ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰ ਲੈਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਿਅਪਾਰਕ ਰੂਪ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਗੰਗਾ ਉਤਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆ ਵਿਰਾਜਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਡਿਗ ਪਈ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗੰਗਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁਣੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਨਿਕਾਸ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ; ਉੱਥੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਥਾਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ। ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬਿੰਦੁਸਰਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਛੁੱਟੀ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਹਲਾਦਿਨੀ, ਪਾਵਨੀ, ਅਤੇ ਨਲਿਨੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ। ਸੁਚਕਸ਼ੁ, ਸੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ। ਸੱਤਵੀਂ ਧਾਰਾ ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ; ਭਾਗੀਰਥ, ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ; ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਉਤਰੀ। ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਹਿਆ, ਮੱਛੀਆਂ, ਕੱਛੂਆਂ, ਅਤੇ ਡੋਲਫਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ। ਜਦ ਉਹ ਡਿਗੇ, ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੀ। ਉਹ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਉਤਰੀ, ਉਡਦੇ ਮਹਿਲਾਂ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਦੇਵਤਾ ਉੱਥੇ ਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਇਸ ਅਦਭੁਤ, ਉੱਚਤਮ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਈ; ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚਮਕਦੇ। ਆਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡੋਲਫਿਨ, ਸੰਪ, ਅਤੇ ਚਲਦੀ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ। ਆਸਮਾਨ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਲਕਾ, ਉਲ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ। ਆਸਮਾਨ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਕਦੇ ਨਦੀ ਤੇਜ਼ ਵਹੀ, ਕਦੇ ਟੇਢੀ, ਕਦੇ ਚੌੜੀ। ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਉਠੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹੀ; ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਟਕਰਾਇਆ। ਮੁੜ-ਮੁੜ, ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿਗੀ; ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿਗਿਆ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਉਠਿਆ; ਉੱਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਵੱਸਦੇ— ਭਾਵਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿਗੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਡਿਗੇ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋਏ ਗਏ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋ ਗਏ। ਮੁੜ ਆਸਮਾਨ ‘ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ; ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥ, ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਿਆ, ਗੰਗਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ— ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ। ਸਾਰੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲੇ; ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਰਾਜਾ ਭਾਗੀਰਥ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਵੀ ਗਈ। ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ; ਫਿਰ, ਜਹਨੂ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ‘ਤੇ, ਜੋ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ— ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਹਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਸੀ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਹਨੂ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲਵੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਮੁੜ ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਮੁੰਦਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ; ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥ, ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭਸਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ; ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭਸਮ ਦਾ ਢੇਰ ਧੋ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।