ਸ਼ਮਯੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?" ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਚਿਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ। ਜੇਕਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਤਿਲ, ਚੌਲ, ਜੌ, ਕਾਲਾ ਚਣਾ, ਪਾਣੀ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਛੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਦੋ ਮਹੀਨੇ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਬਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ, ਤੇ ਤੀਤਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਰੂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਨੌ ਮਹੀਨੇ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ, ਕਛੂਆ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਲ ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਦੂਧ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਧਰੀਣਸਾ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅੰਤਹੀਨ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਉਤਾਰਦੇ ਚੰਦ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਵੋਰਡਫਿਸ਼ ਦੇ ਮਾਸ, ਕਾਲੀ ਬਕਰੀ ਅਤੇ ਗੋਹ ਦੇ ਦਾਨ ਸਦਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਗੀਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। "ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਜਨਮ ਲਵੇ ਜੋ ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਚੌਲ ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਬਕਰੀ ਜਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—even ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਹੀ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋ, ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੋ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੋ। ਸ਼ਮਯੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਿਤਾ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।" ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗਯਾ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ, ਜਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਪ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਇਹ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਇਕੀ (21) ਪਿਢੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਛੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਸਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਲਦ ਛੱਡਣ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਪਿਢੀਆਂ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਦਸ ਪਿਢੀਆਂ ਅੱਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਬਲਦ ਨੂੰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਬਲਦ ਛੱਡਣ ਦਾ ਕਰਮ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪੂੰਛ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਬਲਦ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਜਾਂ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਟੈਂਕ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਲਦ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਵੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਤਿਲ ਗੁੜ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਪਰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰੀਖਿਆ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਜੋ ਵੇਦਿਕ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਟੀਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਆਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਨਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਣਾ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਂਦੋਗਯਾ ਦੇ ਗਾਇਕ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗਾਇਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ— ਜੋ ਮੁੱਖ ਯਜਨਾਂ 'ਤੇ ਅਵਭ੍ਰਥ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ 'ਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ 'ਤੇ ਬੁਲਾਓ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ; ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤਿੰਨੋਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਯੋਗ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੂਆਰੀ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਯਕਸ਼ਮਾ ਰੋਗੀ, ਪਸ਼ੂ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਦੂਤ, ਵਪਾਰੀ, ਗਾਇਕ, ਤੇ ਵਪਾਰੀ— ਘਰ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਾਂਝੇ ਬਰਤਨ 'ਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਯਾਤਰੀ, ਚਮੜਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੇਲ ਦਾ ਵਪਾਰੀ, ਨਕਲੀ ਸਮਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ— ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਘਰ 'ਚ ਅਵਿਗਿਆਨ ਹੈ, ਸ਼ਾਪਿਤ, ਚੋਰ, ਤੇ ਹُنਰ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲਾ— ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਧ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਭਿਖਾਰੀ, ਨਾਸਤਿਕ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ— ਪਾਗਲ, ਨਪੁੰਸਕ, ਨਿੰਦਕ, ਜਣਨ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਜ ਉਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਡਾਕਟਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਤ, ਤੇ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਪਾਸ ਜਾਂਣ ਵਾਲਾ— ਵੇਦ, ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਤਪ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ, ਅਕ੍ਰਤਘਨ, ਜਾਂ ਨਿੰਦਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ 'ਚ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦਾਨ ਜੋ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਵਾਲਾ, ਜੂਆਰੀ, ਜਾਂ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ, ਧਰਮ-ਹੀਨ ਕਾਰੀਗਰ, ਜੋ ਖਰੀਦਦਿਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵੇਚਦਿਆਂ ਵਧਾਈ ਕਰਦਾ— ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਸੁਆਹ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਸ਼ਮਯੂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ, ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ।