ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਮਮਾਯੁਮਾਯਵੇ ਦੇਵਾ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਹੁषਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਮ੍ । ਇਲ਼ਾਮਕृਣ੍ਵਨ੍ਮਨੁषਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੀਂ ਪਿਤੁਰ੍ਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮਕਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਮਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਦੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤ, ਅਹੁਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ। ਤੈਨੂੰ ਇਲਾਵਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਇਦਾ-ਕਨੂਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਦੇਵ ਪਾਯੁਭਿਰ੍ਮਘੋਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯ । ਤ੍ਰਾਤਾ ਤੋਕਸ੍ਯ ਤਨਯੇ ਗਵਾਮਸ੍ਯਨਿਮੇषਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਵ ਵ੍ਰਤੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੇਵਤਾਈ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ; ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਥਕਣ ਦੇ ਸਦਾ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਯਜ੍ਯਵੇ ਪਾਯੁਰਨ੍ਤਰੋऽਨਿषਙ੍ਗਾਯ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ ਇਧ੍ਯਸੇ । ਯੋ ਰਾਤਹਵ੍ਯੋऽਵृਕਾਯ ਧਾਯਸੇ ਕੀਰੇਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨਸਾ ਵਨੋषਿ ਤਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਤੂੰ ਦਾਤਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਦੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਗਾਇਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਉਰੁਸ਼ਂਸਾਯ ਵਾਘਤੇ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਯਦ੍ਰੇਕ੍ਣਃ ਪਰਮਂ ਵਨੋषਿ ਤਤ੍ । ਆਧ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮਤਿਰੁਚ੍ਯਸੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰ ਪਾਕਂ ਸ਼ਾਸ੍ਸਿ ਪ੍ਰ ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਦੁष੍ਟਰਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਦਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਲਈ ਵੀ ਤੂੰ ਮਦਦ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਯਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਰਂ ਵਰ੍ਮੇਵ ਸ੍ਯੂਤਂ ਪਰਿ ਪਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ਦ੍ਮਾ ਯੋ ਵਸਤੌ ਸ੍ਯੋਨਕृਜ੍ਜੀਵਯਾਜਂ ਯਜਤੇ ਸੋਪਮਾ ਦਿਵਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮਿਹਨਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਵਚ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਭਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮਾਮਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰਣਿਂ ਮੀਮृषੋ ਨ ਇਮਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯਮਗਾਮ ਦੂਰਾਤ੍ । ਆਪਿਃ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਮਤਿਃ ਸੋਮ੍ਯਾਨਾਂ ਭृਮਿਰਸ੍ਯृषਿਕृਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਵੇਖ, ਇਹ ਰਾਹ ਵੀ ਵੇਖ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਹਾਇਕ, ਪਿਤਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਮਨੁष੍ਵਦਗ੍ਨੇ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦਙ੍ਗਿਰੋ ਯਯਾਤਿਵਤ੍ਸਦਨੇ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਛੁਚੇ । ਅਚ੍ਛ ਯਾਹ੍ਯਾ ਵਹਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਮਾ ਸਾਦਯ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮਨੁ ਵਾਂਗ, ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬਿਠਾ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਤੇਨਾਗ੍ਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾਵृਧਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਤੀ ਵਾ ਯਤ੍ਤੇ ਚਕृਮਾ ਵਿਦਾ ਵਾ । ਉਤ ਪ੍ਰ ਣੇष੍ਯਭਿ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂ ਨਃ ਸृਜ ਸੁਮਤ੍ਯਾ ਵਾਜਵਤ੍ਯਾ
ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਵਧ; ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰ ਵੋਚਂ ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਾਨਿ ਵਜ੍ਰੀ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਨ੍ਵਪਸ੍ਤਤਰ੍ਦ ਪ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਭਿਨਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਤੇ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਨ੍ਨਹਿਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਸ੍ਮੈ ਵਜ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ । ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਇਵ ਧੇਨਵਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਾ ਅਞ੍ਜਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਵ ਜਗ੍ਮੁਰਾਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਯੋਗ ਹਥਿਆਰ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਸਿੱਧਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗੀਆਂ।
ਵृषਾਯਮਾਣੋऽਵृਣੀਤ ਸੋਮਂ ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇष੍ਵਪਿਬਤ੍ਸੁਤਸ੍ਯ । ਆ ਸਾਯਕਂ ਮਘਵਾਦਤ੍ਤ ਵਜ੍ਰਮਹਨ੍ਨੇਨਂ ਪ੍ਰਥਮਜਾਮਹੀਨਾਮ੍
ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਮ ਚੁਣਿਆ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਸ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦਾਤਾ ਨੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਹਨ੍ਪ੍ਰਥਮਜਾਮਹੀਨਾਮਾਨ੍ਮਾਯਿਨਾਮਮਿਨਾਃ ਪ੍ਰੋਤ ਮਾਯਾਃ । ਆਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂ ਜਨਯਨ੍ਦ੍ਯਾਮੁषਾਸਂ ਤਾਦੀਤ੍ਨਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨ ਕਿਲਾ ਵਿਵਿਤ੍ਸੇ
ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਚਲਾਕਾਂ ਦੀ ਜਾਦੂ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹੀ; ਫਿਰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਅਹਨ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਤਰਂ ਵ੍ਯਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ । ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂਸੀਵ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨਾ ਵਿਵृਕ੍ਣਾਹਿਃ ਸ਼ਯਤ ਉਪਪृਕ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵਾਧ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਲਹੜੀ ਨਾਲ ਵਾਂਗ, ਅਜਗਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਾ-ਫੁੱਟਾ ਪਿਆ।
ਅਯੋਦ੍ਧੇਵ ਦੁਰ੍ਮਦ ਆ ਹਿ ਜੁਹ੍ਵੇ ਮਹਾਵੀਰਂ ਤੁਵਿਬਾਧਮृਜੀषਮ੍ । ਨਾਤਾਰੀਦਸ੍ਯ ਸਮृਤਿਂ ਵਧਾਨਾਂ ਸਂ ਰੁਜਾਨਾਃ ਪਿਪਿष ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਃ
ਜੰਗੀ ਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਾਦਹਸ੍ਤੋ ਅਪृਤਨ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਮਧਿ ਸਾਨੌ ਜਘਾਨ । ਵृष੍ਣੋ ਵਧ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਬੁਭੂषਨ੍ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਵृਤ੍ਰੋ ਅਸ਼ਯਦ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤਃ
ਬਿਨਾ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਵਜਰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਨਰ-ਮੁੰਡਾ ਸਾਂਡ, ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਾ-ਫੁੱਟਾ ਪਿਆ।
ਨਦਂ ਨ ਭਿਨ੍ਨਮਮੁਯਾ ਸ਼ਯਾਨਂ ਮਨੋ ਰੁਹਾਣਾ ਅਤਿ ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਪਃ । ਯਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਿਨਾ ਪਰ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ਤਾਸਾਮਹਿਃ ਪਤ੍ਸੁਤਃਸ਼ੀਰ੍ਬਭੂਵ
ਟੁੱਟੇ ਬੰਧ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਗੀਆਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਗਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੀਚਾਵਯਾ ਅਭਵਦ੍ਵृਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਵ ਵਧਰ੍ਜਭਾਰ । ਉਤ੍ਤਰਾ ਸੂਰਧਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਆਸੀਦ੍ਦਾਨੁਃ ਸ਼ਯੇ ਸਹਵਤ੍ਸਾ ਨ ਧੇਨੁਃ
ਹੇਠਲਾ ਭਾਗ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਭਾਗ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਉਪਰ ਰਿਹਾ; ਦਾਨੂ ਹੇਠਾਂ ਗਾਂ ਤੇ ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਪਈ।
ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਨਾਮਨਿਵੇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਕਾष੍ਠਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਹਿਤਂ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਣ੍ਯਂ ਵਿ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਤਮ ਆਸ਼ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਃ
ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਭਾਗ ਪਾਣੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਡੂੰਘੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ।
ਦਾਸਪਤ੍ਨੀਰਹਿਗੋਪਾ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਆਪਃ ਪਣਿਨੇਵ ਗਾਵਃ । ਅਪਾਂ ਬਿਲਮਪਿਹਿਤਂ ਯਦਾਸੀਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਪ ਤਦ੍ਵਵਾਰ
ਦਾਸਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਰਖਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਵਪਾਰੀ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਹ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੋ ਵਾਰੋ ਅਭਵਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸृਕੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਨ੍ਦੇਵ ਏਕਃ । ਅਜਯੋ ਗਾ ਅਜਯਃ ਸ਼ੂਰ ਸੋਮਮਵਾਸृਜਃ ਸਰ੍ਤਵੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍
ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਉਸ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਬਹਾਦਰ; ਤੂੰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ੍ਮੈ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨ ਤਨ੍ਯਤੁਃ ਸਿषੇਧ ਨ ਯਾਂ ਮਿਹਮਕਿਰਦ੍ਧ੍ਰਾਦੁਨਿਂ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਅਹਿਸ਼੍ਚੋਤਾਪਰੀਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਵਿ ਜਿਗ੍ਯੇ
ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਬਿਜਲੀ, ਨਾ ਗਰਜ, ਨਾ ਮੀਂਹ, ਨਾ ਤਿੱਖੀ ਆੰਧੀ ਰੋਕ ਬਣੀ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਜਗਰ ਲੜੇ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਹੇਰ੍ਯਾਤਾਰਂ ਕਮਪਸ਼੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹृਦਿ ਯਤ੍ਤੇ ਜਘ੍ਨੁषੋ ਭੀਰਗਚ੍ਛਤ੍ । ਨਵ ਚ ਯਨ੍ਨਵਤਿਂ ਚ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਃ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਭੀਤੋ ਅਤਰੋ ਰਜਾਂਸਿ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਅਜਗਰ ਦਾ ਰਾਹ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਨੌ ਤੇ ਨਵਾਂਵੇਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਤੋऽਵਸਿਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ਼ਮਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣੋ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ । ਸੇਦੁ ਰਾਜਾ ਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮਰਾਨ੍ਨ ਨੇਮਿਃ ਪਰਿ ਤਾ ਬਭੂਵ
ਇੰਦਰ, ਵਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀ ਮਿਟ ਗਏ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਏਤਾਯਾਮੋਪ ਗਵ੍ਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁ ਪ੍ਰਮਤਿਂ ਵਾਵृਧਾਤਿ । ਅਨਾਮृਣਃ ਕੁਵਿਦਾਦਸ੍ਯ ਰਾਯੋ ਗਵਾਂ ਕੇਤਂ ਪਰਮਾਵਰ੍ਜਤੇ ਨਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਵਧੀਆ ਦਾਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਿਖਾਏ।
ਉਪੇਦਹਂ ਧਨਦਾਮਪ੍ਰਤੀਤਂ ਜੁष੍ਟਾਂ ਨ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਵਸਤਿਂ ਪਤਾਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਨੁਪਮੇਭਿਰਰ੍ਕੈਰ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਯਾਮਨ੍
ਮੈਂ ਦਾਨੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਾਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ ਪਿਆਰੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਨਿ ਸਰ੍ਵਸੇਨ ਇषੁਧੀਁਰਸਕ੍ਤ ਸਮਰ੍ਯੋ ਗਾ ਅਜਤਿ ਯਸ੍ਯ ਵष੍ਟਿ । ਚੋष੍ਕੂਯਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਰਿ ਵਾਮਂ ਮਾ ਪਣਿਰ੍ਭੂਰਸ੍ਮਦਧਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ
ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਪਾਰੀ, ਜੋ ਵਧ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ।
ਵਧੀਰ੍ਹਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਧਨਿਨਂ ਘਨੇਨਁ ਏਕਸ਼੍ਚਰਨ੍ਨੁਪਸ਼ਾਕੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਧਨੋਰਧਿ ਵਿषੁਣਕ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਯਨ੍ਨਯਜ੍ਵਾਨਃ ਸਨਕਾਃ ਪ੍ਰੇਤਿਮੀਯੁਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਨਵਾਨ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥੌੜੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ। ਤੂੰ ਧਨ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪਰਾ ਚਿਚ੍ਛੀਰ੍षਾ ਵਵृਜੁਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਜ੍ਵਾਨੋ ਯਜ੍ਵਭਿ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾਃ । ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਦਿਵੋ ਹਰਿਵ ਸ੍ਥਾਤਰੁਗ੍ਰ ਨਿਰਵ੍ਰਤਾਁ ਅਧਮੋ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ
ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨੀਵੇਂ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਤੂੰ, ਬਲਵਾਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਯਮ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਯੁਯੁਤ੍ਸਨ੍ਨਨਵਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸੇਨਾਮਯਾਤਯਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ । ਵृषਾਯੁਧੋ ਨ ਵਧ੍ਰਯੋ ਨਿਰष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਵਦ੍ਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਚ੍ਚਿਤਯਨ੍ਤ ਆਯਨ੍
ਨੌ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਭਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਬਲ ਵਾਲਾ ਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ।
ਤ੍ਵਮੇਤਾਨ੍ਰੁਦਤੋ ਜਕ੍ਸ਼ਤਸ਼੍ਚਾਯੋਧਯੋ ਰਜਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰੇ । ਅਵਾਦਹੋ ਦਿਵ ਆ ਦਸ੍ਯੁਮੁਚ੍ਚਾ ਪ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਤ ਸ੍ਤੁਵਤਃ ਸ਼ਂਸਮਾਵਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਜੋ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਸੋਮ ਦਬਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।