सामवेदः

इन्द्रः, त्वं सत्यम् उत्सुकः असि, इतः आगच्छ; सोमम् पिब। अत्र मम उपवेशनं पवित्रदर्भासने स्थितम् अस्ति। महान् त्रयाणां — मित्रस्य, अर्यम्णः, च अविजित्य वरुणस्य — शरणम् अस्ति। त्वया सह, हे इन्द्र, बहुहूयमान नेतः, वयं रथानां मार्गदर्शकाः च धारकाः स्मः। तृतीयः, आद्यः भागः — सोमाः त्वां हर्षयन्तु; सम्पदं नः ददातु, हे वज्रपाणे, प्रार्थनाद्वेषिणः च हन्याः। गीतप्रिय इन्द्र, अस्माकं निःस्पिष्टं सोमं पालय; त्वं माधुर्यधाराभिः तुष्यसि, यशः च तेभ्यः जायते। इन्द्रः नित्यं स्तुत्यः; यं देवं यजन्ति, सः इन्द्रं वीरं न परिहिनोति। तव, हे इन्द्र, स्रवन्ति द्रवाः नद्यः इव समुद्रम्; त्वां न कश्चन अतिक्रान्तुम् शक्नोति। स्तोत्रकाराः केवलं इन्द्रं, महान्तम्, गायन्ति; सः इन्द्रः स्तूयते, गायनाः तं आह्वयन्ति। इन्द्रः नः बलं च ऋभूणां सम्पदं च ददातु; सः महाबलः नः वीर्यं च यत्नशक्तिं च यच्छतु। इन्द्रः, सः महाभयं अपाकरोतु; सः स्थिरः च प्राज्ञः च मानवेषु। एते स्तुतयः, हे दिव्यगायिन्, तव कृते रचिताः; स्तोत्राणि त्वां इच्छन्ति, धेनवः वत्सम् इव। वयं इन्द्रं पूषाणं च मित्रतायै, कल्याणाय, बलप्राप्तये च आह्वयामः। इन्द्रात् श्रेष्ठः वा बृहत्तरः वा कश्चन नास्ति, वृत्रघ्नः; तस्य समः न कश्चन। अहं जनानाम् मध्ये शीघ्रं, धनदं, पशुदं, समं सर्वेषां स्तौमि। मम स्तोत्राणि त्वां प्रति स्रवन्ति, हे महावृषभ, प्रभो, साम्येन। सः मर्त्यः सम्यगनुगतः यस्य मरुतः, अर्यमाः, मित्रः च, अहिंसकाः, सहायाः भवन्ति। यद् इन्द्र, गुह्यं दृढं च निगूढं च, यत् प्रियतमं धनं निहितम्, तत् अस्मभ्यं आनय। तव यशस्वितमं कर्म वयं शुश्रुम, हे वृत्रघ्न, जनानां हिताय महत्त्वाय च। अस्माकं, हे इन्द्र, साहाय्येन यशः प्राप्नुयाम; महाबलिन्, परं लक्ष्यं गच्छेम। प्रातःकाले, हे इन्द्र, अस्मद् धान्यं, पिष्टान्नं, स्तोत्राणि च गृहाण। इन्द्रः फेनकेन नमुचेर् शिरः छित्त्वा, सर्वाणि स्पर्धाः जिगाय। एते सोमरसाः, हे इन्द्र, तव कृते निःस्पिष्टाः, ये च अपि निःस्पिष्टव्याः; तेषु तुष्टिं प्राप्नुहि, महाबलिन्। तव कृते सोमरसाः स्रवन्ति, दीप्तमासनम् आस्तीर्यते; स्तोत्रकारेभ्यः सुमनसः भव। इन्द्र, सोमं सिञ्चन्ति, आगच्छ, शतक्रतो, तं रसेन महान्तं सिञ्चन्तु। इतः, इन्द्र, शतगुणबलम्, इच्छितदायः, सहस्रगुणवीर्येण अस्मभ्यं आगच्छ। वृत्रघ्नः सोमबिन्दुं अदात्; जातः सः मातरम् अपृच्छत्; के तीव्राः, के शृण्वन्ति? वयं महाकविं स्तोत्रं, स्तुतिपूरितं, सहाय्याय, कार्यसिद्धये आह्वयामः। वरुणः, मित्रः, अर्यमाः, प्राज्ञाः, देवैः सहैक्यम्, नः ऋजुगत्या नेतारः भवन्तु। सः दीप्तिमान्, नित्यकुमारः, दूरात् इव, सर्वतः प्रकाशं व्यापयति। मित्रवरुणौ, घृतैः अस्मभ्यं गोमन्तं धनं मुञ्चतं; मधुना, हे दक्षिणावन्तौ, लोकान्। पुत्राः स्वरेण यज्ञेषु अन्तान् प्राप्नुवन्ति; बलवन्तः, प्रसिद्धाः, यात्रायै आगच्छन्ति। विष्णुः त्रिः विश्वं व्यचक्रमत्; सः पादं त्रिः रजसि स्थापयामास। आत्मनः प्रेरणया, सोमं उत्तमानं उद्धर; अस्मिन दाने, सोमं पिब। किं वाक्यं प्राज्ञाय, महादेवाय, स्तूयते? तत् एव तस्य। न स्तुतिः, न सम्पदः, न गानं, कश्चन लक्षयति। इन्द्रः स्तोत्रैः अतिशयेन तुष्यति; सः पुरस्काराणां अधिपः, सोमपिष्टस्य सहचरः, हरिदश्वः। अस्मभ्यं आगच्छ, सोमस्य समीपं पुरस्कारैः; वीरवत् मा निवर्तस्व। कदा, हे सुहृद्, स्तुतिः त्वां तुष्येत्? सोमाय दीर्घनिष्पिष्टाय, तर्पणाय, रुधद्वाह, अस्मान् आगच्छ। इन्द्र, सोमं ब्राह्मणस्य दानाय पिब; ऋतून् अनुव्रज। एषा तव सख्यम् अविच्छिन्नम्। वयं तव गायकाः, हे इन्द्र, गीतप्रिय; त्वं सोमपः, अस्मभ्यं जय।