ਮਹਾਰਾਜਾ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਥਿਰ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਘਰ-ਵਾਲਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਤੇ ਮੂਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਐ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਐਸੇ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕੋਈ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਛੌਣਾ, ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜੋ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਹੰਕਾਰ, ਦੁਖ, ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ, ਕਠੋਰਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਣਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਇਹ ਉੱਤਮ ਨਿਯਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਧਾਪਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾ ਲਏ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ ਤੇ ਆਪ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਲੰਮੀ ਦਾਢੀ ਰੱਖੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਵੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਕੱਪੜੇ ਚਮੜੇ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਘਾਹ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਦਿਨ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹੋਮ, ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਕਰਤਵ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਣਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ, ਗਰਮੀ-ਠੰਢ ਆਦਿ ਸਹਿਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਜੋ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਇਹ ਨਿਯਮਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਐ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਨਾਲੋਂ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੌਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਮਤਾ ਰੱਖੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਣਨ ਵਾਲੇ, ਅੰਡੇ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਹੋਣ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ। ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਖਾ ਲਵੇ; ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਭਿੱਖਿਆ ਲੈ ਲਵੇ। ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਲਾਲਚ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਮਲਕੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੁਨਿ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਹਵਨਕੁੰਡ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਮੰਨ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਭਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਭੇਟਾਂ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਤਿਮ-ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਗਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਤੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ, ਹੁਣ, ਹੇ ਦੋਵਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਤਦ, ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜੋ ਨਿੱਤ-ਕਰਮ ਤੇ ਨੈਮਿਤਿਕ ਕਰਮ ਪੁੱਛੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਸੰਬੰਧਤ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ, ਤੇ ਦੋਵਾਰਿਆਂ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇਵੇ। ਦਹੀਂ, ਜੌ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਦਾਏਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਵਾਧੂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਰਖੇ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਉਪਸਰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੰਤ ਹੋਵੇ, 'ਸ਼ਰਮਾ', 'ਵਰਮਾ' ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। 'ਸ਼ਰਮਾ' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, 'ਵਰਮਾ' ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਨਾਮ ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਥਹੀਣ, ਅਸ਼ੁਭ, ਕਠੋਰ, ਜਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਪੂਰਾ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਹੀ ਭਾਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣਯੋਗ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਘ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵੇ। ਜਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਨਾਲੋਂ ਤੀਹ ਹਿੱਸਾ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਨਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਵੱਧ; ਨਾ ਬਹੁਤ ਕਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਪੀਲੀ। ਉਸਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਕੁਦਰਤੀ ਵੱਧ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਨਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਵਾਲਦਾਰ, ਨਾ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀ ਦੀ, ਨਾ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ। ਨਾ ਮੰਦ-ਚਰਿੱਤਰ, ਨਾ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਵਿਅੰਗ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਦਾਢੀ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵਰਗੀ ਲਗਣ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਮਰਦਾਨਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਪਤਲੀ ਜਾਂ ਕਾਂ-ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਗੋਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਵਿਵਸਥਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।