਂ ‘ਤੇ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ‘ਚ ਨਿਸ਼ਠ ਹਨ— ਜੋ ਰੋਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ‘ਚ ਸਥਿਰ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਓ।” “ਜੋ ਕੁਝ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਕ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ‘ਚ ਨਿਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” “ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ; ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਜੋ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਮਹੱਤਵ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।