અત્યંત ભાવપૂર્વક અને શ્રદ્ધાપૂર્વક, વિષ્ણુ પુરાણના આ શ્લોકોમાં વર્ણવાયેલ પ્રસંગને આવું Gujarati ભાષામાં એક સુંદર વાર્તા રૂપે રજુ કરીએ: પ્રહલાદના ગુરુઓ તેને સમજાવતા કહે છે: “પોતાના પિતાની વિરુદ્ધતા અને દુશ્મન પ્રત્યેની ભક્તિ ત્યજી દે, કેમ કે તારો પિતા બધા શિક્ષકોમાં શ્રેષ્ઠ છે, એ ગુરુઓના ગુરુ છે.” તેઓ વધુ કહે છે: “આ મહાન વંશ ગૌરવપૂર્ણ છે; ત્રણ લોકમાં મારિચિની વંશ વિશે કોણ કંઈ દોષ બોલે? તારા પિતાએ પોતાના ઉત્તમ વર્તનથી સમગ્ર જગતમાં ખ્યાતિ મેળવી છે, અને એમાં કોઈ અસત્ય નથી, માત્ર સત્ય છે. બધા શિક્ષકોમાં પિતા સર્વોચ્ચ છે—આ સાચું છે, અને તેમાં ذرાય પણ ભૂલ નથી.” પ્રહલાદ કહે છે: “પિતા ગુરુ છે, અને તેમની પૂજા કરવી જોઈએ; તેથી મારા મનમાં નિશ્ચય છે કે હું આ બાબતમાં ક્યારેય અતિક્રમ કરું નહીં.” ગુરુઓ પૂછે છે: “આ અનંતતા શું કામ?” પ્રહલાદ જવાબ આપે છે: “કોઈ યોગ્ય રીતે બોલી શકે, પણ એ શબ્દો ખાલી છે.” એટલું કહીને પ્રહલાદ થોડો મૌન રહે છે, પછી સ્મિત સાથે પુછે છે: “આ અનંતતામાં શું સારું છે? ગુરુઓ, કહો, જો તમને અવ્યવસ્થિત લાગતું નથી.” પ્રહલાદ આગળ કહે છે: “ધર્મ, અર્થ, કામ અને મોક્ષ—માનવ જીવનના ચાર પુરુષાર્થ છે; તો પછી આ અનંતતાનો શું ઉપયોગ? મારિચિ, દક્ષ અને અનેક અન્યોએ ધર્મ, અન્યોએ અર્થ, અને અન્યોએ સમય પ્રાપ્ત કર્યો. કેટલાકએ જ્ઞાન, ધ્યાન અને એકાગ્રતાથી સત્ય જાણીને બંધનથી મુક્તિ મેળવી. ધન, સત્તા, મહાનતા, જ્ઞાન, વંશ, કર્મ અને મોક્ષ—આ બધાનો મૂળ માત્ર હરિની પૂજા છે. કારણ કે ધર્મ, અર્થ, કામ અને મોક્ષ—આ બધા ફળો પણ હરિથી મળે છે, તો પછી આ અનંતતાનો શું અર્થ?” પ્રહલાદ વધુ humble બનીને કહે છે: “અહીં વધુ બોલવાનો શું લાભ? તમે મારા વડીલ છો; યોગ્ય-અયોગ્ય જે કહેવું હોય, કહો—અમારી સમજ ઓછી છે.” ગુરુઓ ગુસ્સે થાય છે: “અમે તને, બાળક, અમારા ક્રોધની આગથી બચાવ્યો છે; પણ ફરી બોલશે તો અમારું જ્ઞાન તને ખબર નહીં પડે.” તેઓ ચેતવે છે: “જો તું અમારી વાતથી તારો ભ્રમ નહીં છોડે, તો તારા દુષ્પ્રવૃત્તિના નાશ માટે અમે એક मायावी શક્તિ ઉત્પન્ન કરીશું.” પ્રહલાદ શાંતિથી કહે છે: “કોણ કોને मारે છે, અને કોણ કોને બચાવે છે? આત્મા જ પોતે પોતાને સાચવે છે, સારા-ખરાબ કર્મથી.” ગુરુઓ ગુસ્સે થઈને એક ભયંકર मायावी શક્તિ ઉત્પન્ન કરે છે, જે અગ્નિમાળ પહેરી, ભયજનક રીતે ગર્જના કરતી, પ્રહલાદ પાસે આવી અને ત્રિશૂળથી તેના છાતી પર પ્રહાર કરે છે. પરંતુ ત્રિશૂળ પ્રહલાદના હૃદય સુધી પહોંચે છે, ત્યારે તે તૂટી ને જમીન પર શતધા ભાંગી પડે છે. જ્યાં અવિનાશી શ્રી હરિ, પરમેશ્વર, હૃદયમાં વસે છે, ત્યાં વજ્ર પણ તૂટી જાય છે, તો ત્રિશૂળનું શું? ત્યારે, જ્યારે દૈત્યગુરુઓએ દુષ્ટ શક્તિને ઉત્પન્ન કરી, એ શક્તિ તરત જ નાશ પામી. ગુરુઓ અને બ્રાહ્મણો એ શક્તિથી દગ્ધ થવા લાગ્યા, ત્યારે પ્રહલાદ, વિવેકી, બોલ્યો: “મને બચાવો, કૃષ્ણ! અનંત સ્વરૂપ!” અને આશ્રય લીધો. પ્રહલાદ પ્રાર્થના કરે છે: “હે સર્વવ્યાપી, હે જગતના સ્વરૂપ, જગતના દુ:ખોનો નાશક, આ બ્રાહ્મણોને મંત્રની અસહ્ય આગથી બચાવો.” તે કહે છે: “જેમ વિશ્વના ગુરુ શ્રી વિષ્ણુ સર્વ જીવોમાં વસે છે, તેમ આ બ્રાહ્મણો પણ તેના દ્વારા જીવે છે. હું વિષ્ણુને સર્વત્ર માનીને, અગ્નિમાં નહીં, દુશ્મનના બ્રાહ્મણોમાં પણ તેને જ જીવતા માનું છું.” પ્રહલાદ વધુ કહે છે: “જે લોકો મને મારવા આવ્યા, ઝેર આપ્યું, આગ લગાડી, હાથીથી દબાવ્યા, સર્પથી ડંખાવ્યો—એ બધાને હું સમાન માનીને મિત્રરૂપે જ જોં છું; હું mezelfને પાપી માનતો નથી. આ સત્યથી, આજના દિવસે દૈત્યગુરુઓના બ્રાહ્મણો જીવતા રહે.” પ્રહલાદના સ્પર્શથી, બધા દુ:ખમુક્ત થઈને, ફરી ઊભા થાય છે અને નમ્રતા સાથે કહે છે: “પ્રિય, તું દીર્ઘાયુ, અવિરત બલ અને તેજ ધરાવતો, પુત્ર, પૌત્ર, ધન અને સમૃદ્ધિથી યુક્ત રહે.” પછી તેઓ દૈત્યરાજના મહાન ઋષિ પાસે જઈને સમગ્ર ઘટના જણાવે છે. શ્રી પરાશર કહે છે: જ્યારે હિરણ્યકશિપુએ જાણ્યું કે દુષ્ટ શક્તિ નિષ્ક્રિય થઈ ગઈ છે, તેણે પોતાના પુત્ર પ્રહલાદને બોલાવી પૂછ્યું: “પ્રહલાદ, તું અતિશય શક્તિશાળી છે—આ શું કર્યું? શું આ કોઈ મંત્રથી છે, કે તારા સ્વભાવથી?” પ્રહલાદ, પિતાના પગ પર વંદન કરીને, કહે છે: “પિતા, આ મંત્રથી કે મારા સ્વભાવથી નથી; જેની હૃદયમાં અવિનાશી પરમાત્મા વસે છે, એમાં આ શક્તિ સામાન્ય છે.” તે વધુ સમજાવે છે: “જે વ્યક્તિ બીજા લોકોના પાપને પોતાનું નથી માને, એમાં પાપ આવતું નથી, કારણ કે એમાં કારણ જ નથી. જે લોકો કર્મ, મન, વાણીથી બીજા પર દુ:ખ કરે છે, એના કર્મના બીજથી જન્મે છે, અને દુ:ખદ ફળ મળે છે.” પ્રહલાદ કહે છે: “હું પાપ neither ઇચ્છું, neither કરું, neither બોલું; કેમ કે હું સર્વ જીવોમાં અને મારા અંદર વસતા કેશવનું ચિંતન કરું છું. શરીર, મન, દૈવી કે તત્વજન્ય દુ:ખ—જેનું મન સર્વત્ર શુભ છે, એને ક્યાં આવી શકે? તેથી, વિવેકી વ્યક્તિએ સર્વ જીવોમાં હરિનું જ્ઞાન કરીને અવિચલ ભક્તિ કરવી જોઈએ.” આ રીતે, પ્રહલાદની ભક્તિ, ક્ષમા અને વિવેકની મહાનતા, અને શ્રી હરિની સર્વવ્યાપી ઉપસ્થિતિનો મહિમા આ પ્રસંગમાં સુંદર રીતે વર્ણવાય છે.