ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਾਦ੍ਯੋ ਵਾ ਤੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਰਯਿਂ ਦਯਸ੍ਵ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਿਖਾਵੇਂ, ਹੇ ਸਿਆਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਹੋਤਾ ਨਿषਤ੍ਤੋ ਮਨੋਰਪਤ੍ਯੇ ਸ ਚਿਨ੍ਨ੍ਵਾਸਾਂ ਪਤੀ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਉਹ ਹੀ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤ ਰੇਤੋ ਮਿਥਸ੍ਤਨੂषੁ ਸਂ ਜਾਨਤ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੈਰਮੂਰਾਃ
ਵੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਬੀਜ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਜੁषਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੋषਨ੍ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਂ ਤੁਰਾਸਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਰਾਯ ਔਰ੍ਣੋਦ੍ਦੁਰਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਿਪੇਸ਼ ਨਾਕਂ ਸ੍ਤृਭਿਰ੍ਦਮੂਨਾਃ
ਉਹ ਦਾਨੀ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਘਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਾਁ ਉषੋ ਨ ਜਾਰਃ ਪਪ੍ਰਾ ਸਮੀਚੀ ਦਿਵੋ ਨ ਜ੍ਯੋਤਿਃ
ਚਮਕਦਾ, ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰਜਾਤਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਬਭੂਥ ਭੁਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਨ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਵੇਧਾ ਅਦृਪ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ਨੂਧਰ੍ਨ ਗੋਨਾਂ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮਾ ਪਿਤੂਨਾਮ੍
ਸਿਆਣਾ, ਨਿਰਭੁੱਖ ਅਗਨਿ, ਜਾਣ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਜਨੇ ਨ ਸ਼ੇਵ ਆਹੂਰ੍ਯਃ ਸਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿषਤ੍ਤੋ ਰਣ੍ਵੋ ਦੁਰੋਣੇ
ਜਨਤਾ ਵਿਚ ਸੱਦਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ, ਘਰ ਵਿਚ ਰਮਣੀਕ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਜਾਤੋ ਰਣ੍ਵੋ ਦੁਰੋਣੇ ਵਾਜੀ ਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਸ਼ੋ ਵਿ ਤਾਰੀਤ੍
ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ, ਰਾਜੀ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ।
ਵਿਸ਼ੋ ਯਦਹ੍ਵੇ ਨृਭਿਃ ਸਨੀਲ਼ਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਯਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ।
ਨਕਿष੍ਟ ਏਤਾ ਵ੍ਰਤਾ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਨृਭ੍ਯੋ ਯਦੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕਰ੍ਥ
ਕੋਈ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਬਣਾਈ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤੇ ਦਂਸੋ ਯਦਹਨ੍ਸਮਾਨੈਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਵੇ ਰਪਾਂਸਿ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਉषੋ ਨ ਜਾਰੋ ਵਿਭਾਵੋਸ੍ਰਃ ਸਂਜ੍ਞਾਤਰੂਪਸ਼੍ਚਿਕੇਤਦਸ੍ਮੈ
ਸਵੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜਾਣਿਆ ਰੂਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਮਨਾ ਵਹਨ੍ਤੋ ਦੁਰੋ ਵ੍ਯृਣ੍ਵਨ੍ਨਵਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੀਕੇ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨੇਮ ਪੂਰ੍ਵੀਰਰ੍ਯੋ ਮਨੀषਾ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਸ਼ੋਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਯਾਃ
ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੌ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆ ਦੈਵ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨਾ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭੋ ਯੋ ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵਨਾਨਾਂ ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਤਾਂ ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚਰਥਾਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਜੋ ਖੜੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਜਣਮ ਹੈ।
ਅਦ੍ਰੌ ਚਿਦਸ੍ਮਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੁਰੋਣੇ ਵਿਸ਼ਾਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਅਮृਤਃ ਸ੍ਵਾਧੀਃ
ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਲੁਕਵੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਁ ਅਗ੍ਨੀ ਰਯੀਣਾਂ ਦਾਸ਼ਦ੍ਯੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਰਂ ਸੂਕ੍ਤੈਃ
ਅਗਨਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਲਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਭੂਮਾ ਨਿ ਪਾਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨ੍ਮ ਮਰ੍ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਧਾਨ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੀਃ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਵਿਰੂਪਾ ਸ੍ਥਾਤੁਸ਼੍ਚ ਰਥਮृਤਪ੍ਰਵੀਤਮ੍
ਉਹ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰਾਧਿ ਹੋਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਨਿषਤ੍ਤਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਪਾਂਸਿ ਸਤ੍ਯਾ
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੋषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਵਨੇषੁ ਧਿषੇ ਭਰਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਬਲਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਜਿਵ੍ਰੇਰ੍ਵਿ ਵੇਦੋ ਭਰਨ੍ਤ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੁਰ੍ਨ ਗृਧ੍ਨੁਰਸ੍ਤੇਵ ਸ਼ੂਰੋ ਯਾਤੇਵ ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਵੇषਃ ਸਮਤ੍ਸੁ
ਉਹ ਡਟਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ, ਵੀਰ ਵਾਂਗ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਤੇ ਤੀਬਰ ਹੈ।
ਉਪ ਪ੍ਰ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਨੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਪਤਿਂ ਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਨਯਃ ਸਨੀਲ਼ਾਃ । ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸ਼੍ਯਾਵੀਮਰੁषੀਮਜੁष੍ਰਞ੍ਚਿਤ੍ਰਮੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮੁषਸਂ ਨ ਗਾਵਃ
ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭੈਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਦਾ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਲ਼ੁ ਚਿਦ੍ਦृਲ਼੍ਹਾ ਪਿਤਰੋ ਨ ਉਕ੍ਥੈਰਦ੍ਰਿਂ ਰੁਜਨ੍ਨਙ੍ਗਿਰਸੋ ਰਵੇਣ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਿਵੋ ਬृਹਤੋ ਗਾਤੁਮਸ੍ਮੇ ਅਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਵਿਦੁਃ ਕੇਤੁਮੁਸ੍ਰਾਃ
ਸੁਥਿਰ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਦਿਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਦਧਨ੍ਨृਤਂ ਧਨਯਨ੍ਨਸ੍ਯ ਧੀਤਿਮਾਦਿਦਰ੍ਯੋ ਦਿਧਿष੍ਵੋ ਵਿਭृਤ੍ਰਾਃ । ਅਤृष੍ਯਨ੍ਤੀਰਪਸੋ ਯਨ੍ਤ੍ਯਚ੍ਛਾ ਦੇਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਯਸਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਕਦੇ ਥੱਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਥੀਦ੍ਯਦੀਂ ਵਿਭृਤੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਗृਹੇਗृਹੇ ਸ਼੍ਯੇਤੋ ਜੇਨ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ । ਆਦੀਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ ਸਹੀਯਸੇ ਸਚਾ ਸਨ੍ਨਾ ਦੂਤ੍ਯਂ ਭृਗਵਾਣੋ ਵਿਵਾਯ
ਜਦ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਿਆ।