ਪਰਾਯਤੀਂ ਮਾਤਰਮਨ੍ਵਚष੍ਟ ਨ ਨਾਨੁ ਗਾਨ੍ਯਨੁ ਨੂ ਗਮਾਨਿ । ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਗृਹੇ ਅਪਿਬਤ੍ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਧਨ੍ਯਂ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸੁਤਸ੍ਯ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੰਵ ਨੇ ਨਿਚੋੜਿਆ।
ਕਿਂ ਸ ऋਧਕ੍ਕृਣਵਦ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਮਾਸੋ ਜਭਾਰ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਨਹੀ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਾਤੇषੂਤ ਯੇ ਜਨਿਤ੍ਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਅਵਦ੍ਯਮਿਵ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਗੁਹਾਕਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਾਤਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾ ਨ੍ਯृष੍ਟਮ੍ । ਅਥੋਦਸ੍ਥਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮਤ੍ਕਂ ਵਸਾਨ ਆ ਰੋਦਸੀ ਅਪृਣਾਜ੍ਜਾਯਮਾਨਃ
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਭਰਿਆ, ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯਲਲਾਭਵਨ੍ਤੀਰृਤਾਵਰੀਰਿਵ ਸਂਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਾਃ । ਏਤਾ ਵਿ ਪृਚ੍ਛ ਕਿਮਿਦਂ ਭਨਨ੍ਤਿ ਕਮਾਪੋ ਅਦ੍ਰਿਂ ਪਰਿਧਿਂ ਰੁਜਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੁੱਛ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕੌਣ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀ ਰੋਕ ਤੋੜਦਾ ਹੈ?
ਕਿਮੁ ष੍ਵਿਦਸ੍ਮੈ ਨਿਵਿਦੋ ਭਨਨ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਵਦ੍ਯਂ ਦਿਧਿषਨ੍ਤ ਆਪਃ । ਮਮੈਤਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਸृਜਦ੍ਵਿ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਰਾਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਚ੍ਚਨ ਤ੍ਵਾ ਯੁਵਤਿਃ ਪਰਾਸ ਮਮਚ੍ਚਨ ਤ੍ਵਾ ਕੁषਵਾ ਜਗਾਰ । ਮਮਚ੍ਚਿਦਾਪਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵੇ ਮਮृਡ੍ਯੁਰ੍ਮਮਚ੍ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸੋਦਤਿष੍ਠਤ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਛੱਡ ਆਇਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਭਰਿਆ।
ਮਮਚ੍ਚਨ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਵ੍ਯਂਸੋ ਨਿਵਿਵਿਧ੍ਵਾਁ ਅਪ ਹਨੂ ਜਘਾਨ । ਅਧਾ ਨਿਵਿਦ੍ਧ ਉਤ੍ਤਰੋ ਬਭੂਵਾਞ੍ਛਿਰੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਸਂ ਪਿਣਗ੍ਵਧੇਨ
ਤੇਰੇ ਜਬੜੇ ਵੀ, ਦਾਤਾ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇਰਾ ਹੇਠਲਾ ਜਬੜਾ ਵੀ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉੱਤਲਾ ਜਬੜਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੋਟ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗृष੍ਟਿਃ ਸਸੂਵ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਤਵਾਗਾਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਵृषਭਂ ਤੁਮ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਅਰੀਲ਼੍ਹਂ ਵਤ੍ਸਂ ਚਰਥਾਯ ਮਾਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਤਨ੍ਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਮ੍
ਗਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ—ਇੰਦ੍ਰ—ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕੀਤੀ।
ਉਤ ਮਾਤਾ ਮਹਿषਮਨ੍ਵਵੇਨਦਮੀ ਤ੍ਵਾ ਜਹਤਿ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ । ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਨਿष੍ਯਨ੍ਸਖੇ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਤਰਂ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ
ਮਾਂ ਨੇ ਭੈਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਹਾ: 'ਮਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰਸਤਾ ਵਧਾ ਤੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰ।'
ਕਸ੍ਤੇ ਮਾਤਰਂ ਵਿਧਵਾਮਚਕ੍ਰਚ੍ਛਯੁਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਮਜਿਘਾਂਸਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਕਸ੍ਤੇ ਦੇਵੋ ਅਧਿ ਮਾਰ੍ਡੀਕ ਆਸੀਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਪਿਤਰਂ ਪਾਦਗृਹ੍ਯ
ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਬਣਾਇਆ? ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ, ਮਾਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ?
ਅਵਰ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਨ ਆਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੇਚੇ ਨ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਵਿਦੇ ਮਰ੍ਡਿਤਾਰਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਜਾਯਾਮਮਹੀਯਮਾਨਾਮਧਾ ਮੇ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਮਧ੍ਵਾ ਜਭਾਰ
ਮੈਂ ਭੇੜੀ ਵਾਂਗ ਅੰਤਰਾਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਬਾਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਵਾ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸਃ ਸੁਹਵਾਸ ਊਮਾਃ । ਮਹਾਮੁਭੇ ਰੋਦਸੀ ਵृਦ੍ਧਮृष੍ਵਂ ਨਿਰੇਕਮਿਦ੍ਵृਣਤੇ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਅਵਾਸृਜਨ੍ਤ ਜਿਵ੍ਰਯੋ ਨ ਦੇਵਾ ਭੁਵਃ ਸਮ੍ਰਾਲ਼ਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤ੍ਯਯੋਨਿਃ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਂ ਪਰਿਸ਼ਯਾਨਮਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਤਨੀਰਰਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਧੇਨਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸੱਚੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ। ਤੂੰ ਅੜੀ ਹੋਈ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।
ਅਤृਪ੍ਣੁਵਨ੍ਤਂ ਵਿਯਤਮਬੁਧ੍ਯਮਬੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁषੁਪਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਵਤ ਆਸ਼ਯਾਨਮਹਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਿ ਰਿਣਾ ਅਪਰ੍ਵਨ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤ੍ਰੁਪਤ, ਬੇਹੋਸ਼, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਿਲਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਾ। ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਰਪ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ੋਦਯਚ੍ਛਵਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮ ਬੁਧ੍ਨਂ ਵਾਰ੍ਣ ਵਾਤਸ੍ਤਵਿषੀਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਦृਲ਼੍ਹਾਨ੍ਯੌਭ੍ਨਾਦੁਸ਼ਮਾਨ ਓਜੋऽਵਾਭਿਨਤ੍ਕਕੁਭਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਤਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੋਕਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਦਦ੍ਰੁਰ੍ਜਨਯੋ ਨ ਗਰ੍ਭਂ ਰਥਾ ਇਵ ਪ੍ਰ ਯਯੁਃ ਸਾਕਮਦ੍ਰਯਃ । ਅਤਰ੍ਪਯੋ ਵਿਸृਤ ਉਬ੍ਜ ਊਰ੍ਮੀਨ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਤਾਁ ਅਰਿਣਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਲੋਕ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ, ਨਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਮਹੀਮਵਨਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧੇਨਾਂ ਤੁਰ੍ਵੀਤਯੇ ਵਯ੍ਯਾਯ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੀਮ੍ । ਅਰਮਯੋ ਨਮਸੈਜਦਰ੍ਣਃ ਸੁਤਰਣਾਁ ਅਕृਣੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਤੂੰ ਵੱਡੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੁਰਵੀਤੀ ਤੇ ਵੈਯਾ ਲਈ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਰੁਵੋ ਨਭਨ੍ਵੋ ਨ ਵਕ੍ਵਾ ਧ੍ਵਸ੍ਰਾ ਅਪਿਨ੍ਵਦ੍ਯੁਵਤੀਰृਤਜ੍ਞਾਃ । ਧਨ੍ਵਾਨ੍ਯਜ੍ਰਾਁ ਅਪृਣਕ੍ਤृषਾਣਾਁ ਅਧੋਗਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤਰ੍ਯੋ ਦਂਸੁਪਤ੍ਨੀਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਜਵਾਨ, ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਪਿਆਸੇ ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਾਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵੀਰੁषਸਃ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚ ਗੂਰ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਸृਜਦ੍ਵਿ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਪਰਿष੍ਠਿਤਾ ਅਤृਣਦ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਃ ਸੀਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਰਵਿਤਵੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ
ਕਈ ਸਵੇਰਾਂ ਤੇ ਪਤਝੜ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਇਆ।
ਵਮ੍ਰੀਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਮਗ੍ਰੁਵੋ ਅਦਾਨਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਦ੍ਧਰਿਵ ਆ ਜਭਰ੍ਥ । ਵ੍ਯਨ੍ਧੋ ਅਖ੍ਯਦਹਿਮਾਦਦਾਨੋ ਨਿਰ੍ਭੂਦੁਖਚ੍ਛਿਤ੍ਸਮਰਨ੍ਤ ਪਰ੍ਵ
ਨਿਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਇੰਦ੍ਰਾ। ਅੰਨ੍ਹਾ ਨੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਸਨ, ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰਣਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਵਿਦ੍ਵਾਁ ਆਹ ਵਿਦੁषੇ ਕਰਾਂਸਿ । ਯਥਾਯਥਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਵਗੂਰ੍ਤਾਪਾਂਸਿ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਯਾਵਿਵੇषੀਃ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੂ ष੍ਟੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੂ ਗृਣਾਨ ਇषਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਪੀਪੇਃ । ਅਕਾਰਿ ਤੇ ਹਰਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਂ ਧਿਯਾ ਸ੍ਯਾਮ ਰਥ੍ਯਃ ਸਦਾਸਾਃ
ਹੁਣ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰੀ ਰਥ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ, ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੂਰਾਦਾ ਨ ਆਸਾਦਭਿष੍ਟਿਕृਦਵਸੇ ਯਾਸਦੁਗ੍ਰਃ । ਓਜਿष੍ਠੇਭਿਰ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ ਸਂਗੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ ਪृਤਨ੍ਯੂਨ੍
ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੂਰੋਂ ਆਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਜੋ ਮਦਦ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਗਰਜਨ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯਾਤ੍ਵਚ੍ਛਾਰ੍ਵਾਚੀਨੋऽਵਸੇ ਰਾਧਸੇ ਚ । ਤਿष੍ਠਾਤਿ ਵਜ੍ਰੀ ਮਘਵਾ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ੀਮਂ ਯਜ੍ਞਮਨੁ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤੌ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ; ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਦਾਨੀ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ।
ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੋ ਦਧਤ੍ਸਨਿष੍ਯਸਿ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨਃ । ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀਵ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਮਰ੍ਯ ਆਜਿਂ ਜਯੇਮ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇਹ ਯਜਨ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇਗਾ; ਸਾਨੂੰ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗਾ; ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ—ਅਸੀਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲੈਈਏ।
ਉਸ਼ਨ੍ਨੁ षੁ ਣਃ ਸੁਮਨਾ ਉਪਾਕੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਨੁ ਸੁषੁਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਵਃ । ਪਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਭृਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਵਃ ਸਮਨ੍ਧਸਾ ਮਮਦਃ ਪृष੍ਠ੍ਯੇਨ
ਇੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੋਮ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ ਮਿੱਠੇ ਮਧ ਨੂੰ ਪੀ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿ ਯੋ ਰਰਪ੍ਸ਼ ऋषਿਭਿਰ੍ਨਵੇਭਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਪਕ੍ਵਃ ਸृਣ੍ਯੋ ਨ ਜੇਤਾ । ਮਰ੍ਯੋ ਨ ਯੋषਾਮਭਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋऽਚ੍ਛਾ ਵਿਵਕ੍ਮਿ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਜੋ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਰਖ਼ਤ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਗਿਰਿਰ੍ਨ ਯਃ ਸ੍ਵਤਵਾਁ ऋष੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਨਾਦੇਵ ਸਹਸੇ ਜਾਤ ਉਗ੍ਰਃ । ਆਦਰ੍ਤਾ ਵਜ੍ਰਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਨ ਭੀਮ ਉਦ੍ਨੇਵ ਕੋਸ਼ਂ ਵਸੁਨਾ ਨ੍ਯृष੍ਟਮ੍
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਉਸਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਾ ਜਨੁषਾ ਨ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨ ਰਾਧਸ ਆਮਰੀਤਾ ਮਘਸ੍ਯ । ਉਦ੍ਵਾਵृषਾਣਸ੍ਤਵਿषੀਵ ਉਗ੍ਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦਦ੍ਧਿ ਪੁਰੁਹੂਤ ਰਾਯਃ
ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਨਮ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਉਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ, ਸਾਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਈਕ੍ਸ਼ੇ ਰਾਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮੁਤ ਵ੍ਰਜਮਪਵਰ੍ਤਾਸਿ ਗੋਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਨਰਃ ਸਮਿਥੇषੁ ਪ੍ਰਹਾਵਾਨ੍ਵਸ੍ਵੋ ਰਾਸ਼ਿਮਭਿਨੇਤਾਸਿ ਭੂਰਿਮ੍
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਵਸਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਢੁਕਵੀਂ ਢੁਕ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਭਾ-ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਢੇਰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।