शृणुत, ऋषेः हृदयात् उद्भूतं अद्भुतं चरितं, यत्र अहं शृगाल्याः सदृशं अन्त्राणि अपाकर्षम्, देवेषु च कोऽपि मे सान्त्वयिता नासीत्। मम भार्यां ह्रियमानां दृष्ट्वा, ततः श्येनः मधु मम कृते अपाहरत्। एवं तदा, इन्द्रस्य, वज्रिणः, सर्वे देवाः, सुलभार्चनाः, अत्र त्वां एव अवृण्वन्त; उभे महती दिवं पृथिवीं च, विस्तीर्णे, वृत्रवधाय त्वां एव एकं अवृण्वन्। देवाः, हे इन्द्र, सत्यजाते राजन्, जीवजलानि अपि अपासृजन्; त्वं, सर्पं परितः शयानं, दुष्टरं, अवधीः, सर्वनदीनाम् अपि पन्थानः अपावः। त्वं तम् अतृप्तं, अचेतनं, सुप्तं, वज्रेण सर्पं सप्तस्वधारासु शयानं अपि विदारयः। तव बलात्, हे इन्द्र, शुष्कस्य नद्याः शय्यां अपि समारोपयः; तव शक्त्या, दृढानि प्रतिबन्धानि अपि भङ्क्त्वा, तव वेगेन पर्वतानां शृङ्गाणि अपि विदारयः। जनाः अपि अपतन्, अपत्यवत्, नद्यः अपि रथवत् समागताः; त्वं, हे इन्द्र, तव वेगेन नद्यः मोचयन्, तरङ्गान् प्रेषयन्। त्वं, महतीं सर्वपोषिणीं नित्यम् आप्लावयन् पृथिवीं, तुर्वीतये वय्याय च समर्पयः; तव वीर्येण भक्ताय नद्यः सुलभाः अकार्षीः। त्वं, हे इन्द्र, प्राचीः, युवतीः, ऋतुपालिनीः नद्यः, दिवः मेघैः इव, अपावः; त्वं तृषितान् मरुभूमीन् आपूरयः, दासपत्नीः अपि उपशमयः। बहूनि उषसः शरदः च गूढानि आसन्; त्वं वृत्रं हत्वा नद्यः मोचयः; इन्द्रः, बन्धनानि भित्वा, भूम्यै स्रोतांसि प्रवर्तयत्। नम्रैः सह, त्वं, हे इन्द्र, पुत्रं, अनर्पितं, तस्य गृहात् आनीयः; अन्धः सर्पं अपि अदत्, दुर्गमाणि शृङ्गाणि अपि जयन्ति। धीराः तव प्राचीः क्रियाः, हे वेदिन्, तुभ्यं आचष्ट; तव कर्माणि विदुषे निवेदयन्ति; यथा, हे नृपत्, त्वं वीर्येषु, स्वकीये यशसि, आपः च प्रविष्टवान्। अधुना, स्तुतः इन्द्र, अधुना, गीयमानः, भक्ताय पोषणं ददातु, यथा नद्यः पूरयन्ति; तव कृते, हे हरिवः, नूतनं स्तोत्रं रचितम्—वयं प्रज्ञया नित्यं स्पर्धायाम् विजयी स्याम। इन्द्रः, दूराद् वा समीपात् वा, नोऽभितोऽयातु, यः साधकाय साहाय्यं ददाति; स नृणां पतिः, वज्रबाहुः, युद्धेषु विजयी, स्पर्धासु जयन्ति। स इन्द्रः स्वैः हरिभिः आगच्छतु, अस्मभ्यं सहायं धनं च ददातु; वज्रधरः, महादानः, अस्माकं यज्ञे तिष्ठतु, अस्माकं बलाय आह्वानं अनुयातु। त्वं, हे इन्द्र, अस्माकं यज्ञं अग्रे स्थापयिष्यसि; त्वं अस्मभ्यं प्रज्ञां दास्यसि; रिपुषु हन्तारं यथा, वज्रिन्, धनस्य प्रापणाय—त्वया सह, हे महात्मन्, स्पर्धां जेष्याम। प्रसन्नचित्तः, प्रीत्या, अस्मान् आगच्छ, हे इन्द्र, सोमस्य मध्वा तुष्टः; त्वं, स्वयम्भूः, सम्यक् सुतं मधु पिब, यथा तृष्णां हर्षं च प्राप्नुहि। यः, फलिनः वृक्षस्य इव, शीघ्रस्य धावकस्य इव, नूतनैः कविभिः विमुक्तः; युवानं युवत्याः प्रति प्रमुदित इव, तथा अहं, इच्छन्, इन्द्रं बहुधा आह्वयामि। पर्वतस्य इव, स्वबलस्य महत्त्वेन, इन्द्रः, आदौ एव दृढबलः जातः; स प्राचीं वज्रां गृहीत्वा, भयानकां, धनपूर्णं कुम्भं जलात् उद्धृत्य इव, अधिगृह्णाति। न कोऽपि तस्य मार्गं जन्मना प्राप्नोति, न च तस्य दानं क्षपयितुं शक्नोति; स बलं उत्थाप्य, हे महाबाहो, अस्मभ्यं, हे बहुधा आहूत, विपुलं धनं ददातु। त्वं, हे इन्द्र, धनं, जनानां वासस्थानं पश्यसि, गावां गोष्ठं अपि उद्घाटयसि; त्वं, नृवीर, सभासु विजयी, अस्मभ्यं महद् धनं नयसि। केन शक्त्या, हे बलीयान्, तद् श्रूयते, येन त्वं पुनः पुनः महाकर्माणि करोति? त्वं, यः भक्ताय महादानः, नानादानानि विविच्य, ततः स्तोत्रिणे धनं ददाति। नः मा हिंसीः; अस्मभ्यं दानं आनय, तत् अस्मभ्यं ददातु; यद् तव अस्ति, तस्मात् बहु भक्ताय ददातु; अस्मिन् नवे उत्तमे स्तोत्रे, वयं इन्द्रं स्तुवन्तः तव यशः घोषयाम। इन्द्रः, स्तुतः, गीयमानः, अधुना भक्ताय पोषणं ददातु, यथा नद्यः पूरयन्ति; तव कृते, हे हरिवः, नूतनं स्तोत्रं रचितम्—वयं प्रज्ञया नित्यं विजयी स्याम। इन्द्रः, अस्माभिः स्तुतः, सहाय्याय अत्र आगच्छतु, वीरः अस्माभिः सह भोजने उपविशतु; स यः नित्यं वर्धमानः, यस्य बहूनि बलानि, दिवः इव, तस्य राज्यं सदा अविजितं अस्तु। अत्र, तस्य महाकर्माणि, महाबलस्य, महायशसः, मनुष्येभ्यः महादानस्य, स्तुवीत; यस्य संकल्पः सभायाम् अधिपत्यं करोति, यः जनान् आवाहयति च प्रेरयति च। इन्द्रः दिवः, पृथिव्याः, शीघ्रं समुद्रात्, वा आपः, अस्माकं सहाय्याय आगच्छतु; प्रकाशदायकः, मरुतां सहचरः, दूरतः सत्यस्य स्थानात् वा आगच्छतु। यस्य, बलिनः, महद्द्रव्यम्, यस्य सः स्वामी, तत् वयं सभासु स्तुवीम; इन्द्रः, यः धनिनाम् मध्ये स्वबलात् जयति, यः धीरान् धनस्य प्राप्तये नेतृत्त्वं करोति। यः, नम्रः, दर्पिणः निग्रहं करोति, यः वाक् प्रवर्तयति, यज्ञाय ताम् उत्पादयति; सः दानशीलः, बहुधा आहूतः, स्तोत्रैः—स इन्द्रः सभासु होतारं क्रीयताम्। यदि, प्रज्ञया नीतः, त्वं शीघ्रेषु वससि, मौजिगस्य पर्वतस्य गुहायाम् स्थितः, हे होतः, यः महत्तमः, अस्माकं सभासु अग्निं प्रज्वालयति, त्वं वासस्थानस्य रक्षकः। यदा महाबलः भार्वरः स्तुत्याय हविषे च शक्तिं प्रयुङ्क्ते, यदा सः मौजिगस्य गुहायाम् गूढः, तदा भक्त्या प्रयत्नेन च हर्षं उत्पादयति। यदा सः पर्वतस्य श्रेष्ठं धनं चिनोति, तदा सः शीघ्राणां आपां गतिं पोषेण तर्पयति; सः अरण्यस्य गुहायाम् गाम् अन्विष्य, पोषिताः ताः विजये वहन्ति। तव हस्तौ शुभौ, कुशलौ, तव करतलौ, हे इन्द्र, स्तोतृभ्यः दानानि ददातः; किं तव निषेधः, न स्मरिष्यसि नो वा? किं, हे महाबल, तव दानं निवारयति? एवं, सत्यः, अधिपः, इन्द्रः, पूरवे मार्गं दत्तवान्, अहिं हत्वा; हे बहुस्तुत, त्वया बलात् अस्मभ्यं धनं ददातु, तव दिव्यं प्रियं वयं भुञ्जीमहि। इन्द्रः, स्तुतः, गीयमानः, अधुना, कर्तुः कृते पोषणं ददातु, यथा नद्यः पूरयन्ति; तव कृते, हे हरिवः, नूतनं स्तोत्रं रचितम्—वयं प्रज्ञया नित्यं सारथयः स्याम। यत् इन्द्रः अवृणोत्, यत् इच्छति, तत् महत् सः स्वबलात् साधयति; मघवान्, शिलां बलात् वहन्, अस्माकं स्तोत्रं, स्तुतिं, सोमं च गृह्णाति। महाबाहुः, नृणां श्रेष्ठः, वीर्यवान्, चतुष्कोणं अन्नं खादति; यशसः कृते, परुष्ण्याः रोमाणि विदारयति, यस्य सन्धयः सख्याय कृताः। सः, देवः, देवेषु देवतमः, जातः, महाश्वैः महाबलैः, वज्रं विस्तीर्णबाहुभ्यां धारयन्, स्वबलात् व्योम शब्दायमानं कृतवान्, पृथिव्याम् च प्रकाशमानः जातः। सर्वाणि प्रतिबन्धानि, प्राचीः पन्थानः, दिवं, पृथिवीं, तयोः च मूलानि, शब्दायमानानि; माता गवां बलं आनयति, वाताः नरवत् परिक्रमे अनुवर्तन्ते। एतानि, हे इन्द्र, तव महाकर्माणि सर्वासु सभासु घोष्याणि; वीर, धैर्यवान्, त्वं वज्रेण अहिं विदारयः, तव वीर्यं दर्शयन्। एतानि तव सत्यानि, महान्ति कर्माणि; सर्वाः गावः वृषभस्य स्तनात् प्रवहन्ति; ततः, तव भीत्या, नद्यः शीघ्रं प्रवहन्ति। एवं, ऋषे, इन्द्रस्य महिमानं, तस्य वीर्यं, तस्य दानशीलतां, तस्य यज्ञप्रियतां, तस्य सर्वजनहितं च, स्तुत्वा, वयं तस्य कृपां, तस्य साहाय्यं, तस्य अनुग्रहम् च प्रार्थयामः।