विश्वस्मात्सीमधमाँ इन्द्र दस्यून्विशो दासीरकृणोरप्रशस्ताः । अबाधेथाममृणतं नि शत्रूनविन्देथामपचितिं वधत्रैः
इंद्रा, तू सर्व बाजूंनी दस्यूंना पांगवलेस, दास लोकांना तुच्छ केलेस; तू शत्रूंना हरवलेस, नष्ट केलेस आणि आपल्या शस्त्रांनी कीर्ती मिळवलीस.
एवा सत्यं मघवाना युवं तदिन्द्रश्च सोमोर्वमश्व्यं गोः । आदर्दृतमपिहितान्यश्ना रिरिचथुः क्षाश्चित्ततृदाना
हे उदार इंद्र आणि सोम, तुम्ही विस्तीर्ण भूमी घोडे आणि गायींनी समृद्ध केलीत; जे बंद होते ते फोडले, पाणी सोडवले आणि शेतं भरभराटली.
आ न स्तुत उप वाजेभिरूती इन्द्र याहि हरिभिर्मन्दसानः । तिरश्चिदर्यः सवना पुरूण्याङ्गूषेभिर्गृणानः सत्यराधाः
हे इंद्रा, आम्ही तुझी स्तुती करतो, घोड्यांवर बसून, सोमपानाचा आनंद घेत, स्पर्धेसाठी ये; दूर असलास तरी, तू अनेक अर्पणांपर्यंत पोहोचतोस, खऱ्या अर्थाने उपकार करणारा, गाण्यांनी गौरवलेला.
आ हि ष्मा याति नर्यश्चिकित्वान्हूयमानः सोतृभिरुप यज्ञम् । स्वश्वो यो अभीरुर्मन्यमानः सुष्वाणेभिर्मदति सं ह वीरैः
खरंच, ज्ञानी पुरुष यजमानांनी बोलावल्यावर यज्ञाकडे येतो; तो आपल्या घोड्यांवर विश्वास ठेवून, उत्साहींसोबत आनंद करतो आणि वीरांसोबत हर्ष मानतो.
श्रावयेदस्य कर्णा वाजयध्यै जुष्टामनु प्र दिशं मन्दयध्यै । उद्वावृषाणो राधसे तुविष्मान्करन्न इन्द्रः सुतीर्थाभयं च
तो बक्षिसासाठी आपले कान सजग ठेवो, प्रिय दिशेला आनंदित करो; संपत्ती मिळवण्यासाठी, बलवान इंद्रा, मार्ग सोपे आणि निर्भय करतो.
अच्छा यो गन्ता नाधमानमूती इत्था विप्रं हवमानं गृणन्तम् । उप त्मनि दधानो धुर्याशून्सहस्राणि शतानि वज्रबाहुः
जो गायकाकडे, त्याच्या हाकेला दाद देत, येईल, त्या प्रेरित स्तुतिकर्त्याकडे; आपल्या जवळ वेगवान घोडे ठेवून, वज्रधारी इंद्र शेकडो-हजारो घोडे देतो.
त्वोतासो मघवन्निन्द्र विप्रा वयं ते स्याम सूरयो गृणन्तः । भेजानासो बृहद्दिवस्य राय आकाय्यस्य दावने पुरुक्षोः
हे उदार इंद्रा, तुझ्या मदतीने आम्ही कवी तुझे स्तुतिकर्ते होऊ; विस्तीर्ण आकाशातील मोठ्या संपत्तीचा वाटा घेऊ, भरपूर आणि इच्छित धन मिळवण्यासाठी.
नकिरिन्द्र त्वदुत्तरो न ज्यायाँ अस्ति वृत्रहन् । नकिरेवा यथा त्वम्
हे इंद्रा, तुझ्यापेक्षा श्रेष्ठ किंवा मोठा कोणीच नाही, वृत्स्राचा वध करणारा; तुझ्यासारखा दुसरा कोणीच नाही.
सत्रा ते अनु कृष्टयो विश्वा चक्रेव वावृतुः । सत्रा महाँ असि श्रुतः
सर्व लोक एकत्रितपणे तुझ्याकडे वळले, जणू चाकाच्या तिरक्या कड्यांसारखे; सर्वांनी तुला महान म्हणून ओळखले.
विश्वे चनेदना त्वा देवास इन्द्र युयुधुः । यदहा नक्तमातिरः
सर्व देवतांनीही, इंद्रा, तुझ्याशी स्पर्धा केली, जेव्हा तू रात्र दिवसावर मात केलीस.
यत्रोत बाधितेभ्यश्चक्रं कुत्साय युध्यते । मुषाय इन्द्र सूर्यम्
जिथे युद्धात कुत्सासाठी चाक लढत होतं, तिथे, इंद्रा, तू सूर्याला चोरून नेलंस.
यत्र देवाँ ऋघायतो विश्वाँ अयुध्य एक इत् । त्वमिन्द्र वनूँरहन्
जिथे देवांना संकटात मदतीची गरज होती, तिथे, इंद्रा, तू एकट्याने सगळ्या शत्रूंचा पराभव केला.
यत्रोत मर्त्याय कमरिणा इन्द्र सूर्यम् । प्रावः शचीभिरेतशम्
जिथे एका माणसासाठी, मारायच्या इच्छेने, इंद्रा, तू आपल्या शक्तीने सूर्याचा घोडा पुढे आणलास.
किमादुतासि वृत्रहन्मघवन्मन्युमत्तमः । अत्राह दानुमातिरः
वृत्राचा वध करणाऱ्या, दानशूर इंद्रा, तुला एवढा राग का आला? इथे तर राक्षसीची आई मारली गेली आहे.
एतद्घेदुत वीर्यमिन्द्र चकर्थ पौंस्यम् । स्त्रियं यद्दुर्हणायुवं वधीर्दुहितरं दिवः
हे खरोखरच तुझं शौर्य, इंद्रा, जेव्हा तू त्या जिंकता न येणाऱ्या आकाशकन्येला ठार केलंस.
दिवश्चिद्घा दुहितरं महान्महीयमानाम् । उषासमिन्द्र सं पिणक्
स्वर्गाची मोठी आणि मान्यवर कन्या, उषा, इंद्रा, तू तिलाही चिरडलंस.
अपोषा अनसः सरत्सम्पिष्टादह बिभ्युषी । नि यत्सीं शिश्नथद्वृषा
ती घाबरून, चिरडलेल्या रथातून पळाली, जेव्हा वृषभाने तिला ओढून नेलं.
एतदस्या अनः शये सुसम्पिष्टं विपाश्या । ससार सीं परावतः
विपाशा नदीच्या पाण्यात तिचा रथ चांगलाच चिरडलेला पडला आहे; ती दूर किनाऱ्यावर पळून गेली.
उत सिन्धुं विबाल्यं वितस्थानामधि क्षमि । परि ष्ठा इन्द्र मायया
आणि इंद्रा, तू पृथ्वीवर उभा राहून, विबाल्य नावाच्या नदीला फाडून, आपल्या मायेनं तिला वेढलं.
उत शुष्णस्य धृष्णुया प्र मृक्षो अभि वेदनम् । पुरो यदस्य सम्पिणक्
आणि तू, इंद्रा, धाडसाने शुष्णाच्या किल्ल्यावर हल्ला केला, त्याच्या किल्ल्यांना चिरडून टाकलं.
उत दासं कौलितरं बृहतः पर्वतादधि । अवाहन्निन्द्र शम्बरम्
आणि मोठ्या डोंगरावर राहणाऱ्या शंबर नावाच्या दासाला, इंद्रा, तू खाली पाडलं.
उत दासस्य वर्चिनः सहस्राणि शतावधीः । अधि पञ्च प्रधीँरिव
आणि दास वर्चिन याच्या हजारो, शेकडो लोकांना, जणू पाच ठिकाणी एकत्र केल्यासारखे, तू ठार केलंस.
उत त्यं पुत्रमग्रुवः परावृक्तं शतक्रतुः । उक्थेष्विन्द्र आभजत्
आणि त्या अग्रीच्या दूर फेकल्या गेलेल्या पुत्रालाही, शतक्रीती इंद्रा, तू स्तोत्रांमध्ये स्वीकारलंस.
उत त्या तुर्वशायदू अस्नातारा शचीपतिः । इन्द्रो विद्वाँ अपारयत्
आणि ते तुरवशा आणि यदु, जे अजून स्नानही केले नव्हते, त्यांनाही, शक्तिशाली इंद्रा, तू जाणून, पार नेलंस.
उत त्या सद्य आर्या सरयोरिन्द्र पारतः । अर्णाचित्ररथावधीः
आणि त्या आर्यांना, इंद्रा, तू सरयूच्या पलीकडे, मोठ्या पुरात, तेजस्वी रथ असलेल्या दोघांना ठार केलंस.
अनु द्वा जहिता नयोऽन्धं श्रोणं च वृत्रहन् । न तत्ते सुम्नमष्टवे
वृत्राचा वध करणाऱ्या, तू त्या दोन, आंधळ्या आणि लंगड्याला सोडून दिलंस; ते आठव्या साठी तुझं कृपावंत वागणं नव्हतं.
शतमश्मन्मयीनां पुरामिन्द्रो व्यास्यत् । दिवोदासाय दाशुषे
शंभर दगडांनी बांधलेल्या नगरी इंद्राने दिवोदास या भक्तासाठी उद्ध्वस्त केल्या.
अस्वापयद्दभीतये सहस्रा त्रिंशतं हथैः । दासानामिन्द्रो मायया
इंद्राने आपल्या मायेनं, हजार आणि तीस दासांना भीतीने झोपवून टाकलं.
स घेदुतासि वृत्रहन्समान इन्द्र गोपतिः । यस्ता विश्वानि चिच्युषे
हे वज्रधारी इंद्र, तू खरंच असा झाला आहेस, सर्व काही विखुरणारा, संपत्तीचा स्वामी, वृत्राचा संहार करणारा.
उत नूनं यदिन्द्रियं करिष्या इन्द्र पौंस्यम् । अद्या नकिष्टदा मिनत्
आता, इंद्रा, आज तू जे काही पराक्रम करशील, तुझी ती ताकद कुणीही कमी करू नये.