ଯତ୍ତେ ଗାତ୍ରାଦଗ୍ନିନା ପଚ୍ଯମାନାଦଭି ଶୂଲଂ ନିହତସ୍ଯାଵଧାଵତି । ମା ତଦ୍ଭୂମ୍ଯାମା ଶ୍ରିଷନ୍ମା ତୃଣେଷୁ ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତଦୁଶଦ୍ଭ୍ଯୋ ରାତମସ୍ତୁ
ତୋର ଦେହରୁ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଉଥିବା, ଶୁଳରୁ ଝରୁଥିବା ଯାହା ଅଛି, ସେଉଁଠି ଭୂମି କିମ୍ବା ଘାସରେ ପଡ଼ୁନାହାଁ; ଏହା ଦେବତା ଓ ଯୋଗ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉ।
ଯେ ଵାଜିନଂ ପରିପଶ୍ଯନ୍ତି ପକ୍ଵଂ ଯ ଈମାହୁଃ ସୁରଭିର୍ନିର୍ହରେତି । ଯେ ଚାର୍ଵତୋ ମାଂସଭିକ୍ଷାମୁପାସତ ଉତୋ ତେଷାମଭିଗୂର୍ତିର୍ନ ଇନ୍ଵତୁ
ଯେମାନେ ପକାଯାଇଥିବା ଘୋଡାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେମାନେ କହନ୍ତି 'ସୁଗନ୍ଧ ଘୋଡାକୁ ବାହାର କର', ଏବଂ ଯେମାନେ ଘୋଡାର ମାଂସ ଚାହାନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ଯନ୍ନୀକ୍ଷଣଂ ମାଁସ୍ପଚନ୍ଯା ଉଖାଯା ଯା ପାତ୍ରାଣି ଯୂଷ୍ଣ ଆସେଚନାନି । ଊଷ୍ମଣ୍ଯାପିଧାନା ଚରୂଣାମଙ୍କାଃ ସୂନାଃ ପରି ଭୂଷନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵମ୍
ଯେଉଁ ଚୁଲିରୁ ଝରୁଥିବା ରସ, ଯେଉଁ ପାତ୍ର, ଯେଉଁ ଝାଲିରେ ଯୁଷ ଛାଣାଯାଏ, ଚୁଲିର ଢାକଣା, ହୁକ୍, କାଟୁଥିବା ଲୋକମାନେ—ଏସବୁ ଘୋଡାକୁ ଘେରି ରହୁ।
ନିକ୍ରମଣଂ ନିଷଦନଂ ଵିଵର୍ତନଂ ଯଚ୍ଚ ପଡ୍ବୀଶମର୍ଵତଃ । ଯଚ୍ଚ ପପୌ ଯଚ୍ଚ ଘାସିଂ ଜଘାସ ସର୍ଵା ତା ତେ ଅପି ଦେଵେଷ୍ଵସ୍ତୁ
ଘୋଡ଼ାର ଚଳା, ବସିବା, ଘୁଅଁ ଦେବା, ଏବଂ ଚାରିଟି ପାଦର କାର୍ଯ୍ୟ; ଘୋଡ଼ା ଯେତେ ପିଇଛି, ଯେତେ ଖାଇଛି ଏବଂ ଉପଭୋଗ କରିଛି—ଏ ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ମା ତ୍ଵାଗ୍ନିର୍ଧ୍ଵନଯୀଦ୍ଧୂମଗନ୍ଧିର୍ମୋଖା ଭ୍ରାଜନ୍ତ୍ଯଭି ଵିକ୍ତ ଜଘ୍ରିଃ । ଇଷ୍ଟଂ ଵୀତମଭିଗୂର୍ତଂ ଵଷଟ୍କୃତଂ ତଂ ଦେଵାସଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵମ୍
ଧୂଆଁ ଗନ୍ଧ ଓ ଗରଜିବା ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ଜଳାନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାର ତୁମକୁ ଘାତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେ ଅଞ୍ଚଳ ଭଲଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଦିଆଯାଇଛି, ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଘୋଡ଼ା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଯଦଶ୍ଵାଯ ଵାସ ଉପସ୍ତୃଣନ୍ତ୍ଯଧୀଵାସଂ ଯା ହିରଣ୍ଯାନ୍ଯସ୍ମୈ । ସଂଦାନମର୍ଵନ୍ତଂ ପଡ୍ବୀଶଂ ପ୍ରିଯା ଦେଵେଷ୍ଵା ଯାମଯନ୍ତି
ଯେତେବେଳେ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଚାଦର ଓ ଶୁଭ୍ର ପୋଶାକ ଏବଂ ସୁନା ରଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଚାରିପାଦ ଦ୍ରୁତ ଚଳିତ, ପ୍ରିୟ ଅର୍ବନ୍ତକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଯାଏ।
ଯତ୍ତେ ସାଦେ ମହସା ଶୂକୃତସ୍ଯ ପାର୍ଷ୍ଣ୍ଯା ଵା କଶଯା ଵା ତୁତୋଦ । ସ୍ରୁଚେଵ ତା ହଵିଷୋ ଅଧ୍ଵରେଷୁ ସର୍ଵା ତା ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ସୂଦଯାମି
ଘୋଡ଼ା, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିରେ କାଶା କିମ୍ବା ଚାବୁକରେ ଘାତ ପାଇଛ, ଯେପରି ଅଞ୍ଚଳ କୁ ଯଜ୍ଞରେ ହାତ ଦେଇ ସ୍ପର୍ଶ କରାଯାଏ, ସେପରି ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଏ ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି।
ଚତୁସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵାଜିନୋ ଦେଵବନ୍ଧୋର୍ଵଙ୍କ୍ରୀରଶ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଵଧିତିଃ ସମେତି । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରା ଗାତ୍ରା ଵଯୁନା କୃଣୋତ ପରୁଷ୍ପରୁରନୁଘୁଷ୍ଯା ଵି ଶସ୍ତ
ଘୋଡ଼ାର ଚଉତିଶି ହାଡ଼ି, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧନ, ଘୋଡ଼ାର ବାକା ଧାର ଆସୁଛି; ଦକ୍ଷତାରେ ଅଖଣ୍ଡ ଅଙ୍ଗ କର, ଯୋଡ଼ ହଳକା କର, କଟା ସଫା କର।
ଏକସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟୁରଶ୍ଵସ୍ଯା ଵିଶସ୍ତା ଦ୍ଵା ଯନ୍ତାରା ଭଵତସ୍ତଥ ଋତୁଃ । ଯା ତେ ଗାତ୍ରାଣାମୃତୁଥା କୃଣୋମି ତାତା ପିଣ୍ଡାନାଂ ପ୍ର ଜୁହୋମ୍ଯଗ୍ନୌ
ଘୋଡ଼ାର ଏକଟି କଟା ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର କରିଛି, ଦୁଇଟି ନେତା ଅଛନ୍ତି, ଏହିପରି ଋତୁ ଅଛି; ତୁମ ଅଙ୍ଗରେ ଯେଉଁ ଅଂଶ ଋତୁଅନୁସାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି, ସେଉଁଠି ପିଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ମା ତ୍ଵା ତପତ୍ପ୍ରିଯ ଆତ୍ମାପିଯନ୍ତଂ ମା ସ୍ଵଧିତିସ୍ତନ୍ଵ ଆ ତିଷ୍ଠିପତ୍ତେ । ମା ତେ ଗୃଧ୍ନୁରଵିଶସ୍ତାତିହାଯ ଛିଦ୍ରା ଗାତ୍ରାଣ୍ଯସିନା ମିଥୂ କଃ
ପ୍ରିୟ ଉଷ୍ଣତା ତୁମକୁ ଜଳାନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହ ଏକତ୍ୱ ହେଉଛ; ଧାର ତୁମ ଶରୀର ଉପରେ ରହନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଲୋଭୀ ଓ ଅସାବଧାନ କଟାକୁ ତୁମେ କ୍ଷତି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଚାକୁ ତୁମ ଅଙ୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଏକାଠି ଘାତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ନ ଵା ଉ ଏତନ୍ମ୍ରିଯସେ ନ ରିଷ୍ଯସି ଦେଵାଁ ଇଦେଷି ପଥିଭିଃ ସୁଗେଭିଃ । ହରୀ ତେ ଯୁଞ୍ଜା ପୃଷତୀ ଅଭୂତାମୁପାସ୍ଥାଦ୍ଵାଜୀ ଧୁରି ରାସଭସ୍ଯ
ତୁମେ ମରୁନାହିଁ, କ୍ଷତି ହୁଅନାହିଁ; ଭଲ ରାସ୍ତାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛ। ହଲା ଓ ଚିତି ମାଦିନୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଛନ୍ତି; ଅର୍ବନ୍ତ ଗଧାର ଯୁଗରେ ଦଉଡ଼ିଛି।
ସୁଗଵ୍ଯଂ ନୋ ଵାଜୀ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ପୁଂସଃ ପୁତ୍ରାଁ ଉତ ଵିଶ୍ଵାପୁଷଂ ରଯିମ୍ । ଅନାଗାସ୍ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଦିତିଃ କୃଣୋତୁ କ୍ଷତ୍ରଂ ନୋ ଅଶ୍ଵୋ ଵନତାଂ ହଵିଷ୍ମାନ୍
ଅର୍ବନ୍ତ ଆମକୁ ଭଲ ଗାଁ, ଭଲ ଘୋଡ଼ା, ପୁଅ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୋଷଣ ଦେଉ। ଅଦିତି ଆମକୁ ଦୋଷମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ; ହବି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଆମକୁ ଶାସନ ଦେଉ।
ଯଦକ୍ରନ୍ଦଃ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନ ଉଦ୍ଯନ୍ସମୁଦ୍ରାଦୁତ ଵା ପୁରୀଷାତ୍ । ଶ୍ଯେନସ୍ଯ ପକ୍ଷା ହରିଣସ୍ଯ ବାହୂ ଉପସ୍ତୁତ୍ଯଂ ମହି ଜାତଂ ତେ ଅର୍ଵନ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଚିତ୍କାର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଉଠିଲା, ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଜଳରୁ ଉଦୟ ହେଲା, ଶ୍ୟେନର ପାଖ ଓ ହରିଣର ବାହୁ—ତୁମର ଗୌରବମୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଜନ୍ମ ନେଲା, ଓ ଅର୍ବନ୍ତ।
ଯମେନ ଦତ୍ତଂ ତ୍ରିତ ଏନମାଯୁନଗିନ୍ଦ୍ର ଏଣଂ ପ୍ରଥମୋ ଅଧ୍ଯତିଷ୍ଠତ୍ । ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଅସ୍ଯ ରଶନାମଗୃଭ୍ଣାତ୍ସୂରାଦଶ୍ଵଂ ଵସଵୋ ନିରତଷ୍ଟ
ଯମ ଦେଇଥିଲେ, ତ୍ରିତା ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ଏହାକୁ ଚଢ଼ିଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଏହାର ରଶି ଧରିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଘୋଡ଼ାକୁ ଗଠନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ବସୁମାନେ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଅସି ଯମୋ ଅସ୍ଯାଦିତ୍ଯୋ ଅର୍ଵନ୍ନସି ତ୍ରିତୋ ଗୁହ୍ଯେନ ଵ୍ରତେନ । ଅସି ସୋମେନ ସମଯା ଵିପୃକ୍ତ ଆହୁସ୍ତେ ତ୍ରୀଣି ଦିଵି ବନ୍ଧନାନି
ତୁମେ ଯମ, ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟ, ଓ ଅର୍ବନ୍ତ; ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ନିୟମରେ ତ୍ରିତା; ତୁମେ ସୋମ ସହ ଏକତ୍ୱ, ଅଲଗା; ତୁମେ ଦିବରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ ଅଛି ବୋଲି କହାଯାଏ।
ତ୍ରୀଣି ତ ଆହୁର୍ଦିଵି ବନ୍ଧନାନି ତ୍ରୀଣ୍ଯପ୍ସୁ ତ୍ରୀଣ୍ଯନ୍ତଃ ସମୁଦ୍ରେ । ଉତେଵ ମେ ଵରୁଣଶ୍ଛନ୍ତ୍ସ୍ଯର୍ଵନ୍ଯତ୍ରା ତ ଆହୁଃ ପରମଂ ଜନିତ୍ରମ୍
ତୁମେ ଦିବରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ, ଜଳରେ ତିନିଟି, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ ଅଛି ବୋଲି କହାଯାଏ। ଓ ଅର୍ବନ୍ତ, ଏଠାରେ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉତ୍ପତ୍ତି ଅଛି ବୋଲି କହାଯାଏ, ମୁଁ ଆଶା କରେ ବରୁଣ ତୁମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବେ।
ଇମା ତେ ଵାଜିନ୍ନଵମାର୍ଜନାନୀମା ଶଫାନାଂ ସନିତୁର୍ନିଧାନା । ଅତ୍ରା ତେ ଭଦ୍ରା ରଶନା ଅପଶ୍ଯମୃତସ୍ଯ ଯା ଅଭିରକ୍ଷନ୍ତି ଗୋପାଃ
ଏହି ନଉଟି ପବିତ୍ରତା ତୁମର, ଓ ଅର୍ବନ୍ତ; ଏହି ତୁମ ଖୁରର ଚିହ୍ନ, ଶକ୍ତିର ନିଧାନ। ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ରଶି ଦେଖିଛି, ଯାହା ଅମୃତର ରକ୍ଷକମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଆତ୍ମାନଂ ତେ ମନସାରାଦଜାନାମଵୋ ଦିଵା ପତଯନ୍ତଂ ପତଂଗମ୍ । ଶିରୋ ଅପଶ୍ଯଂ ପଥିଭିଃ ସୁଗେଭିରରେଣୁଭିର୍ଜେହମାନଂ ପତତ୍ରି
ମୁଁ ମନରେ ତୁମର ଆତ୍ମାକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିଛି, ଦିନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭାବରେ ଦେଖିଛି। ଭଲ ରାସ୍ତାରେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଛି, ଧୂଳି ସହ ଚଳିଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭାବରେ।
ଅତ୍ରା ତେ ରୂପମୁତ୍ତମମପଶ୍ଯଂ ଜିଗୀଷମାଣମିଷ ଆ ପଦେ ଗୋଃ । ଯଦା ତେ ମର୍ତୋ ଅନୁ ଭୋଗମାନଳାଦିଦ୍ଗ୍ରସିଷ୍ଠ ଓଷଧୀରଜୀଗଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଦେଖିଛି, ଗାଁର ପାଦରେ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ଯେତେବେଳେ ମର୍ତ୍ୟ ତୁମର ଉପଭୋଗକୁ ଅନୁସରି, ପ୍ରଥମେ ଔଷଧି ଧରିଥାଏ, ସେ ତୁମକୁ ଖୋଜିଥାଏ।
ଅନୁ ତ୍ଵା ରଥୋ ଅନୁ ମର୍ଯୋ ଅର୍ଵନ୍ନନୁ ଗାଵୋଽନୁ ଭଗଃ କନୀନାମ୍ । ଅନୁ ଵ୍ରାତାସସ୍ତଵ ସଖ୍ଯମୀଯୁରନୁ ଦେଵା ମମିରେ ଵୀର୍ଯଂ ତେ
ରଥ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ, ଯୁବକ ଓ ଅର୍ବନ୍ତ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ; ଗାଁ, କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ନାୟକ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ। ଦଳ ତୁମ ସାଖ୍ୟତାକୁ ଅନୁସରେ; ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ମାପିଛନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯଶୃଙ୍ଗୋଽଯୋ ଅସ୍ଯ ପାଦା ମନୋଜଵା ଅଵର ଇନ୍ଦ୍ର ଆସୀତ୍ । ଦେଵା ଇଦସ୍ଯ ହଵିରଦ୍ଯମାଯନ୍ଯୋ ଅର୍ଵନ୍ତଂ ପ୍ରଥମୋ ଅଧ୍ଯତିଷ୍ଠତ୍
ସୁନା ଶୃଙ୍ଗ, ଦ୍ରୁତ ପାଦ, ମନରେ ଚଳିଥିବା ଏହାର ପାଦ, ଇନ୍ଦ୍ର ତଳେ ଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ହବି ଚାହିଁ ଏହାକୁ ଚଢ଼ିଥିଲେ; ଅର୍ବନ୍ତ ପ୍ରଥମେ ଯୋଗାଯୋଗ ହେଲା।
ଈର୍ମାନ୍ତାସଃ ସିଲିକମଧ୍ଯମାସଃ ସଂ ଶୂରଣାସୋ ଦିଵ୍ଯାସୋ ଅତ୍ଯାଃ । ହଂସା ଇଵ ଶ୍ରେଣିଶୋ ଯତନ୍ତେ ଯଦାକ୍ଷିଷୁର୍ଦିଵ୍ଯମଜ୍ମମଶ୍ଵାଃ
ସେମାନେ ତେଜସ୍ବୀ, କମଳ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର ଦିବ୍ୟ ଘୋଡା; ହଂସମାନେ ପରି ଏକା ଧାରରେ ଏକସাথে ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱମାନେ ଚାଲିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି।
ତଵ ଶରୀରଂ ପତଯିଷ୍ଣ୍ଵର୍ଵନ୍ତଵ ଚିତ୍ତଂ ଵାତ ଇଵ ଧ୍ରଜୀମାନ୍ । ତଵ ଶୃଙ୍ଗାଣି ଵିଷ୍ଠିତା ପୁରୁତ୍ରାରଣ୍ଯେଷୁ ଜର୍ଭୁରାଣା ଚରନ୍ତି
ତୁମର ଦେହ ଉଡିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ତୁମର ମନ ପଥରେ ବାୟୁ ପରି ଚଳିଥାଏ; ତୁମର ସିଂଗ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବିସ୍ତାରିତ, ଅରଣ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚିଉଛି।
ଉପ ପ୍ରାଗାଚ୍ଛସନଂ ଵାଜ୍ଯର୍ଵା ଦେଵଦ୍ରୀଚା ମନସା ଦୀଧ୍ଯାନଃ । ଅଜଃ ପୁରୋ ନୀଯତେ ନାଭିରସ୍ଯାନୁ ପଶ୍ଚାତ୍କଵଯୋ ଯନ୍ତି ରେଭାଃ
ସମ୍ମାନିତ ଅଶ୍ୱ ଖାଇବା ସ୍ଥାନକୁ ଆସେ, ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ୱଳତାରେ ଚିନ୍ତାରେ ଅନ୍ଧାରି; ମେଖା ପ୍ରଥମେ ତାହାକୁ ନାଭିରେ ନେଇଯାଏ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପଛରେ ଗୀତ ଗାଇ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଉପ ପ୍ରାଗାତ୍ପରମଂ ଯତ୍ସଧସ୍ଥମର୍ଵାଁ ଅଚ୍ଛା ପିତରଂ ମାତରଂ ଚ । ଅଦ୍ଯା ଦେଵାଞ୍ଜୁଷ୍ଟତମୋ ହି ଗମ୍ଯା ଅଥା ଶାସ୍ତେ ଦାଶୁଷେ ଵାର୍ଯାଣି
ଅଶ୍ୱ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଆସେ, ନିଜ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ମିଳିବାକୁ; ଆଜି ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ହେଉଛି ଏହି ପଥ, ପରେ ସେ ଉପାସକଙ୍କୁ ଫଳ ଦେବାକୁ ଆଜ୍ଞା କରେ।
ଅସ୍ଯ ଵାମସ୍ଯ ପଲିତସ୍ଯ ହୋତୁସ୍ତସ୍ଯ ଭ୍ରାତା ମଧ୍ଯମୋ ଅସ୍ତ୍ଯଶ୍ନଃ । ତୃତୀଯୋ ଭ୍ରାତା ଘୃତପୃଷ୍ଠୋ ଅସ୍ଯାତ୍ରାପଶ୍ଯଂ ଵିଶ୍ପତିଂ ସପ୍ତପୁତ୍ରମ୍
ଏହି ସୁନ୍ଦର, ପାକା କେଶ ଥିବା ହୋତାର ଏକ ମଧ୍ୟମ ଭାଇ ଅଛି, ସେ ଖାଇଥାଏ; ତୃତୀୟ ଭାଇ ଘିଅ ଦେହରେ ଅଛି—ଏଠି ମୁଁ ଦେଖିଲି ସପ୍ତପୁତ୍ର ଗୃହପତି।
ସପ୍ତ ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ରଥମେକଚକ୍ରମେକୋ ଅଶ୍ଵୋ ଵହତି ସପ୍ତନାମା । ତ୍ରିନାଭି ଚକ୍ରମଜରମନର୍ଵଂ ଯତ୍ରେମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାଧି ତସ୍ଥୁଃ
ସପ୍ତଜଣ ଏକ ଚକ୍ର ଥିବା ରଥକୁ ଯୋଗାଇଥାନ୍ତି; ଏକ ଅଶ୍ୱ, ସପ୍ତ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହି ରଥକୁ ଟାଣିଥାଏ; ଚକ୍ରର ତିନି ନାଭି ଅଛି, ଏହା ବୃଦ୍ଧିହୀନ ଓ ଅଭିନ୍ନ, ଯାହାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉଭୟ।
ଇମଂ ରଥମଧି ଯେ ସପ୍ତ ତସ୍ଥୁଃ ସପ୍ତଚକ୍ରଂ ସପ୍ତ ଵହନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵାଃ । ସପ୍ତ ସ୍ଵସାରୋ ଅଭି ସଂ ନଵନ୍ତେ ଯତ୍ର ଗଵାଂ ନିହିତା ସପ୍ତ ନାମ
ଏହି ରଥରେ ସପ୍ତଜଣ ଉଭୟ; ସପ୍ତ ଚକ୍ର, ସପ୍ତ ଅଶ୍ୱ ଏହାକୁ ଟାଣିଥାଏ; ସପ୍ତ ଭଉଣୀ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଗାଁର ସପ୍ତ ନାମ ରଖାଯାଇଛି।
କୋ ଦଦର୍ଶ ପ୍ରଥମଂ ଜାଯମାନମସ୍ଥନ୍ଵନ୍ତଂ ଯଦନସ୍ଥା ବିଭର୍ତି । ଭୂମ୍ଯା ଅସୁରସୃଗାତ୍ମା କ୍ଵ ସ୍ଵିତ୍କୋ ଵିଦ୍ଵାଂସମୁପ ଗାତ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମେତତ୍
କିଏ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ହେବାକୁ ଦେଖିଥିଲା, ଅସ୍ଥି ନଥିବା ଯେଉଁଠି ଅସ୍ଥି ଧାରଣ କରିଥାଏ? ଭୂମିର ଆତ୍ମା, ଦେବମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା—ସେ କେଉଁଠି? କିଏ ଜାଣି, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ନିକଟ ଆସିଥିଲା?
ପାକଃ ପୃଚ୍ଛାମି ମନସାଵିଜାନନ୍ଦେଵାନାମେନା ନିହିତା ପଦାନି । ଵତ୍ସେ ବଷ୍କଯେଽଧି ସପ୍ତ ତନ୍ତୂନ୍ଵି ତତ୍ନିରେ କଵଯ ଓତଵା ଉ
ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ, ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପଦଚିହ୍ନ ରଖିଛନ୍ତି; ଛୋଟ ଛାଁ, ବଳଦରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସପ୍ତ ତନ୍ତୁ ବୁନିଛନ୍ତି, ଏହାକୁ ଏକାଠି କରିଛନ୍ତି।