ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ — ਜਿਸਦੇ ਕਰਤੱਬ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਸਾਨ ਹਨ — ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੋ। ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇਗੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨੀ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਾ ਮਰਣ ਵਾਲੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੀਆਂ।” ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌ ਧੀਆਂ ਹੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ; ਹਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਾਂ। ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਆਵੇ, ਹੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਪਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਾ ਹਰੀ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੌ ਧੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਜਿਤੇ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਧੀਆਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ। ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਦੱਸੋ ਧੀਆਂ, ਕਿਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹੋ ਪਰ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ ਅਗਲਾ ਚੈਪਟਰ। ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌ ਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਯੁ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਅਸੀਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ, ਬੇਇਜ਼ਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਚੋਣ ਪਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹੋਵਾਂ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਆਂ, ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਵਾਯੁ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਵਧੀਆ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਬਰ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ। ਸਿੰਗਾਰਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਪਰ ਸਬਰ ਪੁਰਖਾਂ ਲਈ; ਪਰ ਇਹ ਸਬਰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਬਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸਬਰ ਹੀ ਦਾਨ ਹੈ, ਸਬਰ ਹੀ ਸਚ ਹੈ, ਸਬਰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈ। ਸਬਰ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਸਬਰ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਸਬਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਠੀਕ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਾਤ੍ਰ ਦੀ ਚੋਣ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚੂਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਢੁਕਵਾਂ ਸੀ, ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਕੁੰਵਰੀ, ਸੋਮਦਾ, ਜੋ ਉਰਮਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੰਵਰੀ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਸੋਮਦਾ ਨੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਤਪ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।” ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਚੂਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੌ ਧੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਧੀਆਂ ਆਪਣੀ ਵਿਕਲਾਂਗਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੌ ਕੁੰਵਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਯੁ ਦੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਸੋਮਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਯੋਗ ਕਰਤੱਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕੁੰਵਰੀ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀਆਂ ਨਵ-ਵਿਆਹੀਆਂ ਧੀਆਂ-ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ ਚੌਤੀ ਸਰਗਾ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਵਿਆਹ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ, ਕੁਸ਼ਨਾਭਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪੋਤਾ ਮਿਲੇ।