ସଗରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ କପିଲାଙ୍କଠାରେ ପହଞ୍ଚି ଏହିପରି କହିଲେ: “ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି! ଆମେ ସଗରଙ୍କ ପୁତ୍ର; ଏବେ ଆମେ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛୁ।” ରଘୁବଂଶୀ ରାମ, ସେମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି କପିଲା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ବିତ୍ ଉପରେ ଏକ ଭୟାନକ ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ମହାତ୍ମା କପିଲା ସମସ୍ତ ସଗରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭସ୍ମରାଶି କରିଦେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପରେ, ଆମେ ବାଲ କାଣ୍ଡର ଏକଚଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିବାକୁ ପାଉଛୁ। ସଗର ରାଜା, ଜଣାଇଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଫେରିନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ତପ୍ତ ପ୍ରଭା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ନାତିଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ: “ତୁମେ ସାହସୀ, ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ଆମ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଵଳ। ତୁମେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ ପଥ ଅନ୍ୱେଷଣ କର, ଯେଉଁପଥରେ ଅଶ୍ୱ ନେଇଯିବାଯାଇଛି। ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକାବିଲା କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ତୁମର ତଳୱାର ଏବଂ ଧନୁ ନେବା। ଯେଉଁମାନେ ଆଦରଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବାଧା ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିବୃତ କରିବା; ତୁମେ ସଫଳ ହୋଇ ମୋର ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଫେରିବା।” ସଗରଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ନାତି ତାଙ୍କ ଧନୁ ଏବଂ ତଳୱାର ନେଇ, ହ୍ରସ୍ୱ ପଦେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଖୋଦିଥିବା ଭୂଗତିକ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ, ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ ଦିଗଗଜକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଏବଂ ଅଶ୍ୱ ଚୋରକୁ ମଧ୍ୟ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। ଦିଗଗଜ ଅସମଞ୍ଜାକୁ କହିଲେ: “ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ; ତୁମେ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବା।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗଗଜମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନୁକ୍ରମରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ: “ତୁମେ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଫେରିବା।” ଏହି ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ସଗରପୁତ୍ରଙ୍କ ଭସ୍ମରାଶି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ ବିପ୍ଳବିତ ହୋଇ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବା ଲାଗିଲେ। ସେଠାରୁ ଅତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ବିଭାବିତ ହୋଇ, ନିକଟରେ ଯଜ୍ଞ ଅଶ୍ୱକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଜଳତର୍ପଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଳ ନାହିଁ। ସେ ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ପକ୍ଷୀମହାରାଜ ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ମାମା, ବାୟୁ ସମ୍ବେଗ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ମହାବଳୀ ବେନତେୟ କହିଲେ: “ଦୁଃଖ କରିନି, ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ସଂସାରରେ ସ୍୵ୀକୃତ। ଏହି ମହାବଳୀମାନେ ଅପାର କପିଲାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି; ସାଧାରଣ ଜଳ ଦିଅନି। ହିମବତର ଜେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗାରେ ତୁମେ ତର୍ପଣ କରିବା; ଗଙ୍ଗା ଯେଉଁପରି ଏହି ଭସ୍ମକୁ ଭିଜାଇବେ, ଏହି ସଠି ହଜାର ପୁତ୍ର ସ୍୵ର୍ଗରେ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ତୁମେ ଅଶ୍ୱ ନେଇଯାଅ; ତୁମର ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ହେବ।” ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଉଜ୍ଵଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶୁମାନ ଅଶ୍ୱକୁ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଫେରିଲେ। ସେ ଅଂଶୁମାନ ରାଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏବଂ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥା ଓଁଠାରେ ରଖି କହିଲେ। ରାଜା ଏହି ଭୟାନକ କଥା ଶୁଣି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ରାଜା ଚାହିଥିବା ଯଜ୍ଞ କରି ସ୍୵ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ; କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ ବିଷୟରେ ସମାଧାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସମାଧାନ ନ ମିଳି, ସେ ତିରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ଶେଷରେ ସମୟ ଅନୁସାରେ ସ୍୵ର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏବେ ଚଉଁଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସଗରଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ଶେଷ ପରେ, ଜନମାନେ ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ଅଂଶୁମାନ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦିଲୀପ ଏକ ଉଜ୍ଵଳ ନାମ ଥିଲେ। ଅଂଶୁମାନ ଦିଲୀପକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ହିମାଳୟର ସୁନ୍ଦର ଶିଖରରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଅଂଶୁମାନ ତିରିଶ ହଜାର ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଅନ୍ତେ ତାଙ୍କ ତପର ଫଳରେ ସ୍୵ର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଦିଲୀପ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉଜ୍ଵଳ, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ନାଶ ଶୁଣି ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ଏହାର ସମାଧାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଗଙ୍ଗା କେମିତି ଅବତରିବ? କେମିତି ତର୍ପଣ କରିବା? କେମିତି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇବା? ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କ ମନ ପ୍ରବୃତ୍ତ ରହିଲା। ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଥିବା ସମୟରେ, ନିୟମିତ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦିଲୀପଙ୍କୁ ଭଗୀରଥ ନାମକ ଏକ ଅତି ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲେ। ଦିଲୀପ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ତିରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ମୁକ୍ତି ଦେବା ସମାଧାନ ନ ମିଳି, ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ସମୟ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କ ଶେଷ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଏକତ୍ରିତ ପୁଣ୍ୟରେ ଦିଲୀପ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭଗୀରଥଙ୍କୁ ରାଜା କରି ଯାଇଲେ।