ସାମଵେଦଃ

ଅ ଅଭି ଗାଵୋ ଅଧନ୍ଵିଷୁରାପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ ଚ୍ ପୁନାନା ଇନ୍ଦ୍ରମାଶତ

ଗାଁମାନେ ଝରଣାର ଜଳ ପରି ବହିଯାଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ହୋଇ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।

ଅ ପ୍ର ପଵମାନ ଧନ୍ଵସି ସୋମେନ୍ଦ୍ରାଯ ମାଦନଃ ଚ୍ ନୃଭିର୍ଯତୋ ଵି ନୀଯସେ

ହେ ପବିତ୍ର ସୋମ, ତୁମେ ବହିଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।

ଅ ଇନ୍ଦୋ ଯଦଦ୍ରିଭିଃ ସୁତଃ ପଵିତ୍ରଂ ପରିଦୀଯସେ ଚ୍ ଅରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧାମ୍ନେ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପାଥରରେ ଚପି ହେବାବେଳେ, ତୁମେ ଛାଣିର ଚାରିପାଖରେ ପୋଡ଼ାଯାଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛ।

ଅ ତ୍ଵଂ ସୋମ ନୃମାଦନଃ ପଵସ୍ଵ ଚର୍ଷଣୀଧୃତିଃ ଚ୍ ସସ୍ନିର୍ଯୋ ଅନୁମାଦ୍ଯଃ

ତୁମେ, ସୋମ, ଲୋକମାନେ ଖୁସି କର, ଜନମାନେ ରକ୍ଷା କରି ବହ, ସଦା ତରୁଣ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଉକ୍ଥେଭିରନୁମାଦ୍ଯଃ ଚ୍ ଶୁଚିଃ ପାଵକୋ ଅଦ୍ଭୁତଃ

ବହ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ଅଦ୍ଭୁତ।

ଅ ଶୁଚିଃ ପାଵକ ଉଚ୍ଯତେ ସୋମଃ ସୁତଃ ସ ମଧୁମାନ୍ ଚ୍ ଦେଵାଵୀରଘଶଂସହା

ଶୁଦ୍ଧ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ସେହି ନାମରେ ପରିଚିତ; ଚପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ମଧୁର, ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସାହସୀ, ନିନ୍ଦା ନାଶକ।

ଅ ପ୍ର କଵିର୍ଦେଵଵୀତଯେ ଽଵ୍ଯା ଵାରେଭିରଵ୍ଯତ ଚ୍ ସାହ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵା ଅଭି ସ୍ପୃଧଃ

କବି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଧାରାରେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାକୁ ଡାକିଛନ୍ତି।

ଅ ସ ହି ଷ୍ମା ଜରିତୃଭ୍ଯ ଆ ଵାଜଂ ଗୋମନ୍ତମିନ୍ଵତି ଚ୍ ପଵମାନଃ ସହସ୍ରିଣମ୍

ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗାଁରେ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଆଣିଦିଅନ୍ତି, ହେ ପବିତ୍ର, ହଜାର ଗୁଣା।

ଅ ପରି ଵିଶ୍ଵାନି ଚେତସା ମୃଜ୍ଯସେ ପଵସେ ମତୀ ଚ୍ ସ ନଃ ସୋମ ଶ୍ରଵୋ ଵିଦଃ

ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛ, ଚିନ୍ତାରେ ପବିତ୍ର, ଆମକୁ, ସୋମ, ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।

ଅ ଅଭ୍ଯର୍ଷ ବୃହଦ୍ଯଶୋ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଧ୍ରୁଵଂ ରଯିମ୍ ଚ୍ ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆ ଭର

ବଡ଼ ଯଶସ୍ୱୀ ହୋଇ ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ବହ, ଦୃଢ଼ ଧନ ନେଇ, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଭୋଗ ଆଣ।

ଅ ତ୍ଵଂ ରାଜେଵ ସୁଵ୍ରତୋ ଗିରଃ ସୋମାଵିଵେଶିଥ ଚ୍ ପୁନାନୋ ଵହ୍ନେ ଅଦ୍ଭୁତ

ତୁମେ ଭଲ ନିୟମର ରାଜା ପରି ଗୀତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ପବିତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି।

ଅ ସ ଵହ୍ନିରପ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରୋ ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ ଚ୍ ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ସୀଦତି

ସେ ଅଗ୍ନି, ଜଳରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ କଷ୍ଟକର, କିନ୍ତୁ ରଶ୍ମିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ଏବଂ ସୋମ ଦଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି।

ଅ କ୍ରୀଡୁର୍ମଖୋ ନ ମଂହଯୁଃ ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଗଚ୍ଛସି ଚ୍ ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ଉତ୍ସବ ପରି ଖେଳାଳି, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ; ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରକୁ ଯାଉଛ, ଏବଂ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଇଁ ସୁବିର୍ୟ ରଖୁଛ।

ଅ ଯଵଂଯଵଂ ନୋ ଅନ୍ଧସା ପୁଷ୍ଟଂପୁଷ୍ଟଂ ପରି ସ୍ରଵ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵା ଚ ସୋମ ସୌଭଗା

ଓ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ପୁଷ୍ଟିକର ରସ ଆଉ ଆଉ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଦେ।

ଅ ଇନ୍ଦୋ ଯଥା ତଵ ସ୍ତଵୋ ଯଥା ତେ ଜାତମନ୍ଧସଃ ଚ୍ ନି ବର୍ହିଷି ପ୍ରିଯେ ସଦଃ

ଓ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ସ୍ତୁତି ଯେପରି, ତୁମର ଚାପି ହୋଇଥିବା ରସ ଯେପରି, ପ୍ରିୟ କୁଶାସନ ଉପରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଯାଉ।

ଅ ଉତ ନୋ ଗୋଵିଦଶ୍ଵଵିତ୍ପଵସ୍ଵ ସୋମାନ୍ଧସା ଚ୍ ମକ୍ଷୂତମେଭିରହଭିଃ

ଓ ସୋମ, ଚାପି ହୋଇଥିବା ରସ ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ ଦେଇ, ଏହି ତ୍ୱରିତ ଦିନଗୁଡିକ ସହିତ।

ଅ ଯୋ ଜିନାତି ନ ଜୀଯତେ ହନ୍ତି ଶତ୍ରୁମଭୀତ୍ଯ ଚ୍ ସ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରଜିତ୍

ଯିଏ ଜିତିଥାଏ ଏବଂ କେବେ ହାରେନି, ଶତ୍ରୁକୁ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଦଳନ କରେ—ଏପରି, ସୋମ, ହଜାର ଜିତିବା ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଯାସ୍ତେ ଧାରା ମଧୁଶ୍ଚୁତୋ ଽସୃଗ୍ରମିନ୍ଦ ଊତଯେ ଚ୍ ତାଭିଃ ପଵିତ୍ରମାସଦଃ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ମଧୁ ଭରା ଧାରାଗୁଡିକୁ ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଛାଡିଛି; ସେଗୁଡିକ ସହିତ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଚାନ୍ନିକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।

ଅ ସୋ ଅର୍ଷେନ୍ଦ୍ରାଯ ପୀତଯେ ତିରୋ ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା ଚ୍ ସୀଦନ୍ନୃତସ୍ଯ ଯୋନିମା

ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଝରିବା, ଅଅବଶିଷ୍ଟ ଜଳଗୁଡିକୁ ଅଟକାଇ ଯାଇ, ସତ୍ୟର ମୂଳରେ ବସିଛ।

ଅ ତ୍ଵଂ ସୋମ ପରି ସ୍ରଵ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠୋ ଅଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯଃ ଚ୍ ଵରିଵୋଵିଦ୍ଧୃତଂ ପଯଃ

ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ମଧୁର ଭାବରେ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଓ ଚିତା ଦୁଧ ଦେଉଛ।

ଅ ତଵ ଶ୍ରିଯୋ ଵର୍ଷ୍ଯସ୍ଯେଵ ଵିଦ୍ଯୁତୋଗ୍ନେଶ୍ଚିକିତ୍ର ଉଷସାମିଵେତଯଃ ଚ୍ ଯଦୋଷଧୀରଭିସୃଷ୍ଟୋ ଵନାନି ଚ ପରି ସ୍ଵଯଂ ଚିନୁଷେ ଅନ୍ନମାସନି

ତୁମର ଶ୍ରୀମୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ବର୍ଷାର ଆଲୋକ ଭଳି, ଅଗ୍ନିର ଚମକ ଭଳି, ଉଷାର ଗତି ଭଳି — ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଔଷଧି ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାଳିବା, ତୁମେ ନିଜେ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି ଭୋଜନ ସମୟରେ ଦେଉଛ।

ଅ ଵାତୋପଜୂତ ଇଷିତୋ ଵଶାଂ ଅନୁ ତୃଷୁ ଯଦନ୍ନା ଵେଵିଷଦ୍ଵିତିଷ୍ଠସେ ଚ୍ ଆ ତେ ଯତନ୍ତେ ରଥ୍ଯୋ ଯଥା ପୃଥକ୍ଶର୍ଧାଂସ୍ଯଗ୍ନେ ଅଜରସ୍ଯ ଧକ୍ଷତଃ

ବାତାସରେ ଚଳିତ, ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମେ ଜଣେ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ଗୋମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛ। ତୁମେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ, ରଥଚାଳକମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଅମର ଅଗ୍ନିର ଭାଗ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଲଗା ଭାଗ ଭଳି।

ଅ ମେଧାକାରଂ ଵିଦଥସ୍ଯ ପ୍ରସାଧନମଗ୍ନିଂ ହୋତାରଂ ପରିଭୂତରଂ ମତିମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵାମର୍ଭସ୍ଯ ହଵିଷଃ ସମାନମିତ୍ତଵାଂ ମହୋ ଵୃଣତେ ନାନ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍

ବୁଦ୍ଧିର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ସଭାର ଗଠନକାରୀ, ପୂଜାରୀ ଅଗ୍ନି, ଚିନ୍ତାକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା, ଶିଶୁର ହବିର ସାଧାରଣ ମିତ୍ର ଭାବେ ତୁମକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସିକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅ ପୁରୂରୁଣା ଚିଦ୍ଧ୍ଯସ୍ତ୍ଯଵୋ ନୂନଂ ଵାଂ ଵରୁଣ ଚ୍ ମିତ୍ର ଵଂସି ଵାଂ ସୁମତିମ୍

ତୁମ ଠାରୁ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳିଥାଏ; ଏବେ, ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ଇଚ୍ଛା ଚାହିଁଛି।

ଅ ତା ଵାଂ ସମ୍ଯଗଦ୍ରୁହ୍ଵାଣେଷମଶ୍ଯାମ ଧାମ ଚ ଚ୍ ଵଯଂ ଵାଂ ମିତ୍ରା ସ୍ଯାମ

ତୁମର ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆମେ ପାଇପାରିବା; ଏବଂ ମିତ୍ର, ଆମେ ତୁମର ମିତ୍ର ହେବା।

ଅ ପାତଂ ନୋ ମିତ୍ରା ପାଯୁଭିରୁତ ତ୍ରାଯେଥାଂ ସୁତ୍ରାତ୍ରା ଚ୍ ସାହ୍ଯାମ ଦସ୍ଯୂଂ ତନୂଭିଃ

ହେ ମିତ୍ର, ତୁମର ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମେ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିପାରିବୁ।

ଅ ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନୋଜସା ସହ ପୀତ୍ଵା ଶିପ୍ରେ ଅଵେପଯଃ ଚ୍ ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଚମୂସୁତମ୍

ଶକ୍ତି ଦେଇ ଉଠି, ଏକତାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପାନ କରିବା ପରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଗାଲକୁ ହଲାଇଲା। ଏହା ସମୁହରେ ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ପାଇଁ।

ଅ ଅନୁ ତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଉଭେ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଯଦ୍ଦସ୍ଯୁହାଭଵଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଥିବାବେଳେ, ଦୁଇଟି ଜଗତ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲା।

ଅ ଵାଚମଷ୍ଟାପଦୀମହଂ ନଵସ୍ରକ୍ତିମୃତାଵୃଧମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ପରିତନ୍ଵଂ ମମେ

ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଠପଦୀ ଭାଷା, ନୂତନ ରଙ୍ଗର, ସତ୍ୟରେ ବଢିଥିବା, ନିଜ ଶରୀରର ବିସ୍ତାର ପାଇଁ ଚାହୁଁଛି।