स शेवृधमधि धा द्युम्नमस्मे महि क्षत्रं जनाषाळिन्द्र तव्यम् । रक्षा च नो मघोनः पाहि सूरीन्राये च नः स्वपत्या इषे धाः
इन्द्रा, तुझा कृपादृष्टी आमच्यावर असू दे, आम्हाला मोठे बळ आणि सामर्थ्य दे, आम्हाला वाचव, उदार असलेल्या, आमच्या नेत्यांचे रक्षण कर, आणि आम्हाला संपत्ती व स्वामित्व दे.
दिवश्चिदस्य वरिमा वि पप्रथ इन्द्रं न मह्ना पृथिवी चन प्रति । भीमस्तुविष्माञ्चर्षणिभ्य आतपः शिशीते वज्रं तेजसे न वंसगः
स्वर्गाचे विशालपणही त्याच्या महिमेने व्यापले आहे; पृथ्वीही इन्द्राच्या सामर्थ्याशी जुळू शकत नाही. त्याचे तेज लोकांमध्ये प्रखरतेने चमकते, आणि त्याचा वज्र जणू जळत्या काडीप्रमाणे चमकतो.
सो अर्णवो न नद्यः समुद्रियः प्रति गृभ्णाति विश्रिता वरीमभिः । इन्द्रः सोमस्य पीतये वृषायते सनात्स युध्म ओजसा पनस्यते
तो समुद्रासारख्या नद्यांना आपल्या सामर्थ्याने पकडतो; सोमपानासाठी उत्सुक असलेला इन्द्र बळवान होतो, आणि आपल्या वीरशक्तीने त्याचे सामर्थ्य सर्वत्र गाजते.
त्वं तमिन्द्र पर्वतं न भोजसे महो नृम्णस्य धर्मणामिरज्यसि । प्र वीर्येण देवताति चेकिते विश्वस्मा उग्रः कर्मणे पुरोहितः
इन्द्रा, तू पर्वताचा उपभोग घेतोस; तुझ्या महानतेच्या नियमाने तू अढळ आहेस. तुझ्या शौर्याने देवांमध्ये तुझे स्थान मोठे आहे; सर्व कर्मांत तूच पुढे आहेस.
स इद्वने नमस्युभिर्वचस्यते चारु जनेषु प्रब्रुवाण इन्द्रियम् । वृषा छन्दुर्भवति हर्यतो वृषा क्षेमेण धेनां मघवा यदिन्वति
ज्यांनी त्याचा सन्मान केला, त्या लोकांमध्ये तो वंदिला जातो, आणि त्याचे सामर्थ्य सर्वत्र सांगितले जाते. तो वृषभ तेजस्वी होतो, पिंगट असलेला बळवान होतो; मगवान संपत्तीने गायी देतो.
स इन्महानि समिथानि मज्मना कृणोति युध्म ओजसा जनेभ्यः । अधा चन श्रद्दधति त्विषीमत इन्द्राय वज्रं निघनिघ्नते वधम्
तो युद्धात मोठी आणि पराक्रमी कामे करतो, आपल्या वीरशक्तीने लोकांना सामर्थ्य देतो. म्हणूनच धाडसी लोकही इन्द्राच्या वज्रावर विश्वास ठेवतात, जो शत्रूंचा नाश करतो.
स हि श्रवस्युः सदनानि कृत्रिमा क्ष्मया वृधान ओजसा विनाशयन् । ज्योतींषि कृण्वन्नवृकाणि यज्यवेऽव सुक्रतुः सर्तवा अपः सृजत्
तो कीर्तीमान आपल्या सामर्थ्याने बांधलेली घरे उद्ध्वस्त करतो, पृथ्वीचे सामर्थ्य वाढवतो. उपासनेसाठी प्रकाश निर्माण करतो, कुशल आणि युक्तिवान असलेला, पाण्यांना मार्ग मोकळा करतो.
दानाय मनः सोमपावन्नस्तु तेऽर्वाञ्चा हरी वन्दनश्रुदा कृधि । यमिष्ठासः सारथयो य इन्द्र ते न त्वा केता आ दभ्नुवन्ति भूर्णयः
हे सोमपान करणाऱ्या, तुझे मन नेहमी दान देण्याकडे वळू दे; तुझे घोडे, जे स्तुती ऐकतात, आमच्याजवळ येऊ देत. तुझे सारथी सर्वांत प्रिय आहेत, इन्द्रा, तुझ्या चिन्हांना कोणीही थांबवू शकत नाही.
अप्रक्षितं वसु बिभर्षि हस्तयोरषाळ्हं सहस्तन्वि श्रुतो दधे । आवृतासोऽवतासो न कर्तृभिस्तनूषु ते क्रतव इन्द्र भूरयः
तू आपल्या हातात मोजता न येणारे धन धरतोस; प्रसिद्ध असलेल्याने ते तुझ्या मजबूत देहावर ठेवले आहे. तुझ्या कृत्यांनी झाकलेले आणि सुरक्षित असलेले, इन्द्रा, तुझ्या अंगात असंख्य शक्ती आहेत.
एष प्र पूर्वीरव तस्य चम्रिषोऽत्यो न योषामुदयंस्त भुर्वणिः । दक्षं महे पाययते हिरण्ययं रथमावृत्या हरियोगमृभ्वसम्
हा तेजस्वी, स्त्रियांमध्ये वेगवान घोड्यासारखा, उगवतो; तो मोठ्यांना कौशल्य देतो, आणि सोन्याच्या रथावर, पिंगट घोड्यांसह, ऋभूंसोबत फिरतो.
तं गूर्तयो नेमन्निषः परीणसः समुद्रं न संचरणे सनिष्यवः । पतिं दक्षस्य विदथस्य नू सहो गिरिं न वेना अधि रोह तेजसा
त्याची स्तुती गाणी चाकांसारखी फिरतात, जशी नद्या समुद्राकडे वाहतात; कौशल्य आणि सभेचा स्वामी म्हणून, तो आपल्या सामर्थ्याने पर्वतावर तेजाने चढतो.
स तुर्वणिर्महाँ अरेणु पौंस्ये गिरेर्भृष्टिर्न भ्राजते तुजा शवः । येन शुष्णं मायिनमायसो मदे दुध्र आभूषु रामयन्नि दामनि
तो तुर्वण धुळीत आणि पराक्रमात मोठा तेज दाखवतो; त्याची शक्ती पर्वताच्या वीजेसारखी चमकते. त्याच्या आनंदाने त्याने मायावी शुष्णाचा पराभव केला आणि शत्रूंना आनंद दिला.
देवी यदि तविषी त्वावृधोतय इन्द्रं सिषक्त्युषसं न सूर्यः । यो धृष्णुना शवसा बाधते तम इयर्ति रेणुं बृहदर्हरिष्वणिः
दैवी शक्ती जागी झाली की, ती इन्द्राला जशी उषा सूर्याला प्रवृत्त करते तशी पुढे नेते. तो धाडसी बळाने अंधार दूर करतो, धूळ उडवतो, आणि मोठ्या गर्जनेसह पुढे जातो.
वि यत्तिरो धरुणमच्युतं रजोऽतिष्ठिपो दिव आतासु बर्हणा । स्वर्मीळ्हे यन्मद इन्द्र हर्ष्याहन्वृत्रं निरपामौब्जो अर्णवम्
जेव्हा तू आकाशाचा मजबूत आधार पसरवतोस, तेव्हा तू आपल्या सामर्थ्याने वर उभा राहतोस, इन्द्रा. सोमपानाच्या आनंदात तू प्रसन्न होतोस, आणि वृत्राचा नाश करून पाणी व समुद्र सोडवतोस.
त्वं दिवो धरुणं धिष ओजसा पृथिव्या इन्द्र सदनेषु माहिनः । त्वं सुतस्य मदे अरिणा अपो वि वृत्रस्य समया पाष्यारुजः
इन्द्रा, तू आपल्या सामर्थ्याने आकाशाचा आधार निर्माण केलास, आणि आपल्या महानतेने पृथ्वीची वस्ती घडवलीस. सोमपानाच्या आनंदात तू वृत्राच्या बंधनांना तोडलेस आणि पाणी सोडवलेस.
प्र मंहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिं भरे । अपामिव प्रवणे यस्य दुर्धरं राधो विश्वायु शवसे अपावृतम्
मी माझा विचार सर्वात महान, मोठ्या संपत्तीच्या स्वामी, खऱ्या सामर्थ्याने प्रसिद्ध असलेल्या याच्याकडे अर्पण करतो. जसा प्रवाहातले पाणी सर्वांसाठी खुले असते, तशी त्याची कठीण देणगी सर्वांना मिळू शकते, त्याचे सामर्थ्य उघडे आहे.
अध ते विश्वमनु हासदिष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः । यत्पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः
मग, हे सर्वव्यापी, तुझ्या आज्ञेने सर्व लोक आनंदित होतात; जणू काही आहुतीसाठी वाहणाऱ्या पाण्यासारखी, जल खाली वाहतात. जेव्हा पर्वतावर इंद्राचा सुवर्ण वज्र रोखला गेला नाही, तेव्हा तो आनंद देणारा ठरतो.
अस्मै भीमाय नमसा समध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे । यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियं ज्योतिरकारि हरितो नायसे
त्या भयानक शक्तीला आम्ही नम्रतेने यज्ञात वंदन करतो, जशी तेजस्वी उषा सेवेसाठी प्रकाश आणते. ज्याची कीर्ती इंद्रासारखी आहे, ज्याच्या सामर्थ्याने गौरवासाठी तेज निर्माण झाले, आणि जे वेगवानांना मार्गदर्शित करते.
इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सघत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः
हे इंद्र, आम्हीच ते, जे तुझ्यावर विश्वास ठेवून, सामर्थ्याने वागत आहोत आणि सर्वत्र गौरवले जातो. तुझ्याशिवाय दुसरा कोणीही आमच्या शब्दांना एकत्र करू शकत नाही; जशी पृथ्वी जोडली जाते, तशीच आमची वाणी तू स्वीकार.
भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन्काममा पृण । अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे
हे इंद्र, तुझे पराक्रम खूप मोठे आहेत; आम्ही तुझेच आहोत, हे उदार. स्तुती करणाऱ्याची इच्छा तू पूर्ण कर. विशाल आकाश तुझ्या सामर्थ्याचे अनुसरण करते, आणि ही पृथ्वीही तुझ्या बळासाठी सज्ज आहे.
त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन्पर्वशश्चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः
हे इंद्र, वज्रधारी, तुझ्या वज्राने तू त्या मोठ्या आणि रुंद पर्वताला फोडलेस. तू अडवलेली पाणी सोडून दिलीस; तुझ्या संपूर्ण सामर्थ्याने सर्व जग स्थिर केलेस.
नू चित्सहोजा अमृतो नि तुन्दते होता यद्दूतो अभवद्विवस्वतः । वि साधिष्ठेभिः पथिभी रजो मम आ देवताता हविषा विवासति
आता, सामर्थ्याने जन्मलेला अमर, हलत नाही; जेव्हा तो विवस्वताचा पुरोहित आणि दूत झाला. तो देवांनी ठरवलेल्या मार्गांनी जातो, भक्तीने आहुती पसरवतो.
आ स्वमद्म युवमानो अजरस्तृष्वविष्यन्नतसेषु तिष्ठति । अत्यो न पृष्ठं प्रुषितस्य रोचते दिवो न सानु स्तनयन्नचिक्रदत्
तो तरुण आणि कधीही न म्हातारा, स्वतःकडे येतो, तहानलेला, अग्निशिखांमध्ये उभा राहतो. घोड्याच्या पाठीसारखा त्याचा ओलसरपणा चमकतो; पर्वताच्या शिखरावर गडगडणाऱ्या वादळासारखा तो आवाज करतो.
क्राणा रुद्रेभिर्वसुभिः पुरोहितो होता निषत्तो रयिषाळमर्त्यः । रथो न विक्ष्वृञ्जसान आयुषु व्यानुषग्वार्या देव ऋण्वति
तो रुद्र आणि वसुंसह प्रखर आहे, मनुष्यात धनासाठी बसलेला मुख्य पुरोहित आहे. रेसमधील रथासारखा, तो देव जीवनासाठी हवी असलेली सर्व सुखे आणतो.
वि वातजूतो अतसेषु तिष्ठते वृथा जुहूभिः सृण्या तुविष्वणिः । तृषु यदग्ने वनिनो वृषायसे कृष्णं त एम रुशदूर्मे अजर
वाऱ्याने चालवला गेलेला, तो अग्निशिखांमध्ये उभा राहतो, रिकाम्या समिधांनी, मोठा आवाज करतो. हे अग्ने, जेव्हा तू वनात वृषभासारखा तेजस्वी होतोस, तेव्हा काळी लोकर शुभ्र आणि चिरतरुण होते.
तपुर्जम्भो वन आ वातचोदितो यूथे न साह्वाँ अव वाति वंसगः । अभिव्रजन्नक्षितं पाजसा रज स्थातुश्चरथं भयते पतत्रिणः
गर्जणाऱ्या ज्वाळा, वाऱ्याने उडवल्या गेल्या, वनात पसरतात; कळपातील प्रमुखांसारख्या, त्या बांबू झाडे वाकवतात. पुढे जात, त्या सामर्थ्याने मार्गक्रमण करतात, आणि झाडावर बसलेल्या व उडणाऱ्या पक्ष्यांना घाबरवतात.
दधुष्ट्वा भृगवो मानुषेष्वा रयिं न चारुं सुहवं जनेभ्यः । होतारमग्ने अतिथिं वरेण्यं मित्रं न शेवं दिव्याय जन्मने
भृगूंनी तुला माणसांत स्थापन केले, जणू लोकांसाठी सुंदर आणि सहज बोलावता येणारे धन. पुरोहित म्हणून, हे अग्ने, आदरणीय पाहुणा आणि मित्र म्हणून, तू दिव्य जन्मासाठी मंगल आहेस.
होतारं सप्त जुह्वो यजिष्ठं यं वाघतो वृणते अध्वरेषु । अग्निं विश्वेषामरतिं वसूनां सपर्यामि प्रयसा यामि रत्नम्
सात समिधा सर्वश्रेष्ठ पुरोहित निवडतात, ज्याला यज्ञात उपासक पसंत करतात. अग्ने, सर्व वसूंना आनंद देणारा, मी भक्तीने तुझी पूजा करतो आणि धनाची इच्छा करतो.
अच्छिद्रा सूनो सहसो नो अद्य स्तोतृभ्यो मित्रमहः शर्म यच्छ । अग्ने गृणन्तमंहस उरुष्योर्जो नपात्पूर्भिरायसीभिः
हे सामर्थ्याच्या पुत्रा, आज आम्हा स्तुतिकर्त्यांसाठी अखंड, मैत्रीपूर्ण संरक्षण दे. अग्ने, स्तुतीने मुक्त, विशाल सामर्थ्याचा, हे तेजस्वी पुत्रा, आपल्या पूर्वजांसह आम्हाला सुरक्षित ठेव.
भवा वरूथं गृणते विभावो भवा मघवन्मघवद्भ्यः शर्म । उरुष्याग्ने अंहसो गृणन्तं प्रातर्मक्षू धियावसुर्जगम्यात्
हे तेजस्वी, स्तुतिकर्त्यासाठी तू आश्रय बन. उदारांसाठी तूच खरी रक्षा कर. हे अग्ने, स्तुतिकर्त्याला संकटातून मोठ्या प्रमाणात वाचव; सकाळी, ज्ञानी देव विचाराने लवकर येवो.