ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਿਥਿਲਾਮਰਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਹृਤੈਰ੍ਮੈਥਿਲੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ਮਤਿਮਤਾਂਵਰਃ। ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨਾਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਕਰਵਾਏ।

ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਯਂ ਸਕਵਚਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਰਾਜਾ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੩੪.

ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਦীক্ষਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।

ਅਰ੍ਥਾਨ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਸਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ।

ਅਕ੍ਰੂਰਯਜ੍ਞ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇਹ ਯਜਨ 'ਅਕਰੂਰ ਯਜਨ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਭ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।

ਅਥ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਗਤ੍ਵਾऽਥ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਭਦਰ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥੈਃ। ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਲੈ ਆਇਆ।

ਅਕ੍ਰੂਰਮਨ੍ਧਕੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੁਪਾਯਾਤ੍ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗ੍ਨਂ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾ ਬਲੀ ।। ੩੪.

ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਬੰਧੁਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਤਨਯਾਯਾਨ੍ਤੁ ਨਰਾਯਾਂ ਨਰਸਤ੍ਤਮੌ। ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸੁਮਹਾਬਲੌ ।। ੩੪.

ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਨਰਾ ਵਿੱਚ ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।

ਜਜ੍ਞਾਤੇऽਨ੍ਧਕਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਬਨ੍ਧੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਤੌ। ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੪.

ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਬੰਧੁਮਾਨ, ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਜਨਮ ਲਏ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜ੍ਞਾਤਿ ਭੇਦਭਯਾਦ੍ਭੀਤਃ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਪਯਾਤੇ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੪.

ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪੈਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।

ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਹਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭਵਤ੍ਤਦ੍ਵਘੋਦ੍ਯਤਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸੁਰਕ੍ਰੂਰਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ ।। ੩੪.

ਸੂਕਾ ਕਾਰਨ ਦੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭੁੱਖਮਰੀ ਆ ਗਈ; ਫਿਰ ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਦਾ ਦਾਨਪਤੌ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਜਲਨਿਧੇਸ੍ਤਤਃ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਫਿਰ ਦਵਾਰਵਤੀ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ।

ਕਨ੍ਯਾਞ੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਸ਼ੀਲਸਮ੍ਮਤਾਮ੍। ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੩੪.

ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਭੈਣ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਾਸਤੇ।

ਅਤ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਬਭ੍ਰੁਗਤਂ ਮਣਿਮ੍। ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਮਕ੍ਰੂਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਣੀ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯਚ੍ਚ ਰਤ੍ਨਂ ਮਣਿਵਰਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਨਾਰ੍ਹ ਵਿਮਤਿਞ੍ਚਾਤ੍ਰ ਮਾ ਕृਥਾਃ ।। ੩੪.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ ਦੇ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਾ ਰੱਖੀਂ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਦ੍ਰੋषੋऽਭੂਤ੍ਤਦਾ ਮਮ। ਸੁਸਂਰੂਢਃ ਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ ਮਹਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਸਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਸਂਸਦਿ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰੁਰਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ, ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਤਤ ਆਰ੍ਜ੍ਜਵਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਬਭ੍ਰੁਹਸ੍ਤਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਦਦੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਾ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰਵੇ ਪੁਨਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਬਭਰੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਣੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਣੀ ਮੁੜ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਸ ਕृष੍ਣਹਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍। ਆਬਦ੍ਧ੍ਯ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਰਾਜਾਂਸ਼ੁਮਾਨਿਵ ।। ੩੪.

ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖ।

ਇਮਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਯੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਵੇਦ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿ ਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਸ ਨ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ ਕਥਞ੍ਚਨ ।। ੩੪.

ਜੋ ਕੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਝੂਠੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਅਨਿਮਿਤ੍ਰਾਚ੍ਛਿਨਿਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਨਿष੍ਠਾਦ੍ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨਾਤ੍ ।। ੩੪.

ਅਨਿਮਿਤ੍ਰਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।

ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਤ੍ਯਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਿਃ ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੪.

ਸਤਿਆਕਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਯੁਯੁਧਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤਿਆਕੀ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।

ਭੂਤੇਰ੍ਯੁਗਨ੍ਧਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤਿ ਭੌਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ। ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਤਨਯੌ ਪृਸ਼੍ਨੇਃ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਸ਼੍ਚ ਯਃ ।। ੩੪.

ਭੂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਗੰਧਰਾ ਸੀ; ਇਹ ਭੂਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ—ਸ਼ਵਫਲਕ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕ।

ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਚਾਵृष੍ਟਿਭਯਂ ਤਥਾ ।। ੩੪.

ਸ਼ਵਫਲਕ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ, ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਪੈਂਦਾ।

ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਭੋਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਿषਯੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੪.

ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਵਰਸਾਇਆ।

ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਂ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਪਰਿਵਾਸੇਨ ਪ੍ਰਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੪.

ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਵੱਸਾਇਆ; ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ।

ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਂ ਨਾਮ ਗਾਂ ਸਾ ਹਿ ਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੩੪.

ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਧੀ ਗਾਂਦੀਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।

ਸਾ ਮਾਤੁਰੁਦਰਸ੍ਥਾ ਵੈ ਬਹੁਵਰ੍ष ਸ਼ਤਾਨ੍ ਕਿਲ। ਵਸਤਿ ਸ੍ਮ ਨ ਵੈ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨ੍ਤਾਂ ਪਿਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੪.

ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਰਹੀ, ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।