ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ऋषਯ ਊਚੁਃ।। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਰਾਜਾਨਂ ਮਾਨੁषਂ ਕਥਮ੍। ਦੇਵਾਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਨ੍ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤ ।। ੨੯.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤਾ ਸਾ ਮਾਨੁषਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਐਲਂ ਤੁ ਤਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸਮਯੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੨੯.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆਈ। ਸੋਹਣੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਕੁਝ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਐਲ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।

ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਯਮਂ ਸਾ ਚਕਾਰ ਤੁ । ਅਨਗ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨਞ੍ਚੈਵ ਅਕਾਮਾਤ ਸਹ ਮੈਥੁਨਮ੍ ।। ੨੯.

ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖੇ: ਉਹ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਈ ਦੇਵੇਗੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।

ਦ੍ਵੌ ਮੇषੌ ਸ਼ਯਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ ਤਾਵਦ੍ ਵ੍ਯਵਤਿष੍ਠਤੇ। ਘृਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾਹਾਰਃ ਕਾਲਮੇਕਨ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੨੯.

ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੋ ਭੇਡਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਕੇਵਲ ਘੀ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੈ।

ਯਦ੍ਯੇष ਸਮਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਞ੍ਚ ਤੇ ਦृਢਮ੍। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਨ੍ਤੁ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਏष ਨਃ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ ।। ੨੯.

ਜੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਸਮਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਪਾਲਯਤ੍। ਏਵਂ ਸਾ ਚਾਵਸਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੂਰਵਸਿ ਭਾਮਿਨੀ ।। ੨੯.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਝੌਤਾ ਨਿਭਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਪੁਰੂਰਵਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।

ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਥ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਪਮੋਹਿਤਾ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਮਾਨੁषਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾ ਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੨੯.

ਉਰਵਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਚੌਂਠੀ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾ ਊਚੁਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਥਾ ਸਾ ਤੁ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਆਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਦੇਵਾਨੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭੂषਣਾ ।। ੨੯.

ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਓ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆ ਸਕੇ।'

ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਹ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਤਯਾ ਤੁ ਸਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਮਤੋऽਨਘਃ ।। ੨੯.

ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।'

ਸਮਯਨ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਸਾ ਵੈ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਥਾ। ਤਦਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਾ ਨृਪਮ੍ ।। ੨੯.

'ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡੇਗੀ।'

ਸਹਸਾ ਯੋਗਮੇष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੯.

'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਥਾਗਮ੍ਯ ਮੇषਮੇਕਂ ਜਹਾਰ ਵੈ। ਮਾਤृਵਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਸਾ ਤੁ ਮੇषਯੋਸ਼੍ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ।। ੨੯.

ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭੇਡ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਭੇਡ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਗਮਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਹ੍ਰਿਯਤੇਤਿ ਵੈ ।। ੨੯.

ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਰੀ, ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਗ੍ਨਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਨृਪਃ । ਨਗ੍ਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਸਮਯੋ ਵਿਤਥੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਕੇ ਨੰਗਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਜੇ ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ,' ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਭੂਯਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮੇषਮਾਦਦੁਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਪਹृਤੇ ਮੇषੇ ਐਲਂ ਦੇਵੀ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੯.

ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਦੂਜੀ ਭੇਡ ਵੀ ਲੈ ਲਈ। ਦੂਜੀ ਭੇਡ ਲੈ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਐਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,

ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਮ ਹृਤੌ ਰਾਜਨ੍ਨਨਾਥਾਯਾ ਇਵ ਪ੍ਰਭੋ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਨਗ੍ਨੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਃ ।। ੨੯.

'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਠ ਕੇ ਨੰਗਾ ਦੌੜ ਪਿਆ।

ਮੇषਾਬਭ੍ਯਾਂ ਪਦਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੈਰ੍ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਮਥ। ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਤੁ ਮਹਤੀ ਮਾਯਾ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੨੯.

ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਨ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਨਗ੍ਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ। ਨਗ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਿਰੋऽਭੂਤ੍ਸਾ ਅਪ੍ਸਰਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ।। ੨੯.

ਅਚਾਨਕ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।

ਤਿਰੋਭੂਤਾਨ੍ਤੁ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵੁਭੌ। ਮੇषੌ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਨ੍ ।। ੨੯.

ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਉਤ੍ਸृष੍ਟਾਵੁਰਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਗृਹ੍ਯਾਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਵੈ ਰਾਜਾ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ।। ੨੯.

ਦੋ ਭੇਡਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।

ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੯.

ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਲੱਭਦਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਵਿਗਾਢੇਨਾਮ੍ਬੁਨਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਮਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਹ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ ।। ੨੯.

ਪਲਕਸ਼ ਦੇ ਘਾਟ 'ਤੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਪੰਜ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।

ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਾ ਤਤਃ ਸੁਭ੍ਰੂ ਰਾਜਾਨਮਵਿਦੂਰਤਃ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਾਃ ਸਖੀਃ ਪ੍ਰਾਹ ਅਯਂ ਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੨੯.

ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹੈ।'

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਮਵਾਤ੍ਸਂ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਤਤ ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚਚੂਡਾਪ੍ਸਰਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ।। ੨੯.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਚੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਲਾਪਾਨ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਬਹੂਨ੍। ਆਯਾਹਿ ਤਿष੍ਠ ਮਨਸਾ ਘੋਰੇ ਵਚਸਿ ਤਿष੍ਠ ਹੇ ।। ੨੯.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, 'ਇੱਥੇ ਆ, ਰੁਕ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਮੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਸੋਹਣੀਏ।'

ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮਭਾषਤ। ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੀ ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਲਂ ਸਗਰ੍ਭਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਂ।'

ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਨਵ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨਿਸ਼ਾਮੇਕਾਨ੍ਤੁ ਵੈ ਰਾਜਾ ਹ੍ਯਵਸਤ੍ਤੁ ਤਯਾ ਸਹ ।। ੨੯.

'ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।

ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਪੁਰਨ੍ਤੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਗਤੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਰਾਜਾ ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍ ।। ੨੯.

ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਰਵਸ਼ੀ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਇਆ।

ਉषਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਕਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾ ਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੀਨੋ ਭਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮੇਤਿ ਵੈ ।। ੨੯.

ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿ।'