ਅਗ੍ਨ ਆ ਯਾਹਿ ਵੀਤਯੇ ਗृਣਾਨੋ ਹਵ੍ਯਦਾਤਯੇ ਨਿ ਹੋਤਾ ਸਤ੍ਸਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ
ਅੱਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਲਈ ਆ, ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਹੋਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਹਿਤਃ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਮਾਨੁषੇ ਜਨੇ
ਅੱਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਯਜਕ ਹੈਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੂਤਂ ਵृਣੀਮਹੇ ਹੋਤਾਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸੁਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਯਜਨ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਯਜਕ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਙ੍ਘਨਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਯੁਰ੍ਵਿਪਨ੍ਯਯਾ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਆਹੁਤਃ
ਅੱਗਨਿ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਜਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੇष੍ਠਂ ਵੋ ਅਤਿਥਿਂ ਸ੍ਤੁषੇ ਮਿਤ੍ਰਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਰਥਂ ਨ ਵੇਦ੍ਯਮ੍
ਅੱਗਨਿ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਲਾਹਦਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਜੋ ਵੇਦੀ ਤੇ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਹੋਭਿਃ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾ ਅਰਾਤੇਃ ਉਤ ਦ੍ਵਿषੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ
ਅੱਗਨਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਵੈਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਏਹ੍ਯੂ षੁ ਬ੍ਰਵਾਣਿ ਤੇ ऽਗ੍ਨ ਇਤ੍ਥੇਤਰਾ ਗਿਰਃ ਏਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਾਸ ਇਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਆ, ਅੱਗਨਿ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਾਂਗਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਵਾਂ।
ਆ ਤੇ ਵਤ੍ਸੋ ਮਨੋ ਯਮਤ੍ਪਰਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਸਧਸ੍ਥਾਤ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮਯੇ ਗਿਰਾ
ਅੱਗਨਿ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ; ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਪੁष੍ਕਰਾਦਧ੍ਯਥਰ੍ਵਾ ਨਿਰਮਨ੍ਥਤ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਘਤਃ
ਅੱਗਨਿ, ਅਥਰਵਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਮਲ ਤੋਂ, ਸਭ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਘੁੰਮ ਕੇ ਨਿਕਾਲਿਆ।
ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਵਸ੍ਵਦਾ ਭਰਾਸ੍ਮਭ੍ਯਮੂਤਯੇ ਮਹੇ ਦੇਵੋ ਹ੍ਯਸਿ ਨੋ ਦृਸ਼ੇ
ਅੱਗਨਿ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਓਜਸੇ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਦੇਵ ਕृष੍ਟਯਃ ਅਮੈਰਮਿਤ੍ਰਮਰ੍ਦਯ
ਅੱਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ; ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ; ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਦੂਤਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਯਜਿष੍ਠਮृਞ੍ਜਸੇ ਗਿਰਾ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਮਰ, ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਕ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਲਾਹਦਾ ਹਾਂ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਜਾਮਯੋ ਗਿਰੋ ਦੇਦਿਸ਼ਤੀਰ੍ਹਵਿष੍ਕृਤਃ ਵਾਯੋਰਨੀਕੇ ਅਸ੍ਥਿਰਨ੍
ਅੱਗਨਿ, ਤੈਨੂੰ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਭੇਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ; ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਆ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਦੋषਾਵਸ੍ਤਰ੍ਧਿਯਾ ਵਯਮ੍ ਨਮੋ ਭਰਨ੍ਤ ਏਮਸਿ
ਅੱਗਨਿ, ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਜਰਾਬੋਧ ਤਦ੍ਵਿਵਿਡ੍ਢਿ ਵਿਸ਼ੇਵਿਸ਼ੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਯ ਸ੍ਤੋਮਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਦृਸ਼ੀਕਮ੍
ਜਾਗ, ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਭਗਤ ਲਈ ਸਮਝ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਹਰ ਕੋਈ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਯਂ ਚਾਰੁਮਧ੍ਵਰਂ ਗੋਪੀਥਾਯ ਪ੍ਰ ਹੂਯਸੇ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨ ਆ ਗਹਿ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਯਜਨ ਲਈ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਗਿਆ; ਆ, ਅੱਗਨਿ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ।
ਅਸ਼੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਾਰਵਨ੍ਤਂ ਵਨ੍ਦਧ੍ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਨਮੋਭਿਃ ਸਮ੍ਰਾਜਨ੍ਤਮਧ੍ਵਰਾਣਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਅੱਗਨਿ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਸਲਾਹਦੇ ਹਾਂ।
ਔਰ੍ਵਭृਗੁਵਚ੍ਛੁਚਿਮਪ੍ਨਵਾਨਵਦਾ ਹੁਵੇ ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਔਰਵ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਾਨੋ ਮਨਸਾ ਧਿਯਂ ਸਚੇਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੇ ਵਿਵਸ੍ਵਭਿਃ
ਇਕ ਮਾਨਵ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਰੇਤਸੋ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਸਰਮ੍ ਪਰੋ ਯਦਿਧ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ
ਪੁਰਾਤਨ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤਕ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।