ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਐਸੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈਆਂ ਸੌਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਹਣੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਦਇਆਵਾਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚਦੇ, ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਸਮਝਦੇ। ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਣਸੁਣੀ ਜਾਂ ਰੁਖੀ ਬਾਤ ਕਰਦੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋਣ। ਰਾਮ ਜੀ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਨੌਜਵਾਨ, ਵਚਨਕੁਸ਼ਲ, ਸੁੰਦਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਗੁਣੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਸਾਰੇ ਆਚਾਰ ਤੇ ਵਰਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਉਪਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਰਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਸਨ। ਉੱਚੀ ਜਾਤ, ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ-ਚਲਣ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਉਹ ਸਧਾਰਣ, ਬਾਹਰੋਂ ਗੰਭੀਰ, ਮੱਤਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ਼ਦਾਰ, ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮਰਥਿਤ, ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਰੋਕਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਾਣਦੇ। ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਅਟੱਲ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਰੁਖੇ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਚੁਸਤ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪੰਡਿਤ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਪਛਾਣਦੇ, ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੇ ਦਇਆ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਧਨ ਜੋੜਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਜਾਣਦੇ, ਖ਼ਰਚ ਤੇ ਉਸਦੇ ਉਚਿਤ ਉਪਯੋਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆ-ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਣ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਸੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲ ਤੇ ਹੂੰਨਰਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਿਖਰ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਹਮਲੇ, ਜੰਗ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿਚ ਮਾਹਰ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਅਜੈਯ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਡਾਹੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਲੋਂ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ; ਐਸੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧੀਰਜ ਲਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਸਮਾਨ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਬਲ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ। ਉਹਦੇ ਆਚਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਐਸੇ ਅਜੈਯ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਖਵਾਲਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਇਹ ਅਨੋਖੇ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਮਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਲੰਬੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀ, ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਉਂਦੇ-ਜੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾਵਾਂ? ਇਹ ਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ: ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਵੇਖਾਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ। ਬਲ ਵਿਚ ਉਹ ਯਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜਿਹੇ, ਅਡੋਲਤਾ ਵਿਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਅਨੋਖੇ ਤੇ ਅਮੁੱਲੇ ਗੁਣ, ਜੋ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁਲੱਭ ਹਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਵੀ ਬੁਢਾਪਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਭਾਵ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ 'ਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੇਕਇਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਜਨਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਸੁਣ ਲੈਣਗੇ। ਜਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਦ ਬਾਕੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੀਟਾਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹਾਜ਼ਰ ਰਾਜੇ, ਲਾਜ਼ਮੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਏ।