ਅ ਏष ਦੇਵਃ ਸ਼ੁਭਾਯਤੇ ऽਧਿ ਯੋਨਾਵਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਚ੍ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦੇਵਵੀਤਮਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ।
ਅ ਏष ਵृषਾ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਜਾਮਿਭਿਰ੍ਯਤਃ ਚ੍ ਅਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਬਲਵਾਨ, ਜੋ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਤ੍ਪਵਮਾਨੋ ਅਧਿ ਦ੍ਯਵਿ ਚ੍ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਦਃ
ਇਹ ਪਵਮਾਨਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਹਾਸਤੇ ਸਂਵਸਾਨੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ ਚ੍ ਪਤਿਰ੍ਵਾਚੋ ਅਦਾਭ੍ਯਃ
ਇਹ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਵਸਵਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੋਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅ ਏष ਕਵਿਰਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਤੋਸ਼ਤੇ ਚ੍ ਪੁਨਾਨੋ ਘ੍ਨਨ੍ਨਪ ਦ੍ਵਿषਃ
ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਾਯਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਤ੍ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਤੇ ਚ੍ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਃ
ਇਹ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਨृਭਿਰ੍ਵਿ ਨੀਯਤੇ ਦਿਵੋ ਮੂਰ੍ਧਾ ਵृषਾ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਵਨੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ।
ਅ ਏष ਗਵ੍ਯੁਰਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ਪਵਮਾਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੁਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਸ੍ਤृਤਃ
ਇਹ ਪਵਮਾਨਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਇੰਦੁ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਸਿष੍ਯਦਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵृषਾ ਹਰਿਃ ਚ੍ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾ
ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਇੰਦੁ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਦਾਭ੍ਯਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਚ੍ ਦੇਵਾਵੀਰਘਸ਼ਂਸਹਾ
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੇਤਿਆਂ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾਈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਬੁਰੇ ਬੋਲ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਅ ਸ ਸੁਤਃ ਪੀਤਯੇ ਵृषਾ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ ਚ੍ ਵਿਘ੍ਨਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੇਵਯੁਃ
ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲਵਾਨ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਹਰਿਰਰ੍षਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਃ ਚ੍ ਅਭਿ ਯੋਨਿਂ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਇਹ ਸਮਝਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਵਾਜੀ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਃ ਪਵਮਾਨੋ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਚ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾ ਵਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ ਘੋੜਾ, ਪਵਮਾਨਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਟੱਲ ਟੀਕੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯਾਧਿ ਸਾਨਵਿ ਪਵਮਾਨੋ ਅਰੋਚਯਤ੍ ਚ੍ ਜਾਮਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਹ
ਇਹ ਪਵਮਾਨਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵृषਾ ਸੁਤੋ ਵਰਿਵੋਵਿਦਦਾਭ੍ਯਃ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਵਾਜਮਿਵਾਸਰਤ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਜੇਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਦੇਵਃ ਕਵਿਨੇषਿਤੋ ऽਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਧਾਵਤਿ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਂਹਯਨ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਇੰਦੁ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਯਃ ਪਾਵਮਾਨੀਰਧ੍ਯੇਤ੍ਯृषਿਭਿਃ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਰਸਮ੍ ਚ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਪੂਤਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਦਿਤਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸੁਆਦਲੀ ਬਣੀ ਹੈ।
ਅ ਪਾਵਮਾਨੀਰ੍ਯੋ ਅਧ੍ਯੇਤ੍ਯृषਿਭਿਃ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਰਸਮ੍ ਚ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੁਹੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਮਧੂਦਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਆਪ ਹੀ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅ ਪਾਵਮਾਨੀਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੀਃ ਸੁਦੁਘਾ ਹਿ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਃ ਚ੍ ऋषਿਭਿਃ ਸਂਭृਤੋ ਰਸੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵਮृਤਂ ਹਿਤਮ੍
ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੈਨ ਵਾਲੇ, ਘਿਉ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਰਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅ ਪਾਵਮਾਨੀਰ੍ਦਧਨ੍ਤੁ ਨ ਇਮਂ ਲੋਕਮਥੋ ਅਮੁਮ੍ ਚ੍ ਨੋ ਦੇਵੀਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਮਾਹृਤਾਃ
ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਅਗਲਾ ਸੰਸਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ, ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਅ ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਤੇ ਸਦਾ ਚ੍ ਤੇਨ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੇਣ ਪਾਵਮਾਨੀਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ।
ਅ ਪਾਵਮਾਨੀਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੀਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਨਾਨ੍ਦਨਮ੍ ਚ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਮृਤਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਨੰਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਅਗਨ੍ਮ ਮਹਾ ਨਮਸਾ ਯਵਿष੍ਠਂ ਯੋ ਦੀਦਾਯ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵੇ ਦੁਰੋਣੇ ਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰੁਰ੍ਵੀ ਸ੍ਵਾਹੁਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ।
ਅ ਸ ਮਹ੍ਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਸਾਹ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿ ष੍ਟਵੇ ਦਮ ਆ ਜਾਤਵੇਦਾਃ ਚ੍ ਸ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿषਦ੍ਦੁਰਿਤਾਦਵਦ੍ਯਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਗृਣਤ ਉਤ ਨੋ ਮਘੋਨਃ
ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਜੋ ਸੱਦਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਤੇ ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀਏ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦੇ।
ਅ ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਉਤ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਤਿਭਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਾਃ ਚ੍ ਤ੍ਵੇ ਵਸੁ ਸੁषਣਨਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਬਚਾਓ।
ਅ ਮਹਾਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯ ਓਜਸਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵृष੍ਟਿਮਾਂ ਇਵ ਚ੍ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਵਾਵृਧੇ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ ਹੈ।
ਅ ਕਣ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਦਕ੍ਰਤ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍ ਚ੍ ਜਾਮਿ ਬ੍ਰੁਵਤ ਆਯੁਧਾ
ਜਦ ਕਣਵਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕਰਤਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਸੱਜਣ, ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।
ਅ ਪ੍ਰਜਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਭਰਨ੍ਤ ਵਹ੍ਨਯਃ ਚ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵਾਹਸਾ
ਜਦ ਅਗਨੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਵਾਹਕ ਹਨ, ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਿਤ ਦਾ ਬੋਝ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ।
ਅ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਜਿਘ੍ਨਤੋ ਹਰੇਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਚ੍ ਜੀਰਾ ਅਜਿਰਸ਼ੋਚਿषਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਗੀਆਂ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੇ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ।
ਅ ਪਵਮਾਨੋ ਰਥੀਤਮਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਃ ਚ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ।